Author: staff@maroniteparchy.org.cy

4 ème Dimanche

L’eau vive

Saint  Jean 4 / 5 – 26

Jésus arrivait à une ville de Samarie, appelée Sykar, près du terrain que Jacob avait donné à son fils Joseph, et où se trouve le puits de Jacob. Jésus, fatigué par la route, s’était assis là, au bord du puits. Il était environ midi. Arrive une femme de Samarie, qui venait puiser de l’eau. Jésus lui dit : « Donne-moi à boire. » (En effet, ses disciples étaient partis à la ville pour acheter de quoi manger.) La Samaritaine lui dit : « Comment ! Toi qui es Juif, tu me demandes à boire, à moi, une Samaritaine ? » (En effet, les Juifs ne veulent rien avoir en commun avec les Samaritains.)

Jésus lui répondit : « Si tu savais le don de Dieu, si tu connaissais celui qui te dit : ’Donne-moi à boire’, c’est toi qui lui aurais demandé, et il t’aurait donné de l’eau vive. » Elle lui dit : « Seigneur, tu n’as rien pour puiser, et le puits est profond ; avec quoi prendrais-tu l’eau vive ? Serais-tu plus grand que notre père Jacob qui nous a donné ce puits, et qui en a bu lui-même, avec ses fils et ses bêtes ? » Jésus lui répondit : « Tout homme qui boit de cette eau aura encore soif ; mais celui qui boira de l’eau que moi je lui donnerai n’aura plus jamais soif ; et l’eau que je lui donnerai deviendra en lui source jaillissante pour la vie éternelle. » La femme lui dit : « Seigneur, donne-la-moi, cette eau : que je n’aie plus soif, et que je n’aie plus à venir ici pour puiser. »

Jésus lui dit : « Va, appelle ton mari, et reviens. » La femme répliqua : « Je n’ai pas de mari. » Jésus reprit : « Tu as raison de dire que tu n’as pas de mari, car tu en as eu cinq, et celui que tu as maintenant n’est pas ton mari : là, tu dis vrai. »
La femme lui dit : « Seigneur, je le vois, tu es un prophète. Alors, explique-moi : nos pères ont adoré Dieu sur la montagne qui est là, et vous, les Juifs, vous dites que le lieu où il faut l’adorer est à Jérusalem. » Jésus lui dit : « Femme, crois-moi : l’heure vient où vous n’irez plus ni sur cette montagne ni à Jérusalem pour adorer le Père. Vous adorez ce que vous ne connaissez pas ; nous adorons, nous, celui que nous connaissons, car le salut vient des Juifs. Mais l’heure vient - et c’est maintenant - où les vrais adorateurs adoreront le Père en esprit et vérité : tels sont les adorateurs que recherche le Père. Dieu est esprit, et ceux qui l’adorent, c’est en esprit et vérité qu’ils doivent l’adorer. » La femme lui dit : « Je sais qu’il vient, le Messie, celui qu’on appelle Christ. Quand il viendra, c’est lui qui nous fera connaître toutes choses. » Jésus lui dit : « Moi qui te parle, je le suis. »

Là-dessus, ses disciples arrivèrent ; ils étaient surpris de le voir parler avec une femme. Pourtant, aucun ne lui dit : « Que demandes-tu ? » ou : « Pourquoi parles-tu avec elle ? » La femme, laissant là sa cruche, revint à la ville et dit aux gens : « Venez voir un homme qui m’a dit tout ce que j’ai fait. Ne serait-il pas le Messie ? » Ils sortirent de la ville, et ils se dirigeaient vers Jésus.

1. Aller au puits.

La femme de Samarie vient puiser de l’eau comme elle l’a fait tant de fois auparavant. Quand elle n’a plus d’eau et qu’elle a soif, elle doit retourner au puits. L’eau qu’elle tire du puits ne peut la satisfaire que peu de temps. Nous pouvons passer toute notre vie comme cette femme, recherchant de petites choses qui satisfont notre soif - peut-être le plaisir, la dernière mode, un travail intéressant ou une amitié. Toutes ces choses sont aptes à nous satisfaire mais leur satisfaction est limitée et nous devons de nouveau ‘puiser’ notre bien-être. Vers quoi est-ce que je me tourne pour satisfaire ma soif de bonheur et de réalisation ? Réfléchissons sur les limites de cette satisfaction et comment nous sommes sans cesse obligés à chercher des moyens pour éteindre notre soif.

2. L’eau vive.La Samaritaine vient pour puiser de l’eau, comme à son habitude. Cette fois-ci, un juif se tient à côté du puits et il lui demande à boire. Elle est étonnée de sa demande parce que les juifs ne parlent pas avec des Samaritains. Un juif ne demanderait pas à une Samaritaine de lui puiser de l’eau parce que selon la loi juive, les seaux des Samaritains n’étaient pas propres.

Malgré le choc initial, elle est disposée à converser avec lui. Elle ne comprend pas quand il lui offre de l’eau vive. Il est bientôt clair que cet homme lui parle de quelque chose beaucoup plus grande que l’eau du puits. Il parle de la vie de la grâce - l’eau vive- qu’il est venu donner à toute l’humanité. Il partage cette vie de grâce avec une telle abondance que quand nous acceptons son offre de grâce vivifiante nous n’avons plus besoin de satisfactions inférieures.

3. Nous devons demander cette eau.

Jésus dit à la femme, "si tu savais le don de Dieu, si tu connaissais celui qui te dit : ’Donne-moi à boire’, c’est toi qui lui aurais demandé, et il t’aurait donné de l’eau vive. " La femme ne sait pas qu’elle parle à la source même de la vie et de la grâce. Si seulement elle savait qu’elle parlait au Christ, elle lui supplierait de lui donner de cette eau qu’il veut nous offrir.

Sans doute sommes-nous souvent proches de Jésus dans notre prière ou dans l’eucharistie, sans le reconnaître. Nous sommes comme la Samaritaine qui ignore qu’elle s’entretient avec le Christ. Seulement lorsque nous nous rendons vraiment compte de la proximité du Christ, quand nous conversons avec lui dans la prière, alors nous sommes capables de lui demander l’eau vive de sa grâce.

Prière : Seigneur, je crois que tu es présent dans ma vie. Je crois que tu es mon créateur et qu’à chaque moment tu soutiens mon existence. J’espère en toi parce que je sais que tu m’as créé et tu veux ce qui est le meilleur pour moi. Je sais que tu veux me donner l’eau vivante promise à la Samaritaine. Je suis celui qui place des obstacles sur ton chemin. Mon manque de foi, mon attachement aux choses du monde, mon égoïsme et ma vanité m’empêchent de recevoir tes dons.

Aujourd’hui, je viens à toi dans la prière avec un cœur humble et contrit. Tu connais ma misère et combien j’ai besoin de ta grâce. Accepte ma prière comme le signe de mon désir d’enlever les obstacles qui nous séparent.

Seigneur, aide-moi à abandonner les satisfactions limitées de ce monde. Aide-moi à me tourner vers toi, source de vie éternelle, pour satisfaire ma soif.

+ Selim Sfeir

Archevêque Maronite de Chypre

4^η Κυριακή της Περιόδου των Θεοφανίων

Το ζωντανό νερό

Ιωάννης 4 / 5-26

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Έφτασε έτσι σε μια πόλη της Σαμάρειας που λεγόταν Συχάρ, κοντά στο χωράφι που είχε δώσει ο Ιακώβ στο γιο του τον Ιωσήφ.  Εκεί βρισκόταν το πηγάδι του Ιακώβ. Ο Ιησούς, κουρασμένος από την πεζοπορία, κάθισε κοντά στο πηγάδι· ήταν γύρω στο μεσημέρι.

Οι μαθητές του είχαν πάει στην πόλη ν' αγοράσουν τρόφιμα. Έρχεται τότε μια γυναίκα από τη Σαμάρεια να βγάλει νερό. Ο Ιησούς της λέει: «Δώσ' μου να πιω». Εκείνη τού απάντησε: «Εσύ είσαι Ιουδαίος κι εγώ Σαμαρείτισσα. Πώς μπορείς να μου ζητάς να σου δώσω νερό να πιεις;» –επειδή οι Ιουδαίοι αποφεύγουν κάθε επικοινωνία με τους Σαμαρείτες. Ο Ιησούς της απάντησε: «Αν ήξερες τη δωρεά του Θεού και ποιος είν' αυτός που σου λέει “δώσ' μου να πιω”, τότε εσύ θα του ζητούσες κι εκείνος θα σου έδινε ζωντανό νερό». Του λέει η γυναίκα: «Κύριε, εσύ δεν έχεις ούτε καν κουβά, και το πηγάδι είναι βαθύ· από πού, λοιπόν, το 'χεις το τρεχούμενο νερό; Αυτό το πηγάδι μάς το χάρισε ο προπάτοράς μας ο Ιακώβ· ήπιε απ' αυτό ο ίδιος και οι γιοι του και τα ζωντανά του. Μήπως εσύ είσαι ανώτερος απ' αυτόν;» Ο Ιησούς της απάντησε: «Όποιος πίνει απ' αυτό το νερό θα διψάσει πάλι όποιος όμως πιει από το νερό που θα του δώσω εγώ δε θα διψάσει ποτέ, αλλά το νερό που θα του δώσω θα γίνει μέσα του μια πηγή που θ' αναβλύζει νερό ζωής αιώνιας». Του λέει η γυναίκα: «Κύριε, δώσ' μου αυτό το νερό για να μη διψάω, κι ούτε να έρχομαι ως εδώ για να το παίρνω».

