Category: Archbishop’s Teaching

3η Κυριακή της Περιόδου των Θεοφανίων

Γεννημένος από το Πνεύμα
Ιωάννης 3 / 1 – 16

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Κάποιος από τους Φαρισαίους, που λεγόταν Νικόδημος, άρχοντας των Ιουδαίων, ήρθε στον Ιησού νύχτα και του είπε: «Διδάσκαλε, ξέρουμε πως ο Θεός σε έστειλε να διδάξεις· γιατί κανείς δεν μπορεί να κάνει αυτά τα θαύματα που κάνεις εσύ, αν ο Θεός δεν είναι μαζί του». Ο Ιησούς του είπε: «Σε βεβαιώνω, πως αν δε γεννηθεί κανείς ξανά, δεν μπορεί να δει τη βασιλεία του Θεού. Τον ρώτησε ο Νικόδημος: «Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος ηλικιωμένος πια να γεννηθεί ξανά; Μήπως μπορεί να μπει στην κοιλιά της μάνας του και να γεννηθεί άλλη μια φορά;» Ο Ιησούς του απάντησε: «Σε βεβαιώνω πως αν κανείς δε γεννηθεί απ' το νερό κι από το *Πνεύμα, δεν μπορεί να μπει στη βασιλεία του Θεού. Ό,τι γεννιέται από τον άνθρωπο είναι ανθρώπινο, ενώ ό,τι γεννιέται από το Πνεύμα είναι πνευματικό. Μην απορείς που σου είπα ότι πρέπει να γεννηθείτε ξανά. Ο άνεμος πνέει όπου θέλει· ακούς τη βοή του αλλά δεν ξέρεις από πού έρχεται και πού πηγαίνει· έτσι συμβαίνει και με καθέναν που γεννιέται από το Πνεύμα». «Πώς μπορούν να γίνουν αυτά τα πράγματα;» ρώτησε ο Νικόδημος. Ο Ιησούς του απάντησε: «Εσύ είσαι δάσκαλος του λαού Ισραήλ κι αυτά δεν τα ξέρεις; Σε βεβαιώνω πως εμείς λέμε αυτό που ξέρουμε από πείρα, και μεταδίδουμε στους άλλους αυτό που έχουμε δει με τα μάτια μας· τη μαρτυρία μας όμως εσείς δεν τη δέχεστε. Αν δεν με πιστεύετε όταν σας μιλάω για πράγματα που συμβαίνουν στη γη, πώς θα με πιστέψετε αν σας πω για πράγματα που συμβαίνουν στον ουρανό; Κανένας, βέβαια, δεν ανέβηκε στον ουρανό παρά μόνο ο Υιός του Ανθρώπου, που κατέβηκε από τον ουρανό, και που είναι στον ουρανό. Όπως ο Μωυσής ύψωσε το χάλκινο φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο Υιός του Ανθρώπου, ώστε όποιος πιστεύει σ' αυτόν να μη χαθεί αλλά να ζήσει αιώνια. Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θάνατο το μονογενή του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ' αυτόν αλλά να έχει ζωή αιώνια.

1. Ήρθε να βρει τον Ιησού τη νύχτα
Από πού είναι ο Νικόδημος; Ήρθε «κατά τη διάρκεια της νύχτας», από έναν κόσμο όπου τα πάντα πρέπει να εξηγούνται πρακτικά: «αν μπορούμε να το καταλάβουμε, μπορούμε να το αποδεχτούμε». Ο σημερινός κόσμος θέλει μια επιστημονική εξήγηση για όλα. Η υπερηφάνεια του κόσμου τον αποκλείει στο σκοτάδι. Αντιμέτωποι με τη σοφία του Δημιουργού, το μυαλό μας παραμένει κλειστό. Επιτρέπουμε στην υπερηφάνεια μας να θολώσει την κρίση μας.