Τότε ο Ιησούς της είπε: «Πήγαινε να φωνάξεις τον άντρα σου κι έλα εδώ». «Δεν έχω άντρα», απάντησε η γυναίκα. Ο Ιησούς της λέει: «Σωστά είπες, “δεν έχω άντρα” γιατί πέντε άντρες πήρες κι αυτός που μαζί του τώρα ζεις δεν είναι άντρας σου· αυτό που είπες είναι αλήθεια».  Του λέει η γυναίκα: «Κύριε, βλέπω ότι εσύ είσαι προφήτης οι προπάτορές μας λάτρεψαν το Θεό σ' αυτό το βουνό· εσείς όμως λέτε ότι στα Ιεροσόλυμα βρίσκεται ο τόπος όπου πρέπει κανείς να τον λατρεύει».  «Πίστεψέ με, γυναίκα», της λέει τότε ο Ιησούς, «είναι κοντά ο καιρός που δε θα λατρεύετε τον Πατέρα ούτε σ' αυτό το βουνό ούτε στα Ιεροσόλυμα. Εσείς οι Σαμαρείτες λατρεύετε αυτό που δεν ξέρετε· εμείς όμως λατρεύουμε αυτό που ξέρουμε, γιατί η σωτηρία έρχεται στον κόσμο από τους Ιουδαίους. Είναι όμως κοντά ο καιρός, ήρθε κιόλας, που οι πραγματικοί λάτρεις θα λατρεύσουν τον Πατέρα με τη δύναμη του Πνεύματος, που αποκαλύπτει την αλήθεια γιατί έτσι τους θέλει ο Πατέρας αυτούς που τον λατρεύουν.  Ο Θεός είναι πνεύμα. Κι αυτοί που τον λατρεύουν πρέπει να τον λατρεύουν με τη δύναμη του Πνεύματος, που φανερώνει την αλήθεια».  Του λέει τότε η γυναίκα: «Ξέρω ότι θα έρθει ο Μεσσίας, δηλαδή ο Χριστός· όταν έρθει εκείνος, θα μας τα εξηγήσει όλα». «Εγώ είμαι», της λέει ο Ιησούς, «εγώ, που σου μιλάω αυτή τη στιγμή».

1. Πήγαινε στο πηγάδι.

Η γυναίκα από την Σαμάρεια έρχεται να βγάλει νερό όπως έχει κάνει πολλές φορές στο παρελθόν. Όταν δεν έχει άλλο νερό και διψάει, πρέπει να επιστρέψει στο πηγάδι. Το νερό που αντλεί από το πηγάδι μπορεί να τη χορτάσει μόνο για λίγο. Μπορούμε να περάσουμε όλη μας τη ζωή σαν αυτή τη γυναίκα, αναζητώντας μικρά πράγματα για να ικανοποιήσουμε τη δίψα μας - ίσως ευχαρίστηση, την τελευταία λέξη της μόδας, μια ενδιαφέρουσα δουλειά ή μια φιλία. Όλα αυτά μπορούν να μας ικανοποιήσουν, αλλά η ικανοποίησή τους είναι περιορισμένη και πρέπει να «επινοήσουμε» ξανά την ευτυχία μας. Σε τι απευθύνομαι για να ικανοποιήσω τη δίψα μου για ευτυχία και επιτεύγματα; Ας αναλογιστούμε τα όρια αυτής της ικανοποίησης και πώς είμαστε συνεχώς αναγκασμένοι να αναζητούμε τρόπους να ξεδιψάσουμε.

2. Το Ζωντανό νερό.

Έρχεται η Σαμαρείτιδα να βγάλει νερό, ως συνήθως. Αυτή τη φορά, ένας Εβραίος στέκεται δίπλα στο πηγάδι και της ζητάει να πιεί. Ξαφνιάζεται με το αίτημά του γιατί οι Εβραίοι δεν μιλούν με Σαμαρείτες. Ένας Εβραίος δεν θα ζητούσε από μια Σαμαρείτιδα να του βγάλει νερό γιατί σύμφωνα με τον εβραϊκό νόμο, οι κουβάδες της Σαμαρείτιδας δεν ήταν καθαροί.

Παρά το αρχικό σοκ, είναι πρόθυμη να συνομιλήσει μαζί του. Δεν καταλαβαίνει ότι της προσφέρει ζωντανό νερό. Γρήγορα γίνεται σαφές ότι αυτός ο άντρας της μιλάει για κάτι πολύ μεγαλύτερο από το νερό στο πηγάδι. Μιλάει για τη ζωή της χάρης - το ζωντανό νερό - που ήρθε να δώσει σε όλη την ανθρωπότητα. Μοιράζεται αυτή τη ζωή χάριτος με τόση αφθονία που όταν δεχόμαστε την προσφορά του για ζωογόνο χάρη δεν χρειαζόμαστε πλέον κατώτερες ικανοποιήσεις.]

3. Πρέπει να ζητήσουμε αυτό το νερό.

Ο Ιησούς λέει στη γυναίκα: «Αν ήξερες το δώρο του Θεού, αν γνώριζες αυτόν που σου είπε: «Δώσε μου να πιω», θα του ζητούσες και θα σου έδινε ζωντανό νερό». Η γυναίκα δεν ξέρει ότι μιλάει στην ίδια την πηγή της ζωής και της χάρης. Αν ήξερε ότι μιλούσε με τον Χριστό, θα τον παρακαλούσε να της δώσει λίγο από το νερό που θέλει να μας δώσει.

Αναμφίβολα είμαστε συχνά κοντά στον Ιησού στην προσευχή μας ή στην Θεία Ευχαριστία, χωρίς να τον αναγνωρίζουμε. Είμαστε σαν τη Σαμαρείτιδα που δεν ξέρει ότι συνομιλεί με τον Χριστό. Μόνο όταν συνειδητοποιήσουμε αληθινά την εγγύτητα του Χριστού, όταν συνομιλούμε μαζί του στην προσευχή, μπορούμε να του ζητήσουμε το ζωντανό νερό της χάρης του.

Προσευχή: Κύριε, πιστεύω ότι είσαι παρών στη ζωή μου. Πιστεύω ότι είσαι ο δημιουργός μου και ότι κάθε στιγμή υποστηρίζεις την ύπαρξή μου. Ελπίζω σε σένα γιατί ξέρω ότι με δημιούργησες και θέλεις ό,τι είναι καλύτερο για μένα. Ξέρω ότι θέλεις να μου δώσεις το ζωντανό νερό το οποίο υποσχέθηκες στη Σαμαρείτιδα. Είμαι αυτός που βάζει εμπόδια στο δρόμο Σου. Η έλλειψη πίστης μου, η προσκόλληση μου στα πράγματα του κόσμου, ο εγωισμός και η ματαιοδοξία μου με εμποδίζουν να λάβω τα δώρα Σου.

Σήμερα έρχομαι σε Σένα με προσευχή με ταπεινή και ταπεινωμένη καρδιά. Ξέρεις τη δυστυχία μου και πόσο έχω ανάγκη τη χάρη σου. Δέξου την προσευχή μου ως ένδειξη της επιθυμίας μου να αφαιρέσω τα εμπόδια που μας χωρίζουν.

Κύριε, βοήθησέ με να αφήσω τις περιορισμένες ικανοποιήσεις αυτού του κόσμου. Βοήθησέ με να στραφώ σε Σένα, πηγή της αιώνιας ζωής, για να ξεδιψάσω. Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Περίοδος της Ένδοξης Ανάστασης

6^η Κυριακή μετά την Ανάσταση

Μαθαίνοντας από τον Αναστημένο Χριστό

Λουκάς 24: 35-48

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Τους εξήγησαν λοιπόν κι αυτοί τα όσα τους είχαν συμβεί στο δρόμο και πώς τον αναγνώρισαν όταν τεμάχιζε το ψωμί.

Ενώ μιλούσαν γι' αυτά, στάθηκε ανάμεσά τους ο Ιησούς και τους λέει: «Ειρήνη σ' εσάς!» Αυτοί από την ταραχή και το φόβο τους νόμιζαν ότι έβλεπαν φάντασμα. Εκείνος τους είπε: «Γιατί είστε τρομαγμένοι και γιατί γεννιούνται στην καρδιά σας αμφιβολίες;  Κοιτάξτε τα χέρια μου και τα πόδια μου, για να βεβαιωθείτε ότι είμαι εγώ ο ίδιος. Ψηλαφίστε με και δείτε· ένα φάντασμα δεν έχει σάρκα και οστά, όπως βλέπετε εμένα να έχω».  Και λέγοντας αυτά τους έδειξε τα χέρια και τα πόδια του. Αυτοί από τη χαρά και την έκπληξή τους δεν πίστευαν στα μάτια τους· τους ρώτησε τότε ο Ιησούς: «Έχετε τίποτε φαγώσιμο;» Του έδωσαν τότε ένα κομμάτι ψητό ψάρι και ένα κομμάτι κηρύθρα με μέλι. Τα πήρε και τα έφαγε μπροστά τους.

 Ύστερα τους είπε: «Αυτά εννοούσα με τα λόγια που σας έλεγα όταν ήμουν ακόμη μαζί σας, ότι δηλαδή πρέπει να εκπληρωθούν όλα όσα είναι γραμμένα για μένα στο νόμο του Μωυσή, στους προφήτες και στους Ψαλμούς». Τότε τους φώτισε το νου, για να καταλαβαίνουν τις Γραφές,  και τους είπε: «Οι Γραφές λένε ότι έτσι έπρεπε να γίνει, και έτσι έπρεπε να πάθει ο Μεσσίας, ν' αναστηθεί από τους νεκρούς την τρίτη μέρα και να κηρυχθεί στο όνομά του μετάνοια και άφεση αμαρτιών σ' όλα τα έθνη, αρχίζοντας από την Ιερουσαλήμ.  Εσείς είστε μάρτυρες όλων αυτών.  Κι εγώ θα σας στείλω αυτό που σας υποσχέθηκε ο Πατέρας μου. Εσείς καθίστε στην Ιερουσαλήμ ωσότου ο Θεός σάς οπλίσει με τη δύναμή του».

1. «Ειρήνη μαζί σας». Αυτά ήταν τα πρώτα λόγια που είπε

Ιησούς κατά την εμφάνισή του. Η ειρήνη της καρδιάς δεν προέρχεται από τις προσπάθειές μας να διαμορφώσουμε μια καλή στάση που βασίζεται στη θετική σκέψη. Η αληθινή ειρήνη προέρχεται από τη σχέση με τον Ιησού. Ό,τι κι αν συμβεί, αν έχουμε τον Ιησού στη ζωή μας, όλα θα πάνε καλά. «Όλα τα πράγματα συνεργούν για το καλό εκείνων που αγαπούν τον Θεό» (Απόστολος Παύλος). Η ζωή μπορεί να μοιάζει με τα ταραγμένα νερά ενός φουρτουνιασμένου ωκεανού, αλλά βαθιά μέσα της υπάρχει ηρεμία.

Ο Ιησούς Χριστός έχει την απάντηση ακόμη και στα πιο δύσκολα προβλήματά μας. Αυτός είναι η μόνη αληθινή λύση στις δυσκολίες μας. «Σίγουρα δεν παρασυρόμαστε από την αφελή προοπτική ότι μπορεί να υπάρχει μια μαγική φόρμουλα για εμάς, μπροστά στις μεγάλες προκλήσεις της εποχής μας. Όχι, δεν είναι μια φόρμουλα που θα μας σώσει, αλλά ένα Πρόσωπο και η βεβαιότητα ότι μας εμπνέει: Είμαι μαζί σας!» (Ιωάννης Παύλος ΙΙ, Novo Millennio Ineunte 29)

2. Κοιτάξτε τα πόδια και τα χέρια μου: είμαι πραγματικά εγώ! Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι ο Ιησούς δεν ζήτησε από τους μαθητές να κοιτάξουν το πρόσωπό του για να τον αναγνωρίσουν. Τους ζήτησε να κοιτάξουν τα χέρια και τα πόδια Tου, δηλαδή τις πληγές Tου. Οι πληγές του είναι αδιαχώριστες από το πρόσωπό Tου. Για να γνωρίσουμε τον Χριστό σε βάθος, πρέπει να σηκώσουμε τον σταυρό μας, γιατί ο σταυρός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον Ιησού, όπως και οι πληγές Tου. Είναι δύσκολο να κατανοήσουμε την τρέλα του σταυρού και το βάθος της αγάπης του Ιησού για τις ψυχές. Η χάρη για να κατανοήσουμε αυτό που είναι ανθρωπίνως απίστευτο έρχεται σε μας από τον Θεό και μόνο. Σήμερα, ας ζητήσουμε από τον Ιησού τη χάρη να κατανοήσουμε το μυστήριο της παρουσίας του Αναστημένου Ιησού, μια παρουσία που διαγράφει τις αμφιβολίες και τις ανησυχίες, όπως έκανε για τους αποστόλους.

3. Είστε οι μάρτυρές μου. Ο Ιησούς επιμένει ότι μόνο μέσω του σταυρού μπορούμε να Τον γνωρίσουμε. Πρέπει να σηκώσουμε τους σταυρούς της δικής μας ζωής για να γίνουμε σαν κι Αυτόν. "Ωστόσο, δεν αρκεί να «γνωρίζουμε» τον Ιησού, είναι επίσης απαραίτητο να «μιλάμε για τον Ιησού». Κάθε πιστός πρέπει να είναι ένα σημάδι για τον κόσμο: μια ορατή και αξιόπιστη επέκταση της σωτήριας παρουσίας του Υψίστου, όπου κι αν ζει ή εργάζεται. Πρέπει να το κάνει αυτό μέσω ενός μοναδικού τρόπου ζωής, με ελεύθερη καρδιά, δημιουργικό μυαλό και πίστη που καθορίζει τη ζωή του. Πρέπει να «μιλάτε» για τον Ιησού με πίστη και θάρρος. Αυτή είναι η αποστολή σας, η αποστολή όλων μας και η αποστολή ολόκληρης της Εκκλησίας! Μια αποστολή που έχει την πηγή της όχι τόσο στην αγωνιώδη ανησυχία να βοηθήσουμε «τους άλλους» όσο στη συνάντηση με τον αναστημένο Κύριο που μας εμπνέει να δώσουμε ελεύθερα τη ζωή μας σε όλους. (Ιωάννης Παύλος ΙΙ, L’Osservatore Romano, 22 Ιουλίου 1991).

Προσευχή: Καθώς σε πλησιάζω στην προσευχή σήμερα, Κύριε, Σου ζητώ να αγγίξεις τη ζωή μου, ώστε να διαποτιστώ από τη γνώση και την αγάπη της Ανάστασής Σου. Είθε να ακολουθήσω τα βήματά Σου, ικανοποιώντας Εσένα και οικοδομώντας τους αδελφούς και τις αδελφές μου στην πίστη με ένα αληθινό παράδειγμα ευαγγελικής φιλανθρωπίας.

Δώσε μου, Κύριε, μια ενεργή πίστη που μαρτυρεί την ανάστασή Σου δίνοντας απλόχερα στους άλλους με πνεύμα ευαγγελικής φιλανθρωπίας.

Κύριε, δώσε μου τη χάρη σου να ανταποκριθώ στην πρόκληση του Ευαγγελίου και των διδασκαλιών της Εκκλησίας. Βοήθησέ με να απορρίψω κάθε μετριότητα στη ζωή της πίστης μου. Βάλε φωτιά στην καρδιά μου με μια φλεγόμενη αγάπη που μαρτυρά μια ζωή γεμάτη ευαγγελική φιλανθρωπία. Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Περίοδος της Ένδοξης Ανάστασης

1^η Κυριακή μετά την Ανάσταση

Ο Ιησούς και ο Θωμάς

Ιωάννης 20 / 26 – 31

Αγαπητά εν Χριστό αδέλφια,

Οχτώ μέρες αργότερα οι μαθητές ήταν πάλι μέσα στο σπίτι, μαζί τους κι ο Θωμάς. Έρχεται λοιπόν ο Ιησούς, ενώ οι πόρτες ήταν κλειστές, στάθηκε στη μέση και είπε: «Ειρήνη σ'εσάς».

 Έπειτα λέει στο Θωμά: «Φέρε εσύ το δάχτυλό σου εδώ και δες τα χέρια μου, φέρε και το χέρι σου και βάλ' το στην πλευρά μου. Μην αμφιβάλλεις και πίστεψε». Ο Θωμάς τότε του αποκρίθηκε: «Είσαι ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Του λέει τότε ο Ιησούς: «Πείστηκες επειδή με είδες με τα μάτια σου· μακάριοι εκείνοι που πιστεύουν χωρίς να μ' έχουν δει!».

1. Η επιλογή που έχει ο καθένας. Η αποδοχή του Χριστού ή η μη αποδοχή Του, είναι η επιλογή που έχει ο καθένας από εμάς. Δεν είναι το άτομο που έχει την ευκαιρία να ζήσει και να δει που αναγκαστικά πιστεύει πιο εύκολα. Στο θέμα της θρησκευτικής πίστης, μπορεί κανείς να δει, αλλά όχι απαραίτητα να πιστέψει. και ένας άλλος μπορεί να πιστεύει χωρίς να δει πραγματικά.

Η αμφισβήτηση της πίστης είναι αναπόσπαστο μέρος της ανάπτυξης μας. Όλα τα μεγάλα ονόματα της θρησκευτικής ιστορίας - ο Μωυσής, ο Δαβίδ, ο Πέτρος, για να αναφέρουμε μόνο τρία - αμφισβητήθηκαν στην πίστη τους, η πρόκληση όμως είχε ως αποτέλεσμα μια ενισχυμένη αποδοχή και ηγεσία.

2. Όλοι έχουμε στιγμές αμφιβολίας και αβεβαιότητας. Πρέπει να παρατήσουμε τη δουλειά μας και να δοκιμάσουμε μια νέα; Πρέπει να παντρευτούμε; Πρέπει να ξεφύγουμε από μια ανεκπλήρωτη σχέση; Να ανταλλάξουμε ένα παλιό αυτοκίνητο με ένα καινούργιο μοντέλο; Να αγοράσουμε ένα νέο σπίτι σε ένα πιο πολυτελές προάστιο; Πώς να πειθαρχήσουμε ένα ατίθασο παιδί; Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για την αβεβαιότητα και την αναποφασιστικότητα μας - σε ορισμένες περιπτώσεις είναι απλώς έλλειψη δύναμης θέλησης,  άλλες φορές, είναι έλλειψη ενημέρωσης. Για να αντιμετωπιστεί αυτή η αβεβαιότητα, η αγορά είναι γεμάτη από κίνητρα, από ομιλητές, από γκουρού κάθε λογής και χρώματος που θέλουν, με μια τεράστια αμοιβή, φυσικά, να μας απαλλάξουν από αυτές τις εξουθενωτικές αμφιβολίες που μας εμποδίζουν να γίνουμε δυνατοί στη λήψη αποφάσεων.

3. Το θέμα της θρησκευτικής πίστης δεν είναι διαφορετικό. Οι άνθρωποι αμφιταλαντεύονται και παραπαίουν - να πιστέψουν ή να μην πιστέψουν. Εδώ, επίσης, έχουμε μια τεράστια ομάδα δήθεν ειδικών που προσφέρουν απόψεις σχετικά με τη σημασία της εμπιστοσύνης και των πεποιθήσεων στη ζωή ενός ατόμου.