Πώς πλησιάζω τον Ιησού στην προσευχή; Έρχομαι τη νύχτα με περηφάνεια, περιμένοντας Τον να κάνει τα πράγματα με τον δικό μου τρόπο; Ή μήπως αφήνω τον εαυτό μου να φωτιστεί από το φως μιας ταπεινής πίστης, ανοιχτός στο να μάθω αυτό που δεν ξέρω ακόμα και έτοιμος να πάω όπου δεν θέλω;

2. Θέλει να δει «τη Βασιλεία του Θεού».
Χωρίς να το καταλάβει, ο Νικόδημος αναζητά τη Βασιλεία του Θεού. Λέει: το ξέρουμε καλά, για λογαριασμό του Θεού ήρθες να μας διδάξεις. Θέλει να βλέπει τα πράγματα όπως τα βλέπει ο Θεός αλλά δεν καταλαβαίνει. Ρωτάει: Πώς είναι δυνατόν να ξαναγεννηθείς; Πόσο μεγάλη είναι η επιθυμία του να μάθει! Ρισκάρει πολύ έρχεται να δει τον Διδάσκαλο.

Όμως αργεί να δεχτεί τη διδασκαλία του Χριστού, να δεχτεί την πίστη. Και εμείς προσεγγίζουμε τον Θεό με πολλές ερωτήσεις. Έχουμε όμως το θάρρος και τη γενναιοδωρία να επιμείνουμε στην προσπάθεια της προσευχής; Μήπως παρακαλώ τον Κύριο επίμονα και με συνέπεια να μου δώσει πίστη; Ο πατέρας Martial Maciel, L.C. λέει ότι η προσευχή είναι μια προσπάθεια να πάρουμε χάριτες από τον Θεό. Η Κατήχηση κάνει λόγο για «έναν αγώνα προσευχής». Μήπως παλεύω για να Τον δω, μήπως τον παρακαλώ να αυξήσει την πίστη μου;

3. Πρέπει να ξαναγεννηθούμε από ψηλά.
Ο Ιησούς ήξερε καλά τι ήταν το βάπτισμα από νερό και πνεύμα. Το βάπτισμα που λαχταρούσε ήταν ο λυτρωτικός του θάνατος στον σταυρό. Στο νερό του βαπτίσματος, ο καθένας μας πεθαίνει για τον εαυτό του ώστε να αναγεννηθεί στο πνεύμα του Θεού και να ζήσει ως παιδί του Πατέρα. Ο Νικόδημος αντιστέκεται σε αυτήν την αλλαγή της νέας γέννησης. Δεν θέλει να παραδοθεί στην πίστη. Οι αντιρρήσεις του μας θυμίζουν εκείνες του Πέτρου, στον οποίο ο Ιησούς απαντά: «Φύγε από πίσω μου, Σατανά! Με σκανδαλίζεις επειδή οι σκέψεις σου δεν είναι σκέψεις του Θεού, αλλά των ανθρώπων. (Ματθαίος 16,23).»

Μήπως οι φόβοι του δεν είναι οι ίδιοι: δεν θέλει να πεθάνει για τον εαυτό του, τις επιλογές του και τον τρόπο ζωής του; Μήπως οι προτεραιότητες μου αντικατοπτρίζουν το όραμα του Πνεύματος; Μήπως η πίστη μου με οδηγεί σε θυσίες; Εγκαταλείπω τις ανθρώπινες απολαύσεις και τις υλικές ανέσεις για να αφοσιωθώ στην πνευματική μου ζωή, στην προσευχή και στα έργα της φιλανθρωπίας; Μήπως δίνω για να μου επιστραφεί ή δίνω άνευ όρων, κατ' εικόνα Χριστού;

Προσευχή: Κύριε Ιησού, θέλω να μπω στη Βασιλεία Σου από τώρα ανοίγοντας τον εαυτό μου στο θέλημά Σου για τη ζωή μου. Δώσε μου την πίστη να δω πέρα από τα προσωπικά μου γούστα και τους φόβους μου. Αύξησε την πίστη μου για να σκέφτομαι και να αγαπώ όπως Εσύ. Βοήθησέ με να αποδεχτώ τον ρόλο μου στον κόσμο και να παλέψω ώστε ό,τι κάνω, να το κάνω υποταγμένος στο Θείο σου Θέλημα. Αμήν.

+Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

1^η Κυριακή της Περιόδου των Θεοφανίων

Η Μαρτυρία του Ιωάννη

Ιωάννης 1, 29-34

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Την άλλη μέρα, ο Ιωάννης βλέπει τον Ιησού να έρχεται προς το μέρος του και λέει: «Αυτός είναι ο αμνός του Θεού, που παίρνει πάνω του την αμαρτία των ανθρώπων. Γι' αυτόν σας μίλησα όταν είπα, “ύστερα από μένα έρχεται ένας που είναι ανώτερος μου, γιατί υπήρχε πριν εγώ να γεννηθώ”. Εγώ κάποτε δεν τον ήξερα ποιος είναι. Για να τον γνωρίσει όμως ο Ισραήλ, γι' αυτό ήρθα εγώ και βαφτίζω με νερό».  Κι ο Ιωάννης διακήρυξε δημόσια και είπε: «Είδα το Πνεύμα να κατεβαίνει σαν περιστέρι από τον ουρανό και να μένει πάνω Του. Εγώ δεν τον ήξερα ποιος ήταν, αυτός όμως που με έστειλε να βαφτίζω με νερό, αυτός μου είπε: «εκείνος που πάνω Του θα δεις να κατεβαίνει και να μένει το Πνεύμα, αυτός είναι που βαφτίζει με Άγιο Πνεύμα». Κι αυτό εγώ το είδα· και διακήρυξα δημόσια πως αυτός είναι ο Υιός του Θεού».

1. Αυτό που γνωρίζει ο Ιωάννης για τον Χριστό. Όταν ο Ιωάννης ο Βαπτιστής αρχίζει το κήρυγμα του, δεν γνωρίζει τον Ιησού Χριστό. Ο ίδιος λέει: «Δεν τον ήξερα ποιος είναι, αλλά για να φανερωθεί στον Ισραήλ ήρθα και βαφτίζω με νερό». (Ιωα 1, 31) Ήξερε μόνο αυτό που ήθελε το Άγιο Πνεύμα να μάθει και αυτό του ήταν αρκετό. «Στον Ιωάννη τον Πρόδρομο, το Άγιο Πνεύμα ολοκληρώνει την προετοιμασία ενός πρόθυμου λαού για τον Κύριο» (CEC 718). Ο Ιωάννης έλαβε τη χάρη να γνωρίζει ότι κάποιος θα ερχόταν μετά από αυτόν του οποίου ήταν ανάξιος να λύσει το κορδόνι από τα σανδάλια Του.

Ήταν η εκπλήρωση αυτού που του είχε πει ο πατέρας του, ο Ζαχαρίας, κατά τη γέννησή του, «και εσύ, παιδί μου, θα ονομαστείς προφήτης του Υψίστου· γιατί θα προπορευτείς πριν από τον Κύριο, για να του προετοιμάσεις το δρόμο.» (Λουκ 1,76). Αυτή η γνώση, που αναπτύχθηκε μέσω της προσευχής, ήταν αρκετή για να ξεκινήσει την αποστολή του. Πόσες φορές διστάζουμε να φέρουμε εις πέρας την αποστολή μας μόνο και μόνο επειδή δεν νιώθουμε έτοιμοι, θα θέλαμε να έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες, περισσότερες λεπτομέρειες για την πορεία προς τα εμπρός!

2. Η μαρτυρία του Ιωάννη.Αφού βαφτίστηκε ο Ιησούς στα νερά του Ιορδάνη, ο Ιωάννης επέστρεψε στην προσευχή και κράτησε όλα αυτά τα γεγονότα στην καρδιά του. Όταν ο Χριστός επέστρεψε, ο Ιωάννης μπορούσε να μοιραστεί τη γνώση που απέκτησε μέσω της προσευχής. Τον ονόμασε Αμνό του Θεού. Ενημέρωσε τους ανθρώπους γύρω του, ότι Αυτός, ο Αμνός του Θεού θα τους βάφτιζε με Άγιο Πνεύμα. Δεν μπορούμε να κηρύξουμε τον Χριστό αν δεν τον γνωρίζουμε.

Όπως είδαμε, ο Ιωάννης μπορούσε να κηρύξει τον Χριστό μόνο αφού εμβάθυνε την εμπειρία του με τον Χριστό. Με τον ίδιο τρόπο, κηρύττουμε τον Χριστό που γνωρίζουμε, λίγο περισσότερο κάθε μέρα. Δεν είναι όμως μόνο η γνώση του Χριστού που μας οδηγεί στο κήρυγμα του, αλλά και η υπερχείλιση της αγάπη μας προς αυτόν. Δεν μπορούμε παρά να κηρύξουμε τον Χριστό. Αυτή ήταν η εμπειρία, όχι μόνο του Ιωάννη του Βαπτιστή, αλλά και κάθε αγίου από τότε.