Αν και ζούμε σε μια επιστημονική εποχή, η πίστη εξακολουθεί να παίζει μεγάλο ρόλο στην ενημέρωση των ανθρώπων. Για απόλυτη ευκολία, αν όχι για άλλο λόγο, πολλές από τις πληροφορίες μας βασίζονται στην πίστη. Απλώς δεν έχουμε τον χρόνο ή την ενέργεια να ερευνήσουμε τα πάντα. Αυτό μας φέρνει στο απόσπασμα του σημερινού Ευαγγελίου. Ο Θωμάς αντιμετώπιζε το ίδιο πρόβλημα - να πιστέψει ή να μην πιστέψει. Για να αποφύγει τον κίνδυνο λάθους, έθεσε αρκετά αυστηρούς όρους για την αποδοχή του Αναστημένου Χριστού. Αυτοί οι όροι έγιναν αποδεκτοί. αλλά, στη συνέχεια, ο Θωμάς έκανε πίσω και η συνθηκολόγηση του μας άφησε με μια φόρμουλα πίστης που δεν μπορεί ποτέ να ξεπεραστεί - «Είσαι ο Κύριός μου και ο Θεός μου».

Προσευχή: «Είσαι ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Σίγουρα Είσαι η σωτηρία μου. Θα εμπιστευτώ και δεν θα φοβηθώ, γιατί ο Κύριος ο Θεός είναι η δύναμή μου και έχει γίνει η σωτηρία μου. Αμήν.

+Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Περίοδος της Ένδοξης Ανάσταση

Ο Καλός Ποιμένας

Αγαπητά εν Χριστό αδέλφια,

Η Εκκλησία μας καλεί αυτή την Κυριακή και για 59η χρονιά σε προσευχή για τις ιερατικές και θρησκευτικές κλήσεις. Πρόκειται για την Κυριακή του Καλού Ποιμένα.

Και είναι για όλους εμάς, αφιερωμένους με τις υποσχέσεις του βαπτίσματος μας, ένα κάλεσμα να ανανεώσουμε τη δέσμευσή μας στην υπηρεσία του Θεού, στην υπηρεσία της Εκκλησίας και στην υπηρεσία των αδελφών μας. Ανάμεσα στους διάφορους τίτλους που έδινε ο λαός στον Βασιλιά, υπήρχε και ο τίτλος του Ποιμένα. Κανείς όμως δεν μπόρεσε να αποκτήσει ούτε τόλμησε να αναφερθεί στον εαυτό του ως: «ο Καλός Ποιμένας». Είναι ο Ιησούς που αναφέρθηκε στον εαυτό Του: «Εγώ είμαι ο Καλός Ποιμένας». (Ιω. 10,11)  Φυσικά, αυτά τα λόγια στο στόμα του Ιησού δεν είναι ούτε για επίδειξη ούτε για να αποκτήσει αξία. Όχι. Η πρόκληση για τον Ιησού είναι να ξεχωρίσει από τους «μισθοφόρους βοσκούς», τους κλέφτες και τους δολοφόνους.  Σε αντίθεση με τους βοσκούς που σκοτώνουν τα πρόβατα για να ζήσουν, ο Ιησούς θα δώσει τη ζωή του για να ζήσουν τα πρόβατά Του. Στον Ιησού τα λόγια του Ψαλμού 22 γίνονται πραγματικότητα: «Ο Κύριος είναι ο ποιμένας μου».

Αλλά έχουμε το δικαίωμα να θέσουμε το ερώτημα που φαίνεται προφανές: Ποια είναι η σύνδεση μεταξύ του Ιησού και των προβάτων, για να μπορέσουμε να τον αποκαλούμε «Ο Καλός Ποιμένας»;  Ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού που ενσαρκώθηκε για τη Σωτηρία των ανθρώπων, των προβάτων. Η ζωή τους δίνεται δια του Ιησού. Το κείμενο του σημερινού ευαγγελίου είναι σαφές. Αυτό που λέει ο Ιησούς είναι ότι δεν είναι πρόβατα αλλά είναι «τα πρόβατά μου». Έτσι θα εκφραστεί όταν θα απευθυνθεί στον Σίμωνα Πέτρο μετά την Ανάσταση: «Βόσκε τα αρνιά μου» (Ιω. 21,15). «Ποίμαινε τα πρόβατά μου» (Ιω. 21,16) Γιατί με αγαπάς περισσότερο από αυτούς. Είναι η ποιμαντική ευθύνη του Σίμωνα Πέτρου την οποία του κληροδότησε ο Ιησούς. Θα είναι υπεύθυνος, αλλά τα αρνιά και τα πρόβατα για τα οποία θα είναι υπεύθυνος θα παραμείνουν στον Ιησού και δεν θα είναι ποτέ δικά του! Άρα δεν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει με αυτά.

Ρίχνουμε μια ματιά στο πρώτο μέρος που εξηγεί ότι ο Ιησούς είναι ο Καλός Ποιμένας και ότι η ποιμαντική φροντίδα δεν μπορεί ποτέ να παραλειφθεί ή να έρθει σε δεύτερη θέση, με τον κίνδυνο να παρεκκλίνει και να έρχεται σε αντίθεση με το θέλημα του Ιησού. Το σημερινό κείμενο συνεχίζει να μας διαφωτίζει. «Τα πρόβατά μου ακούνε τη φωνή μου» Μιλάει ο Ποιμένας.  Ο Ποιμένας πρέπει να μιλήσει, είναι η διδακτική του διακονία. Τα πρόβατά του ακούνε τη φωνή του. Διαφορετικά δεν μπορεί να συνεχίσει την διακονία του!

Αλλά και πάλι, αν μιλάει, δεν είναι επειδή θέλει να μιλά, να διασκεδάσει ακούγοντας τον εαυτό του να μιλάει ή να προβάλει τις ιδέες του. Είναι μόνο για το σκοπό να αναδείξει τον λόγο του Ιησού και όχι τον δικό του. Αυτό τον λόγο ακούνε τα πρόβατα του. Αλλά αν ο Ποιμένας αλλάξει τον λόγο του ή αντιφάσκει με τον εαυτό του ή ακόμα και γυρίζει με κάθε άνεμο, τα πρόβατα δεν θα τον ακούνε πια. Και ο Ιησούς μας δίνει τον τρίτο σύνδεσμο, που είναι η αιτία του τέταρτου. « Εγώ, τα γνωρίζω», υπάρχει μια οικεία σχέση. Το να γνωρίζεις σημαίνει να γίνεις ένα. Είναι αυτή τη διπλή γνώση που πρέπει να συγκεκριμενοποιήσουμε ζώντας την. Να είμαστε ΕΝΑ με τον Πατέρα και τον Υιό, και να είμαστε ΕΝΑ με τους συνανθρώπους μας στο όνομα του Ιησού, ως αδελφοί. Το ένα δεν πάει ποτέ χωρίς το άλλο...

Πολλοί άνθρωποι αυτοαποκαλούνται αδέρφια μεταξύ τους και μόνο μεταξύ τους και θέλουν να βοηθήσουν, να μοιραστούν, να μοιράσουν φαγητό ή ιατρική φροντίδα, να φροντίσουν... και να ξεχάσουν την ενότητα με τον Πατέρα. Κηρύττουν τον εαυτό τους ή το σύστημά τους εκθέτει ή κρύβει. Ο ακτιβισμός τους σηματοδοτεί την αναπόφευκτη αποτυχία τους! Υπάρχει ο ένας δεσμός που ακολουθείς τον Ιησού. Τα πρόβατα ακούνε και ακολουθούν τον Ιησού. Γιατί τους δίνει αιώνια ζωή, τους φυλάει και δεν τους αφήνει να χαθούν και κανείς δεν μπορεί να τους αρπάξει από το χέρι Του.

Και σήμερα, εορτάζοντας την 59η Παγκόσμια Ημέρα Προσευχής για τις Ιερατικές και Θρησκευτικές Κλήσεις, μπορούμε να ζητήσουμε από τον Καλό Ποιμένα να μας δώσει τη χάρη Του να ακολουθήσουμε τα βήματα Του και σύμφωνα με τον λόγο Του ως πιστοί ποιμένες να διασφαλίσουμε τη φωνή του Ιησού προς τα πρόβατά Του.  Αυτός που αναζητά να γνωρίσει τα πρόβατα πρέπει να γνωρίσει ακόμη βαθύτερα και ακόμη καλύτερα τον Πατέρα. «Επειδή είναι μεγαλύτερος από όλους». Συνοδέψτε τα πρόβατα ώστε να ακολουθήσουν τον Ιησού με τον ποιμένα τους προς τον μοναδικό Καλό Ποιμένα. Ο Ιησούς ο Καλός Ποιμένας είναι ΕΝΑ με τον Πατέρα. Με το Άγιο του Πνεύμα  μας ανοίγει το δρόμο ώστε να δώσουμε τον εαυτό μας, για να δοθεί ζωή στα πρόβατά του με την προσφορά του εαυτού μας. Η αληθινή χριστιανική κλήση είναι δυνατή και είναι το μέσο για να γεννηθούν καθαγιασμένες κλήσεις, λόγω του ονόματος του Ιησού.

Αδελφοί και αδελφές, ας προσευχηθούμε με όλη την Εκκλησία για ιερείς, μοναχούς και μοναχές. Για λαϊκούς που αφοσιώνονται στην υπηρεσία των αδελφών τους στις διάφορες υπηρεσίες υγείας, βοήθειας, ακρόασης και συνοδείας, ώστε κανείς να μην αισθάνεται εγκαταλελειμμένος και μόνος (σαν πρόβατα χωρίς βοσκό!) στις λειτουργίες της επισκοπικής ενορίας και στο αποστολικές κινήσεις ιεραποστολών ή των αφιερωμένων λαϊκών.

Για κάθε Χριστιανό που αφιερώνει χρόνο στην προσευχή για να ανθίσουν και να καρποφορήσουν οι κλήσεις, συνοδοί που κάνουν ό,τι μπορούν και συχνά δίνουν ό,τι είναι και έχουν, για να κρατήσουν τον δεσμό του Καλού Ποιμένα με τα πρόβατά Του. Σε ένοπλες συγκρούσεις και σε πολέμους, αυτοί οι νέοι που ρισκάρουν τη ζωή τους σε καθημερινή βάση, για να φέρουν το όνομα του Ιησού σε όσους κινδυνεύουν να χάσουν κάθε ελπίδα. Μαζί τους ο Ιησούς είναι παρών στα υπόγεια, στα καταφύγια, στα κατεστραμμένα και καμένα σπίτια και είναι μαζί τους κάτω από τα ερείπια. Ο Ιησούς γυμνός στο σταυρό με αυτούς που έχουν χάσει τα πάντα... Ναι, είναι στη σιωπή της καρδιάς, μιας καρδιάς γεμάτης αγάπη και γενναιοδωρία που μπορεί να γεννηθεί μια κλήση.

Προσευχή: Ας ευχαριστήσουμε τον Κύριο για όλα αυτά τα ζωντανά και ενεργά σημάδια της παρουσίας του ανάμεσά μας. Κύριε, πόσο ευχάριστα αντηχούν στα αυτιά μας τα λόγια Σου: «Τα δικά μου τα πρόβατα αναγνωρίζουν τη φωνή μου, κι εγώ τα αναγνωρίζω, όπως με γνωρίζει ο Πατέρας και όπως γνωρίζω τον Πατέρα». Πατέρα, είθε το Άγιο Πνεύμα μας φυσήξει ζωή  ώστε να προσφέρουμε με τη ζωή σου, για να ζήσει ο κόσμος μας. Αμήν.

+Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Περίοδος της Ένδοξης Ανάστασης

7^η Κυριακή μετά την Ανάσταση 5 Ιουνίου 2022

Να αγαπάτε όπως ο Ιησούς

Ιωάννης 13, 31 - 35

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Κατά τη διάρκεια του τελευταίου γεύματος που είχε ο Ιησούς με τους μαθητές του, όταν ο Ιούδας είχε φύγει, ο Ιησούς είπε: «Ήρθε τώρα η ώρα να φανερωθεί η δόξα του Υιού του Ανθρώπου κι ο Θεός να δοξαστεί εξαιτίας του κι αν ο Θεός δοξαστεί δι' αυτού, τότε κι ο Θεός θα τον δοξάσει κοντά του, κι αυτό μάλιστα θα γίνει πολύ γρήγορα. Παιδιά μου, για πολύ λίγο θα είμαι ακόμη μαζί σας· θα με αναζητήσετε, και αυτό που είπα στους Ιουδαίους, πως δηλαδή εκεί που πηγαίνω εγώ εσείς δεν μπορείτε να 'ρθείτε, το λέω και σ' εσάς τώρα. Σας δίνω μια νέα εντολή, να αγαπάτε ο ένας τον άλλο. Όπως σας αγάπησα εγώ, να αγαπάτε κι εσείς ο ένας τον άλλο.  Έτσι θα σας ξεχωρίζουν όλοι πως είστε μαθητές μου, αν έχετε αγάπη ο ένας για τον άλλο».

1. Η αγάπη που θα έχετε ο ένας για τον άλλον. Λόγω της πρόσκλησης του Θεού και ενός νόμου που είναι γραμμένος στην ίδια μας τη φύση, οδηγούμαστε να δώσουμε τον εαυτό μας ολοκληρωτικά. Η ολοκλήρωσή μας ως ανθρώπινα όντα απαιτεί μια αγάπη όπως αυτή του Ιησού Χριστού, μια αγάπη που κάνει τη ζωή μας δώρο. Αυτή η αυτοπροσφορά δεν μπορεί να παραμείνει ένα ιδεώδες, ούτε μπορεί να ευδοκιμήσει στο κενό. Η αυτοπροσφορά πραγματώνεται στις συνθήκες της καθημερινής ζωής. Πρέπει να "συμβαίνει" στο "εδώ και τώρα" της καθημερινής μας ζωής: στο σπίτι, στη δουλειά, στο σούπερ μάρκετ, στην ενορία, με τους γείτονές μας, με εκείνους που μας αγαπούν και εκείνους που δεν μας αγαπούν, με τον/την σύζυγό μας, με τα παιδιά μας, με τους γονείς μας, με τον ξένο, με τους φτωχούς. Η αληθινή αυτοπροσφορά δεν δικαιολογείται από απλά φιλανθρωπικά κίνητρα ή από μια καθαρά ανθρώπινη παρόρμηση αξιοπρέπειας και γενναιοδωρίας, όσο αξιέπαινη και αν είναι. Για έναν χριστιανό, η αυτοπροσφορά βρίσκει την πηγή και το νόημά της σε μια προσωπική και παθιασμένη σχέση με τον Ιησού Χριστό.

2. Ο ίδιος ο Θεός αυξάνει το δώρο μας τοποθετώντας την αγάπη Του στις καρδιές μας. Η ύψιστη πρόσκληση του Θεού προς την ανθρωπότητα είναι να μας δώσει τη δυνατότητα να αναλωθούμε στη φωτιά της αγάπης Του.

Δημιουργηθήκαμε κατ' εικόνα του Θεού, ο οποίος είναι ο ίδιος ένα απόλυτο δώρο. Για να ανταποκριθούμε στην κλήση μας ως υιοί και κόρες του Θεού, ο Θεός πρέπει να τοποθετήσει μέσα μας αυτή την αγάπη, να την εδραιώσει με τη χάρη Του, να μας υποκινήσει με την έμπνευσή Του και να κάνει ο ίδιος, τις αδύναμες προσπάθειές μας για γενναιοδωρία να αποδώσουν καρπούς. Αν το ζητήσουμε αυτό με γενναιόδωρη καρδιά, ο Θεός δεν θα μας αποκηρύξει.

3. Η αγάπη του Χριστού δίνει μια τολμηρή ώθηση στην προσφορά μας. Η ανακάλυψη και η εκ νέου ανακάλυψη της θαυμαστής αγάπης του Χριστού για εμάς δίνει μια οριστική ώθηση στην αποφασιστικότητά μας να ζήσουμε αυτόν τον νόμο της προσφοράς. Ο Θεός, στον οποίο τίποτα δεν είναι αδύνατο, μας κάνει ικανούς για το αδύνατο. Πώς αλλιώς μπορούμε να εξηγήσουμε τα παραδείγματα ανήκουστης θυσίας με τα οποία είναι γεμάτη η ιστορία της ζωής των αγίων; Ας τολμήσουμε! Ας τολμήσουμε να αγαπήσουμε όπως μας αγάπησε ο Χριστός! Μας προστάζει να το κάνουμε και, όπως γνωρίζουμε, ποτέ δεν μας ζητά να κάνουμε κάτι πέρα από τις δυνάμεις μας. Αλλά γι' αυτό χρειαζόμαστε τον Θεό, και όσο περισσότερο χρειαζόμαστε τον Θεό, τόσο περισσότερο λαμβάνουμε από αυτόν.

Προσευχή: Κύριε, θέτω τον εαυτό μου στην παρουσία Σου σήμερα το πρωί. Πιστεύω σε Σένα με όλη μου την καρδιά. Βοήθησέ με να παραμερίσω όλους τους περισπασμούς και να αφεθώ πραγματικά σε σένα κατά τη διάρκεια αυτής της προσευχής. Ελπίζω σε Σένα, Κύριε, και σε αγαπώ. Η προσωπική και παθιασμένη αγάπη Σου για μένα είναι η ζωντανή πηγή που θα μου δώσει την ενέργεια και την επιθυμία να δίνω τον εαυτό μου όλο και περισσότερο στους άλλους και μέσω αυτών σε Σένα.

Βοήθησέ με να κάνω πράξη την εντολή της αγάπης σου όλες τις ημέρες της ζωής μου και σε όλες τις περιστάσεις.

Κύριε Ιησού, μέσω του δώρου της θείας φιλανθρωπίας που ενσταλάζεις στην καρδιά μου, επέτρεψε μου να αγαπώ τους άλλους με απόλυτη ειλικρίνεια. Επιτρέψτε μου να αγαπώ τους άλλους για τον εαυτό τους - όχι για τον εαυτό μου ή για τα δικά μου κρυφά συμφέροντα. Άναψε σε μένα τη φλόγα για τη σωτηρία των ψυχών. Βοήθησέ με να Σε κάνω γνωστό, ώστε να ανακαλύψουν και άλλοι την ακαταμάχητη καλοσύνη Σου. Βοήθησέ με να σε αγαπώ τόσο πολύ ώστε να μπορείς να μου ζητάς τα πάντα, ακόμη και τα αδύνατα. Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

4

Περίοδος της Ένδοξης Ανάστασης

5^η Κυριακή μετά την Ανάσταση

Η αγάπη συγχωρεί τα πάντα

Ιωάννης 21, 15-19

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Όταν, λοιπόν, έφαγαν, λέει ο Ιησούς στο Σίμωνα Πέτρο: «Σίμων, γιε του Ιωνά, μ' αγαπάς περισσότερο απ' όσο αυτοί εδώ;» «Ναι, Κύριε», του απαντάει ο Πέτρος, «εσύ ξέρεις πως σ' αγαπώ». Του λέει τότε: «Βόσκε τ' αρνιά μου».  Τον ρωτάει πάλι για δεύτερη φορά: «Σίμων, γιε του Ιωνά, μ' αγαπάς;» «Ναι, Κύριε», του αποκρίνεται εκείνος, «εσύ ξέρεις ότι σ' αγαπώ». Του λέει τότε: «Ποίμαινε τα πρόβατά μου».   Τον ρωτάει για τρίτη φορά: «Σίμων, γιε του Ιωνά, μ' αγαπάς;» Στενοχωρήθηκε ο Πέτρος που τον ρώτησε για τρίτη φορά «μ' αγαπάς;» και του απαντάει: «Κύριε, εσύ τα ξέρεις όλα· εσύ ξέρεις ότι σ' αγαπώ». Του λέει τότε ο Ιησούς: «Βόσκε τα πρόβατά μου.   Όταν ήσουν νεότερος, έδενες τη ζώνη στη μέση σου και πήγαινες όπου ήθελες εσύ· όταν όμως γεράσεις, σε βεβαιώνω πως θ' απλώσεις τα χέρια σου, και κάποιος άλλος θα σε ζώσει και θα σε πάει εκεί που δε θέλεις». Αυτό το είπε για να δείξει με ποιον θάνατο θα δόξαζε το Θεό. Κι αφού το είπε αυτό, του λέει: «Ακολούθησέ με».