3. Ο Υιός του Θεού.«Ναι, είδα, και καταθέτω αυτή τη μαρτυρία, ότι είναι ο Υιός του Θεού». Αυτή η λέξη από τα χείλη του Ιωάννη του Βαπτιστή σχετίζεται με μια εμπειρία που «είδε». Τι είδε; Είδε ένα περιστέρι να αιωρείται πάνω από τον Χριστό καθώς στεκόταν στα νερά του Ιορδάνη. Όποιος βαπτίζει με Άγιο Πνεύμα έχει αυτό το πνεύμα, του ανήκει, είναι εξουσιοδοτημένος να το δώσει.

Το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα και τον Υιό, όπως διακηρύσσουμε στην πίστη μας. Αυτή είναι η απόδειξη για τον Ιωάννη ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού. Το συμπέρασμα φαινόταν τόσο απλό για αυτόν . Δεν είναι τόσο εύκολο όμως, για όλους. Μήπως γνωρίζουμε, πώς να ανακαλύπτουμε την παρουσία του Χριστού στα μυστήρια και στα καθημερινά γεγονότα της ζωής μας;  Ιησού Χριστέ, πιστεύουμε ότι είσαι ο Υιός του ζωντανού Θεού!

Προσευχή : Ιησού, Υιε του ζωντανού Θεού, είναι η πίστη που με φέρνει σε αυτή τη στιγμή της προσευχής. Πιστεύω σε εσένα και πιστεύω ότι αυτές οι στιγμές διαλογισμού πάνω στη ζωή Σου θα αποδώσουν καρπούς. Ξέρω ότι με τη βοήθεια της δύναμής Σου θα μπορέσω να ξεπεράσω τα εμπόδια που με χωρίζουν από Εσένα και με εμποδίζουν να κατανοήσω την αποστολή μου. Δώσε μου τη χάρη που ξεπερνά όλες τις άλλες: τη χάρη να ξέρω να αγαπώ, να είμαι έτοιμος να δώσω τη ζωή μου για τους φίλους μου και να είμαι μάρτυρας σου μέχρι την ημέρα που θα με καλέσεις να είμαι μαζί Σου για όλη την αιωνιότητα.

Κύριε Ιησού, Υιέ του Θεού, βοήθησέ με, στην αρχή αυτού του νέου έτους, να βαθύνω την εκτίμησή μου για όλα όσα κάνεις για μένα. Όπως ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, θέλω να αναγνωρίσω την παρουσία Σου δίπλα μου. Θέλω να διακηρύξω με τη ζωή μου και με την προσωπική μου μαρτυρία ότι είσαι ο Χριστός, ο Υιός του ζωντανού Θεού. Κύριε, κάνε με μάρτυρα της παρουσίας Σου στη ζωή μου. Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Περίοδος της Πεντηκοστής

Ματθαίος 28: 16-20

Ομιλία του Σεβασμιοτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών Κύπρου Σελίμ Ζαν Σφέιρ

Κυριακή της Αγίας Τριάδας

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Οι έντεκα μαθητές έφυγαν για τη Γαλιλαία, στο βουνό όπου ο Ιησούς τους είχε παραγγείλει να πάνε. Όταν τον είδαν, τον προσκύνησαν· μερικοί όμως είχαν αμφιβολίες. Ο Ιησούς τους πλησίασε και τους είπε: «Ο Θεός μού έδωσε όλη την εξουσία στον ουρανό και στη γη. Πηγαίνετε λοιπόν και κάνετε μαθητές μου όλα τα έθνη, βαφτίζοντάς τους στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος  και διδάξτε τους να τηρούν όλες τις εντολές που σας έδωσα. Κι εγώ θα είμαι μαζί σας πάντα, ως τη συντέλεια του κόσμου». Αμήν.

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές εν Ιησού Χριστώ,

1. Μεταξύ ουρανού και γης

Οι μαθητές ακολούθησαν αυτό που τους ζήτησε ο Ιησούς και πήγαν στη Γαλιλαία και στο βουνό. Το όρος αυτό αναφέρεται και μας θυμίζει όλες τις θεοφάνειες που έλαβαν χώρα εκεί. Ένας εμβληματικός τόπος που μιλάει για τη θεϊκή παρουσία, ο Ιησούς τους έδωσε έναν τόπο συνάντησης όπου η παρουσία του Θεού ήταν φανερή. Οι μαθητές το γνώριζαν καλά αυτό, διότι γνώριζαν από έξω τα γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης. Φυσικά, στο βουνό όπου έγιναν τα Θεοφάνια, οι μαθητές είδαν τον Ιησού και  Τον προσκύνησαν . Είχαν ξεχάσει την εντολή: Ο Θεός είναι ο Κύριος, δεν θα έχετε άλλον Θεό εκτός από αυτόν και δεν θα προσκυνάτε κανέναν άλλο Θεό; Αν προσκύνησαν τον Ιησού, ήταν επειδή τον αναγνώρισαν ως Θεό, αλλά ίσως κάποιοι από αυτούς δεν μπορούσαν να μην αμφιβάλλουν; Εκ πρώτης όψεως αυτό φαίνεται ανησυχητικό, αλλά με μια πιο προσεκτική εξέταση είναι πολύ παρήγορο για εμάς, που περνάμε στιγμές αμφιβολίας. Ναι, αποκαλούμε τους εαυτούς μας μαθητές του 21ου αιώνα, και έτσι είμαστε.

Αν έχουμε αμφιβολίες, και οι μαθητές στην παρουσία του Ιησού είχαν αμφιβολίες. Αλλά ο Ιησούς δεν πρόκειται να ασχοληθεί με τις αμφιβολίες ορισμένων μαθητών Του: αν τους συγκέντρωσε, είναι για ένα πολύ πιο σημαντικό έργο. Ο Ιησούς ήρθε κοντά τους. Τι χαρά είναι για εμάς σήμερα, καθώς περνάμε στιγμές αμφιβολίας, να βλέπουμε ότι ο Ιησούς φέρνει τον εαυτό Του ακόμη πιο κοντά μας. Γνωρίζουμε ότι οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι, σε στιγμές αμφιβολίας, είναι έτοιμοι να μας παρατήσουν και να προσποιηθούν ότι δεν μας γνωρίζουν. Ο Ιησούς έρχεται κοντά Τους και τους μιλάει. Σε δύσκολες στιγμές, πολλοί από τους φίλους μας δεν μας μιλούν πια καν, σαν να είμαστε μολυσμένοι από πανούκλα. Ο Ιησούς βλέπει σε αυτούς αγαπημένους μαθητές, όχι ανθρώπους που αμφιβάλλουν, και δεν απομακρύνεται ποτέ από αυτούς.

2. Πηγαίνετε και κάντε μαθητές μου όλα τα έθνη

Ο Ιησούς δεν περίμενε να υποχωρήσουν οι αμφιβολίες. Τη στιγμή της αμφιβολίας, και παρά την αμφιβολία, τους αναθέτει την αποστολή Του: "Μου δόθηκε κάθε εξουσία στον ουρανό και στη γη...". Μέσω του Ιησού, οι μαθητές στέλνονται να διδάξουν όλα τα έθνη, βαπτίζοντάς τα στο όνομα του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντάς τους όλα όσα  τους διέταξε. Και το πιο σημαντικό, ο Ιησούς τους διαβεβαιώνει: Και ιδού, Εγώ θα είμαι μαζί σας πάντοτε, μέχρι το τέλος του κόσμου.

Η αποστολή μας είναι η ίδια: να κοιτάζουμε προς τον Ιησού, να θυμόμαστε ότι είμαστε σταλμένοι να διδάσκουμε, να βαφτίζουμε και να κάνουμε μαθητές, στο όνομα και με τη δύναμη της Αγίας Τριάδας, μέχρι τη συντέλεια του κόσμου. Ας ανταποκριθούμε στην εμπιστοσύνη που συνεχίζει να μας δείχνει ο Ιησούς.