1. Το να είσαι άγιος σημαίνει να αγαπάς. «Η αγιότητα βασίζεται στην εντολή της αγάπης. Ο Ιησούς είπε: «Η εντολή μου είναι αυτή: Να αγαπάτε ο ένας τον άλλον όπως εγώ σας αγάπησα». Και συνεχίζει: «Αν είστε πιστοί στις εντολές μου, θα μείνετε πιστοί στην αγάπη μου, όπως ακριβώς εγώ τήρησα πιστά τις εντολές του Πατέρα μου και μένω πιστός στην αγάπη Του.» «Η αγιότητα, λοιπόν, είναι μια ιδιαίτερη ομοιότητα με τον Χριστό. Μια ομοιότητα για την αγάπη» (Πάπας Ιωάννης Παύλος Β', ομιλία στις 22 Ιουνίου 1983). Εμείς οι Χριστιανοί είμαστε «οπαδοί του Χριστού» και καλούμαστε να «μιμηθούμε τον Χριστό». Χωρίς σταυρό και πραγματική δέσμευση στη φιλανθρωπία, θα μπορούσαμε να πέσουμε στον πειρασμό να θεωρήσουμε αυτή τη μίμηση ως ένα μυστικιστικό ή μαγικό τρόπο. Αλλά αυτός δεν είναι ο Χριστός των Ευαγγελίων. Ακολουθούμε έναν σταυρωμένο Χριστό, έναν Χριστό που ξόδεψε τον εαυτό του ολοκληρωτικά στην υπηρεσία των άλλων. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί στην αγιότητα και την αποστολική επιτυχία.

2. Κύριε, ξέρεις ότι σε αγαπώ. Ο Πέτρος το ήξερε αυτό, αυτόν που ο Χριστός ρώτησε τρεις φορές: «Με αγαπάς;» Ο        Πέτρος το ήξερε, αυτός που, την ώρα της δοκιμασίας, αρνήθηκε τον Δάσκαλό του τρεις φορές. Και η φωνή του έτρεμε όταν απάντησε: «Κύριε, ξέρεις ότι σε αγαπώ».

Ωστόσο, δεν απάντησε: «Και όμως, Κύριε, σε απογοήτευσα» - αλλά: «Κύριε, ξέρεις ότι σε αγαπώ». Όταν το είπε αυτό, γνώριζε ήδη ότι ο Χριστός είναι ο ακρογωνιαίος λίθος πάνω στον οποίο, παρά τις ανθρώπινες αδυναμίες, ο Πέτρος μπορεί να χτίσει ένα οικοδόμημα με τη μορφή της αγάπης. Μέσα από όλες τις καταστάσεις και όλες τις δοκιμασίες. Μέχρι το τέλος. (Πάπας Ιωάννης Παύλος Β', ομιλία κατά την ποιμαντική του επίσκεψη στο Παρίσι και το Λισιέ, 30 Μαΐου 1980). Η τακτική εξομολόγηση των αμαρτιών μας μας επιτρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή, με μια νέα αρχή στην προσπάθειά μας να μιμηθούμε καλύτερα τη φιλανθρωπία του Χριστού.

Ακριβώς όπως ο Χριστός συγχώρεσε τον Πέτρο με όλη του την καρδιά και συνέχισε να τον εμπιστεύεται,  έτσι ανανεώνει συνεχώς την εμπιστοσύνη του σε εμάς και μας ζητά να ξεκινήσουμε ξανά με ακόμη μεγαλύτερη αγάπη από πριν. Ο Χριστός δεν ενδιαφέρεται τόσο για το πόσες φορές πέφτουμε, όσο για το πόσες φορές σηκωνόμαστε και πόσο προσπαθούμε να μεγαλώνουμε στην αγάπη.

3. Καλούμαι να αντανακλώ την ίδια αγάπη. «Προσπάθησα να συγχωρήσω στην καρδιά μου εκείνους τους ανθρώπους που μπορεί να με πλήγωσαν. Προσευχήθηκα γι' αυτούς και το είδα ως μέρος του σχεδίου του Θεού να μας εξαγνίσει και να κάνει την αγάπη μας πιο τέλεια.

Μια από τις μεγαλύτερες χάρες που μου έδωσε ο Θεός στη ζωή μου είναι ότι δεν έμαθα να μισώ, ούτε να αφήνω μνησικακίες, κακίες ή επιθυμίες για εκδίκηση να κατακάθονται στην καρδιά μου, πράγμα που μου επέτρεψε να έχω μια ζωή γεμάτη ευτυχία και ειρήνη στην υπηρεσία του Θεού» (Η ζωή μου είναι ο Χριστός, αρ. 121). Πρέπει να αντανακλάμε την ίδια αγάπη που ο Χριστός έδειξε στον Πέτρο και συνεχίζει να δείχνει σε εμάς ανά τους αιώνες. Αυτό το είδος αγάπης είναι που αγγίζει βαθύτερα τις καρδιές και τις οδηγεί στη μεταστροφή. Η δύναμη της συγχώρεσης, της αληθινής συγχώρεσης, είναι μια δύναμη που μπορεί να διαπεράσει ακόμη και την πιο σκληρή καρδιά του πιο σκληρού αμαρτωλού.

Προσευχή: Κάθε μέρα, Κύριε, με ρωτάς: «Με αγαπάς;» Με ρωτάς κάθε φορά που βρίσκομαι αντιμέτωπος με έναν σταυρό. Είτε πρόκειται για τον σταυρό της φιλανθρωπίας, της αγνότητας, της υπακοής ή της ταπεινότητας, είσαι εκεί και περιμένεις την απόδειξη της ειλικρίνειας της αγάπης μου. Βοήθησέ με να κατανοήσω καλύτερα αυτή την πραγματικότητα κατά τη διάρκεια αυτού του διαλογισμού, ώστε να σηκώσω το σταυρό μου με μεγαλύτερη αγάπη, σήμερα και κάθε μέρα της ζωής μου στη γη.

Δώσε μου, Κύριε, τη χάρη της συγχώρεσης, για να μπορώ να συγχωρώ και να ξεχνώ πραγματικά αυτούς που με πλήγωσαν. Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι αυτό για μένα, Κύριε, γι' αυτό σε ικετεύω να μου δώσεις αυτή τη χάρη με όλη μου την καρδιά. Θέλω να σε μιμηθώ με τη ζωή μου, τα έργα μου και ό,τι κάνω, και ιδιαίτερα θέλω να σε μιμηθώ στην αγάπη σου! Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

5

Περίοδος της Ένδοξης Ανάστασης

4^η Κυριακή μετά την Ανάσταση

Ο Ιησούς, πηγή της επιτυχίας μας

Ιωάννης 21, 1-14

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Αργότερα ο Ιησούς εμφανίστηκε πάλι στους μαθητές στην όχθη της λίμνης της Τιβεριάδας. Και να πώς εμφανίστηκε:  Ήταν μαζί ο Σίμων Πέτρος, ο Θωμάς που λεγόταν Δίδυμος, ο Ναθαναήλ, που καταγόταν από την Κανά της Γαλιλαίας, οι δύο γιοι του Ζεβεδαίου κι άλλοι δύο από τους μαθητές του. Τους λέει ο Σίμων Πέτρος: «Πηγαίνω να ψαρέψω». «Ερχόμαστε κι εμείς μαζί σου», του λένε εκείνοι. Βγήκαν έξω κι αμέσως ανέβηκαν στο πλοίο, αλλά όλη εκείνη τη νύχτα δεν έπιασαν τίποτα.  Όταν πια ξημέρωσε, στάθηκε ο Ιησούς στο γιαλό, οι μαθητές όμως δεν ήξεραν ότι ήταν ο Ιησούς. Τους λέει τότε ο Ιησούς: «Παιδιά, μήπως έχετε κάτι για προσφάγι;» «Όχι», του αποκρίθηκαν.  Εκείνος τότε τους λέει: «Ρίξτε το δίχτυ στη δεξιά μεριά του πλοίου και θα βρείτε ψάρια».