Προσευχή :   Κύριε Ιησού, βοήθησέ με να κατανοήσω καλύτερα αυτό το μεγάλο μυστήριο της Αγίας Τριάδας. Μην με αφήσεις ποτέ να ξεχάσω ότι είσαι συνεχώς εκεί για να με προσέχεις και να αναζητάς αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο. Το πιο σημαντικό, βοήθησέ με να σε γνωρίσω καλύτερα και να σε αγαπήσω περισσότερο, ώστε να μπορώ να κάνω πράξη αυτή την αγάπη στην καθημερινή μου ζωή. Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Le Temps de la Pentecôte

Homélie de Son Excellence Mgr. Selim Sfeir

Archevêque Maronite de Chypre

Mt 28,16-20

Dimanche de La Sainte Trinité

Chers frères et sœurs en Jésus Christ,

1. Entre ciel et terre

Les disciples suivent ce que Jésus leur a demandé de faire et ils vont en Galilée, et sur la montagne. Ce terme nous indique et nous rappelle toutes les Théophanies qui s'y sont déroulées. Lieu emblématique qui dit la présence divine, Jésus leur donne rendez-vous à l'endroit où la présence de Dieu est une évidence. Les disciples le savaient bien, car ils connaissaient par cœur les événements de l'histoire de l'ancien testament et de ce qui s'y est déroulé. Bien entendu sur la montagne, lieu de la Théophanie, les disciples voient Jésus, et ils se prosternent devant lui. Avaient-ils oublié le commandement, Dieu est le Seigneur tu n'auras pas d'autre Dieu que lui et tu ne te prosterneras pas devant d'autre Dieu ? S'ils se prosternent devant Jésus, c'est qu'ils reconnaissent en lui Dieu, Mais peut être que certains d'entre eux, n'ont pas pu s'empêcher de douter ? Cela nous paraît, à première vue déconcertant, mais à y regarder de plus près, très consolant pour nous, qui passons par des moments de doute. Oui nous nous disons les disciples du XXIème siècle, et nous le sommes.

Si nous traversons des doutes, les disciples en présence de Jésus, ont connu des doutes. Mais Jésus ne va pas s'attarder sur les doutes de certains de ses disciples, s'il les a réunis, c'est pour une tâche bien plus importante. Jésus se rend proche. Quelle joie pour nous aujourd'hui, traversant des moments de doutes, nous voyons que Jésus se rend encore plus proche de nous. Alors que nous savons que ceux qui nous sont les plus proches, aux moments de doute, sont prêts à nous larguer et à faire comme s'ils ne nous connaissent pas. Jésus se rend proche et leur parle. Beaucoup de nos amis, dans les moments difficiles ne nous adressent même plus la parole, comme si nous étions des pestiférés. Jésus voit en eux des disciples bien-aimés, et non pas des gens qui doutent, et ne s'en éloigne jamais.

2. Allez, et de toutes les nations faites des disciples

Jésus n'attend pas que les doutes s'estompent. Au moment du doute, et malgré le doute, il les charge de sa mission : " tout pouvoir m'a été donné au ciel et sur la terre...”. Par Jésus, les disciples sont envoyés enseigner toutes les nations, les baptisant au nom du Père et du Fils et du Saint Esprit, leur enseignant tout ce que je vous ai commandé. Et le plus important, c'est que Jésus les tranquillise : Et voici que je serais avec vous tous les jours, jusqu'à la fin du monde.

Notre mission est la même, regardons vers Jésus, rappelons-nous que nous sommes envoyés afin d'enseigner, de baptiser et de faire des disciples, et ce, avec le nom et la force de la Trinité Sainte, et jusqu’à la fin du monde. Soyons à la mesure de la confiance que Jésus continue de mettre en nous.

Prière

Seigneur Jésus, aide-moi à mieux comprendre ce grand mystère de la Sainte Trinité. Ne permets jamais que j’oublie que tu es constamment là à veiller sur moi et à chercher ce qui est du plus grand intérêt pour moi. Plus important encore, aide-moi à mieux te connaître et à mieux t’aimer pour que je mette en œuvre cet amour dans ma vie quotidienne.

† Selim Sfeir

Archevêque Maronite de Chypre

Monday after Easter

1 Cor 15/1-11; Marc 16/9-14

Dear Brothers and Sisters in Christ,

On this feast day of the Virgin Mary I want to meditate with you on the virtues of Virgin Mary who participated in the glory of Her alive and resurrected Son, as well as on the behavior of the other Maries. I quote the following three points:

1. The presence of Mary. She accompanied Her Son who was born to accomplish the will of His Father, from the first moment of His mission. In the temple on the eighth day and when he became twelve years old, as well as during His teaching, she understood very well that He had come to fulfill the will of God the Father, this Daughter of David, who was called by Him to become Mother of the Son and of all of us, on the cross, at the hour of glory, in the resurrection and with the apostles in the upper room during Pentecost. Mary is the daughter, mother, friend, image of the Church who shares what She has lived with the apostles and continues to share it will each one of us, in front of His cross, in His glory. She inspires us the peace of the heart of Her Son Jesus.
2. The other Maries. The other Maries have experienced themselves the presence of Jesus in their lives. Mary Magdalene, sentenced to death for adultery, but forgiven through His love and compassion, was the first to announce the biggest event in human history, He is no longer there, He has risen. She who wept for her sin, she who wept in front of the love of God who freed her, she who wept of joy for His victory over death, over His death and over ours, announces that He is alive; He is alive for all of us mortals. Let us approach Him. He is the God of the living and not of the mortals.
3. Mary and her sister Martha. They asked for the life of their brother, his resurrection. In order to prepare the big event, and in the context of Easter and especially the new Easter which is His, which is Himself, Jesus resurrects Lazarus from the dead and shows that He is the source of life. Mary wanted to leave everyone and everything in order to hear His word, while Martha devoted in His service. Mary listened and Martha served. We are in front of a beautiful picture of the Church, but listening preludes service. A good hearing of the word of God so as to understand His desire leads to a good service towards others; otherwise service is given without meaning and purpose. Jesus is the servant of humanity like someone who listens to the voice of His Father and fulfils His will. His death on the cross is the greatest service of mankind, whom He transferred from death to eternal life.

Dear brothers and sisters in Christ,

We are called to witness the living God like the Virgin Mary and the other Maries. She is the Theotokos, who accompanies us and our community on this land of our fathers and ancestors. To Her we offer our villages, our island and the whole world and we ask Her to guide us in the path of Her Son. Amen.

Nicosia, 16 April 2012

† Youssef Soueif

Maronite Archbishop of Cyprus

16/04/2012

The Faith

The Christian faith is the biggest gift that man receives in his life. It is the free gift of God the Father to man, called to participate in his life, this life that was given back to us by Jesus Christ, the only Son of the Father through His Death and Resurrection, and that we have received by the Holy Spirit that makes us understand the importance of this gift. Faith is also our positive response to God expressing that we accept to live with Him all the days of our lives.

We have received faith through baptism while participating in the death and in the life of Jesus Christ; this faith is nourished and becomes concrete every time we participate in the Eucharistic banquet listening to the Word of God which is Spirit and Life.

Faith is transmitted directly to us by our parents, the family environment which is the first school of faith and to faith.

Faith is growing in a solid and deep way, every time we meet Jesus Christ in our lives but on a personal level; that is a personal relationship is created between me and Jesus, a bond of love, and a testament that should never be broken, and if it is broken because of sin or ignorance, or of moving away from God, Jesus is ready to renew it with me, by just saying “Yes” to Jesus and do His will.

Faith becomes a life project and is not only limited to the context of prayer on Sunday and during private or community prayer, it is the project of my entire life without exception, without separation, and so, when out of the church, in the business world, in the family, at school, at the university, in society , among friends, my life must correspond to the encounter with Jesus in the church, in prayer at the Holy Mass. The basic attitude is to look at it as a unique project not divided or separate, otherwise the Christian life faces danger.

Why is there a danger some times in the Christian life? This fact is caused by separation and division when we say: now this is for God and now this is for me, but unfortunately this is said in the wrong way. As for a baptized person everything is for God because everything comes from God and God is everything to me. He loves me, accompanies me, He showed His love to me once and forever in the history of mankind and in my own history when He sent His Son Jesus to save me, save us, and He died on the cross. We believe that He is the Messiah, the Savior, the Son of the living God.