Πραγματικά, έριξαν το δίχτυ, και τα ψάρια ήταν τόσα πολλά, που δεν μπορούσαν να τραβήξουν το δίχτυ. Λέει τότε στον Πέτρο ο μαθητής εκείνος που ο Ιησούς τον αγαπούσε: «Ο Κύριος είναι!» Μόλις άκουσε ο Σίμων Πέτρος πως είναι ο Κύριος, ζώστηκε το ιμάτιό του, επειδή ήταν γυμνός, και ρίχτηκε στο νερό. Οι άλλοι μαθητές ήρθαν με το πλοιάριο, σέρνοντας το δίχτυ με τα ψάρια, γιατί δεν απείχαν από τη στεριά παρά εκατό περίπου μέτρα.  Όταν αποβιβάστηκαν στη στεριά, βλέπουν εκεί αναμμένη μια ανθρακιά κι ένα ψάρι πάνω στη φωτιά, και ψωμί. Τους λέει ο Ιησούς: «Φέρτε από τα ψάρια που πιάσατε τώρα». Ανέβηκε τότε στο πλοίο ο Σίμων Πέτρος και τράβηξε το δίχτυ στη στεριά, γεμάτο μεγάλα ψάρια, για την ακρίβεια εκατόν πενήντα τρία. Κι ενώ ήταν τόσα πολλά ψάρια, το δίχτυ δεν είχε σκιστεί. «Ελάτε να φάτε», τους λέει ο Ιησούς. Και κανείς από τους μαθητές δεν τολμούσε να τον ρωτήσει, «εσύ ποιος είσαι;» γιατί ήξεραν πως είναι ο Κύριος.  Έρχεται ο Ιησούς, παίρνει το ψωμί και τους το μοιράζει. Το ίδιο έκανε και με το ψάρι. Αυτή ήταν η τρίτη εμφάνιση του Ιησού στους μαθητές μετά την ανάστασή Tου.

1. Με τον Ιησού, μια φαινομενική αποτυχία δεν είναι ποτέ

οριστική. Πολύ συχνά αποθαρρυνόμαστε όταν αποτυγχάνουμε. Κάποιοι κατηγορούν τον Θεό επειδή πιστεύουν ότι ο Θεός τους έχει εγκαταλείψει.

Ο Πέτρος και οι άλλοι ήταν πολύ χαρούμενοι. Είχαν δει τοναναστημένο Ιησού. Ξεκίνησαν να ψαρέψουν ξανά, αλλά όλη τη νύχτα δεν έπιασαν ούτε ένα ψάρι.

Την αυγή, νιώθουν απογοητευμένοι. Η αποθάρρυνση μπορεί να γκρεμίσει τα ισχυρότερα θεμέλια, όπως οι σταγόνες παγωμένου νερού μπορούν να ραγίσουν έναν τσιμεντένιο τοίχο. Αν η αποθάρρυνση δεν αντικατασταθεί από μια σταθερή ελπίδα, μας καταστρέφει. Ο Πέτρος άκουσε τη συμβουλή «Ρίξτε το δίχτυ στη δεξιά μεριά του πλοίου». Ο Πέτρος είναι ανοιχτός σε αυτή την πρόταση. Το να διατηρούμε ανοιχτό μυαλό μας βοηθά να καταπολεμήσουμε την αποθάρρυνση, επειδή δεν ξέρουμε πάντα όλες τις απαντήσεις.

2. Ο Ιησούς τους φέρνει πίσω στο θεμέλιο της ζωής τους: την αγάπη. Πάλευαν να βγάλουν τα δίχτυα από το νερό, όταν ο Ιωάννης, αυτός που αγαπούσε ο Ιησούς, αναφώνησε: "Ο Κύριος είναι!". Ο Ιωάννης είχε μια ιδιαίτερη αγάπη για τον Ιησού, όπως κάθε απόστολος είχε μια προσωπική σχέση με τον Ιησού. Ο Ιησούς έδειχνε πάντα τη φιλία του με χειρονομίες, όχι μόνο με λόγια. Εδώ, θυμίζοντάς τους το πρώτο τους "ναι", τους πλησιάζει με τρυφερότητα για να γεμίσει το κενό της καρδιάς τους. Μέσα από την αγάπη του Ιησού για τον καθένα από εμάς καταλαβαίνουμε ποιοι πραγματικά είμαστε στα μάτια του Θεού.

3. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αγάπη. Παραμένει για τον εαυτό του ένα ακατανόητο ον, η ζωή του στερείται νοήματος αν δεν λάβει την αποκάλυψη της αγάπης, αν δεν συναντήσει την αγάπη, αν δεν την βιώσει και αν δεν την κάνει δική του, αν δεν συμμετέχει έντονα σε αυτήν. Γι' αυτό, όπως έχει ήδη ειπωθεί, ο Χριστός ο Λυτρωτής αποκαλύπτει πλήρως τον άνθρωπο στον εαυτό του... Ο άνθρωπος που θέλει να κατανοήσει τον εαυτό του στην ουσία δεν πρέπει να αρκείται σε κριτήρια και μέτρα για την ύπαρξή του που είναι άμεσα, επιμέρους, συχνά επιφανειακά και μάλιστα μόνο φαινομενικά, αλλά πρέπει, με τις ανησυχίες του, τις αβεβαιότητές του, ακόμη και με την αδυναμία και την αμαρτία του, με τη ζωή και τον θάνατό του, να πλησιάσει τον Χριστό. Πρέπει, τρόπον τινά, να εισέλθει στον Χριστό με όλο του το είναι, πρέπει να "οικειοποιηθεί" και να αφομοιώσει όλη την πραγματικότητα της Ενσάρκωσης και της Λύτρωσης για να βρει τον εαυτό του.

(Ιωάννης Παύλος ΙΙ, Redemptoris Hominis, 10)

Προσευχή: Κύριε Ιησού, βοήθησέ με να βιώσω την αγάπη Σου για μένα, όχι με το μυαλό μου, αλλά με την καρδιά μου. Επιτρέψτε μου να ανταποκριθώ γενναιόδωρα σε αυτή την αγάπη. Αμήν.

+Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Περίοδος της Ένδοξης Ανάστασης

1^η Κυριακή μετά την Ανάσταση

Ο Ιησούς και ο Θωμάς

Ιωάννης 20 / 26 – 31

Αγαπητά εν Χριστό αδέλφια,

Οχτώ μέρες αργότερα οι μαθητές ήταν πάλι μέσα στο σπίτι, μαζί τους κι ο Θωμάς. Έρχεται λοιπόν ο Ιησούς, ενώ οι πόρτες ήταν κλειστές, στάθηκε στη μέση και είπε: «Ειρήνη σ'εσάς».   Έπειτα λέει στο Θωμά: «Φέρε εσύ το δάχτυλό σου εδώ και δες τα χέρια μου, φέρε και το χέρι σου και βάλ' το στην πλευρά μου. Μην αμφιβάλλεις και πίστεψε». Ο Θωμάς τότε του αποκρίθηκε: «Είσαι ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Του λέει τότε ο Ιησούς: «Πείστηκες επειδή με είδες με τα μάτια σου· μακάριοι εκείνοι που πιστεύουν χωρίς να μ' έχουν δει!».

1. Η επιλογή που έχει ο καθένας. Η αποδοχή του Χριστού ή η μη αποδοχή Του, είναι η επιλογή που έχει ο καθένας από εμάς. Δεν είναι το άτομο που έχει την ευκαιρία να ζήσει και να δει που αναγκαστικά πιστεύει πιο εύκολα. Στο θέμα της θρησκευτικής πίστης, μπορεί κανείς να δει, αλλά όχι απαραίτητα να πιστέψει. και ένας άλλος μπορεί να πιστεύει χωρίς να δει πραγματικά.

Η αμφισβήτηση της πίστης είναι αναπόσπαστο μέρος της ανάπτυξης μας. Όλα τα μεγάλα ονόματα της θρησκευτικής ιστορίας - ο Μωυσής, ο Δαβίδ, ο Πέτρος, για να αναφέρουμε μόνο τρία - αμφισβητήθηκαν στην πίστη τους, η πρόκληση όμως είχε ως αποτέλεσμα μια ενισχυμένη αποδοχή και ηγεσία.

3. Όλοι έχουμε στιγμές αμφιβολίας και αβεβαιότητας. Πρέπει να παρατήσουμε τη δουλειά μας και να δοκιμάσουμε μια νέα; Πρέπει να παντρευτούμε;  Πρέπει να ξεφύγουμε από μια ανεκπλήρωτη σχέση; Να ανταλλάξουμε ένα παλιό αυτοκίνητο με ένα καινούργιο μοντέλο; Να αγοράσουμε ένα νέο σπίτι σε ένα πιο πολυτελές προάστιο; Πώς να πειθαρχήσουμε ένα ατίθασο παιδί; Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για την αβεβαιότητα και την αναποφασιστικότητα μας - σε ορισμένες περιπτώσεις είναι απλώς έλλειψη δύναμης θέλησης,  άλλες φορές, είναι έλλειψη ενημέρωσης. Για να αντιμετωπιστεί αυτή η αβεβαιότητα, η αγορά είναι γεμάτη από κίνητρα, από ομιλητές, από γκουρού κάθε λογής και χρώματος που θέλουν, με μια τεράστια αμοιβή, φυσικά, να μας απαλλάξουν από αυτές τις εξουθενωτικές αμφιβολίες που μας εμποδίζουν να γίνουμε δυνατοί στη λήψη αποφάσεων.

3. Το θέμα της θρησκευτικής πίστης δεν είναι διαφορετικό. Οι άνθρωποι αμφιταλαντεύονται και παραπαίουν - να πιστέψουν ή να μην πιστέψουν. Εδώ, επίσης, έχουμε μια τεράστια ομάδα δήθεν ειδικών που προσφέρουν απόψεις σχετικά με τη σημασία της εμπιστοσύνης και των πεποιθήσεων στη ζωή ενός ατόμου.