We live the faith and in faith in various degrees, and each of us in a different level and experience. Only God knows what's in our heart, God knows your personal course, and God accepts you in this course and in your experience and be assured, that God walks with you all the way of your life; it is enough saying like the Apostles said to Jesus: "Give us more faith."…

We all need one another, and so it was in the history of the church, there was always a need to see "signs of faith" the signs of faith are the apostles, the martyrs, the confessors, the saints, and there are many saints that we do not know but who live among us, in our homes, in our churches, our schools, our parishes, in the societies in which we live. They are the signs of faith and of holy daily life, they are the saints of silence, the saints of the gospel and the saints through whom the world changes towards a better one despite the powers of evil that surround us.

Would you like to be "a sign of faith." This is your responsibility as baptized, as a Christian, as the beloved Son of God and from God to be a sign of faith. This gives meaning to your life as a student today and tomorrow as a responsible person in the family, in society, in the church. We have inherited this gift from our ancestors and we want to give it and pass it over to our sons.

Thus, faith makes you a disciple, a missionary, someone who feels within himself a burning fire that burns his/her existence and purifies his/her being and sends him to bring the Gospel, the Good News to everyone, living in the spirit of love, unity, openness of service as the Virgin Mary, who with great faith gave us Jesus, her Son and her Savior, our Brother and our Savior, to Him we offer our lives to be signs of His Resurrection.

08/11/2012

'Destroy this Temple, and in three days I will raise it up.' (John 2/19)

With the prophetic Words of Jesus, proclaiming His Death and Resurrection, I would like to greet you, placing before me the truth of the Temple, the New Temple I would say, which is Jesus Himself, the Son of Man and Son of God who was incarnated, who "died and was buried, and on the third day He rose again from the dead." The Temple, therefore, is He Himself, the Temple is all of us with Him, members and head. He is the head of the new humanity, a humanity that was redeemed, a humanity that was regenerated in life, a humanity which was called to destroy every type of hatred, evil and sin so that it gives birth to a new world, a world of love, a world of brotherhood and peace.

The monastic life is nothing else than to die and live every day with Jesus Christ. It is a call to him or her, who with great courage take the decision to abandon everything aside and follow Jesus, to carry his cross, to die and make die in him/her every hatred, every evil, every sin, every pride, each type of the old Adam in order to revive with Jesus - Love, Jesus - Peace, Jesus - Reconciliation, who embraces all and brings them close to the heart of the Father.

The testimony of Prophet Elias Monastery which was the first missionary dimension of the Lebanese Maronite Order, bears witness to this reality: the presence of monks who wanted to share the love of Jesus and the love for their neighbors. To this effect, they would sacrifice themselves in order to live with Him and for Him. From generation to generation, the monks are in the living memory of the people, and are recalled by the Maronite community, in the villages, the parishes, in the life of the community. The Charisma of the monastery and every monastery must involve a dynamic presence, a missionary presence, a presence of the monastic prayer and a presence of witness.

This exhibition of photos and paintings, although it depicts the hard facts and moments that the island lived, and can be noted through destruction and damage, it hides however behind it, a history, an offering; there are sacrifices, there are values of spiritual, ​ monastic and pastoral life. Behind it and at the level of the Island, they hide the culture of coexistence, of multiculturism. It is a challenging picture that describes Cyprus through its history, its current role as a meeting place and a human dialogue. The photos talk to everyone and give the message that the house of God, it means every house of worship must be open to all in order to become a space of forgiveness, a deep symbolic and spiritual space in which the relationship between people, friends, communities must be renewed for the benefit of all contributing in the promotion of values and stability in the human societies. These photos show all the reality they bear, pushing all people of good will to believe in the power of life, the power of love.

I greet and welcome the Lebanese Maronite Order through the distinguish presence of the Most Rev. General Superior Abbot Tannous Nehme and the delegation that accompanies him and I wish them all the best and every success. I would like to say that the Maronite Church greatly appreciates this history and this witness.

I greet and congratulate the Rev. Father Joseph Lakkotrypis Michaelides who is of a very remarkable musical academic standard; I thank him for all effort he did for organizing this activity; I greet the Mayor of Strovolos Mr Lazaros Savvides who is the co-organizer and sponsor of the event.

May the Saints and martyr monks, through the intercession of Mar Maroun, Mar Sharbel, Mar Neammtalla and St. Rebecca give us the strength to go always ahead in the project of life witnessing the love of our Lord Jesus Christ in the world.

Nicosia, 3 November, 2012

†Youssef Soueif

Maronite Archbishop of Cyprus

08/11/2012