Αν και ζούμε σε μια επιστημονική εποχή, η πίστη εξακολουθεί να παίζει μεγάλο ρόλο στην ενημέρωση των ανθρώπων. Για απόλυτη ευκολία, αν όχι για άλλο λόγο, πολλές από τις πληροφορίες μας βασίζονται στην πίστη. Απλώς δεν έχουμε τον χρόνο ή την ενέργεια να ερευνήσουμε τα πάντα. Αυτό μας φέρνει στο απόσπασμα του σημερινού Ευαγγελίου. Ο Θωμάς αντιμετώπιζε το ίδιο πρόβλημα - να πιστέψει ή να μην πιστέψει. Για να αποφύγει τον κίνδυνο λάθους, έθεσε αρκετά αυστηρούς όρους για την αποδοχή του Αναστημένου Χριστού. Αυτοί οι όροι έγιναν αποδεκτοί. αλλά, στη συνέχεια, ο Θωμάς έκανε πίσω και η συνθηκολόγηση του μας άφησε με μια φόρμουλα πίστης που δεν μπορεί ποτέ να ξεπεραστεί - «Είσαι ο Κύριός μου και ο Θεός μου».

Προσευχή: «Είσαι ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Σίγουρα Είσαι η σωτηρία μου. Θα εμπιστευτώ και δεν θα φοβηθώ, γιατί ο Κύριος ο Θεός είναι η δύναμή μου και έχει γίνει η σωτηρία μου. Αμήν.

+Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Περίοδος Σαρακοστής

5^η Κυριακή

Θεραπεία παραλύτου στην Καπερναούμ

Μάρκος 2 / 1 – 12

Αγαπητά εν Χριστό αδέλφια,

Ύστερα από μερικές μέρες μπήκε πάλι ο Ιησούς στην Καπερναούμ και διαδόθηκε ότι βρίσκεται σε κάποιο σπίτι. Αμέσως συγκεντρώθηκαν πολλοί, ώστε δεν υπήρχε χώρος ούτε κι έξω από την πόρτα· και τους κήρυττε το μήνυμά του.  Έρχονται τότε μερικοί προς αυτόν, φέρνοντας έναν παράλυτο, που τον βάσταζαν τέσσερα άτομα. Κι επειδή δεν μπορούσαν να τον φέρουν κοντά στον Ιησού εξαιτίας του πλήθους, έβγαλαν τη στέγη πάνω από 'κει που ήταν ο Ιησούς, έκαναν ένα άνοιγμα και κατέβασαν το κρεβάτι, πάνω στο οποίο ήταν ξαπλωμένος ο παράλυτος.  Όταν είδε ο Ιησούς την πίστη τους, είπε στον παράλυτο: «Παιδί μου, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες».  Κάθονταν όμως εκεί μερικοί γραμματείς και συλλογίζονταν μέσα τους:  «Μα πώς μιλάει αυτός έτσι, προσβάλλοντας το Θεό; Ποιος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες; Μόνον ένας, ο Θεός». Αμέσως κατάλαβε ο Ιησούς ότι αυτά σκέφτονται και τους λέει: «Γιατί κάνετε αυτές τις σκέψεις στο μυαλό σας; Τι είναι ευκολότερο να πω στον παράλυτο: “σου συγχωρούνται οι αμαρτίες” ή να του πω, “σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα”;  Για να μάθετε λοιπόν ότι ο Υιός του Ανθρώπου έχει την εξουσία να συγχωρεί πάνω στη γη αμαρτίες» –λέει στον παράλυτο: «Σ' εσένα το λέω, σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου». Εκείνος σηκώθηκε αμέσως, πήρε το κρεβάτι του και μπροστά σ' όλους βγήκε έξω, έτσι που όλοι θαύμαζαν και δόξαζαν το Θεό: «Τέτοια πράγματα», έλεγαν, «ποτέ μέχρι τώρα δεν έχουμε δει!»

1. «Σε αυτόν τον παράλυτο μπορεί κανείς να δει τη μορφή μιας παράλυτης ψυχής, δηλαδή ανίκανης να κάνει καλό. Αναζητά τον Χριστό, το θέλημα του Λόγου του Θεού αλλά το πλήθος στέκεται στο δρόμο του...» (Άγιος Αυγουστίνος). Υπάρχει πάντα ένα κομμάτι της ψυχής μας που παραμένει παράλυτο. Θέλουμε να προχωρήσουμε προς τον Ιησού, αλλά, όπως λέει ο Άγιος Παύλος, βλέπω στα μέλη μου έναν άλλο νόμο, που μάχεται ενάντια στο νόμο του πνεύματός μου, και που με κάνει δέσμιο του νόμου της αμαρτίας (Ρωμ. 7,23).

Αυτή η αιχμαλωσία μας κάνει ανίσχυρους και δεν έχουμε πάντα τη δύναμη να βγούμε μόνοι από την παράλυσή μας.

2. «Είναι αναγκαίο με ευσεβή πίστη να κατέβουν στην ταπεινότητα του Ιησού. Αυτοί που ξαπλώνουν τον παράλυτο αντιπροσωπεύουν τους Πατέρες της Εκκλησίας που διδάσκουν το καλό στην Εκκλησία.»

Ο παράλυτος μας δείχνει πώς να ξεπεράσουμε την παράλυσή μας. Πρώτα απ' όλα αναζητά φίλους, που μπορούν να τον φέρουν στον Χριστό, αυτούς που στέκονται με πίστη και προσήλωση στη διδασκαλία της Εκκλησίας. Τότε είναι που πρέπει να κατέβει προς τον Ιησού. Όταν ταπεινώνουμε τον εαυτό μας, ο Κύριος μας ανυψώνει.

3. «Ο παράλυτος μετά την ανάρρωσή του παίρνει την εντολή να πάρει το κρεβάτι του και να πάει στο σπίτι του. Η άφεση των αμαρτιών είναι η θεραπεία της ψυχής που ανακτά τη δύναμή της και αναζωογονεί τις ελπίδες της. Αυτή η ψυχή δεν θα πρέπει πλέον να αναπαύεται στο μέλλον σαν σε ένα κρεβάτι αναπηρίας στις χαρές της σάρκας, αλλά ... να τείνει προς τη μυστηριώδη ανάπαυση της καρδιάς της.»

Χαμηλώνοντας τον εαυτό του, ο παράλυτος βρίσκει τον Χριστό, που θεραπεύει την ψυχή του και μετά το σώμα του, ως σημάδι αυτής της βαθιάς θεραπείας. Όταν λαμβάνει συγχώρεση, ανακτά τη δύναμή του, όπως λέει ο Άγιος Αυγουστίνος. Μερικές φορές δεν βλέπουμε τα αποτελέσματα της αμαρτίας στη ζωή μας ή συνηθίζουμε στην παράλυση του σώματός μας. Η εξομολόγηση είναι μια λυτρωτική εμπειρία που μας δίνει δύναμη και μας ανοίγει ένα νέο μέλλον.

Προσευχή: Κύριε και Θεέ μου, σε Σένα μας αφυπνίζει η πίστη, σε Σένα μας ανυψώνει η ελπίδα, σε Σένα η φιλανθρωπία μας ενώνει (Άγιος Αυγουστίνος). Αφύπνισε με, με αυτή την προσευχή, ανύψωσε τις σκέψεις μου και την καρδιά μου σε Σένα, και άφησε την αγάπη Σου να μεγαλώσει μέσα μου, να ενώνει τη ζωή μου όλο και περισσότερο με Σένα.

Κύριε, πρέπει να επιστρέψω σε Σένα... δίδαξέ με πώς να φτάσω σε Σένα. Αν με πίστη σε βρουν αυτοί που σε αναζητούν, δώσε μου πίστη, αν με αρετή, δώσε μου αρετή, αν με γνώση, δώσε μου γνώση. Σε επιθυμώ, και από Σένα ζητώ ακόμα τα μέσα για να ακολουθήσω αυτήν την επιθυμία.

Κύριε, πρέπει να επιστρέψω σε Σένα... δίδαξέ με πώς να φτάσω σε Σένα. Αμήν.

+Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Περίοδος Σαρακοστής

5^η Κυριακή

Θεραπεία παραλύτου στην Καπερναούμ

Μάρκος 2 / 1 – 12

Αγαπητά εν Χριστό αδέλφια,

Ύστερα από μερικές μέρες μπήκε πάλι ο Ιησούς στην Καπερναούμ και διαδόθηκε ότι βρίσκεται σε κάποιο σπίτι. Αμέσως συγκεντρώθηκαν πολλοί, ώστε δεν υπήρχε χώρος ούτε κι έξω από την πόρτα· και τους κήρυττε το μήνυμά του.  Έρχονται τότε μερικοί προς αυτόν, φέρνοντας έναν παράλυτο, που τον βάσταζαν τέσσερα άτομα. Κι επειδή δεν μπορούσαν να τον φέρουν κοντά στον Ιησού εξαιτίας του πλήθους, έβγαλαν τη στέγη πάνω από 'κει που ήταν ο Ιησούς, έκαναν ένα άνοιγμα και κατέβασαν το κρεβάτι, πάνω στο οποίο ήταν ξαπλωμένος ο παράλυτος.  Όταν είδε ο Ιησούς την πίστη τους, είπε στον παράλυτο: «Παιδί μου, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες».  Κάθονταν όμως εκεί μερικοί γραμματείς και συλλογίζονταν μέσα τους:  «Μα πώς μιλάει αυτός έτσι, προσβάλλοντας το Θεό; Ποιος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες; Μόνον ένας, ο Θεός». Αμέσως κατάλαβε ο Ιησούς ότι αυτά σκέφτονται και τους λέει: «Γιατί κάνετε αυτές τις σκέψεις στο μυαλό σας; Τι είναι ευκολότερο να πω στον παράλυτο: “σου συγχωρούνται οι αμαρτίες” ή να του πω, “σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα”;  Για να μάθετε λοιπόν ότι ο Υιός του Ανθρώπου έχει την εξουσία να συγχωρεί πάνω στη γη αμαρτίες» –λέει στον παράλυτο: «Σ' εσένα το λέω, σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου». Εκείνος σηκώθηκε αμέσως, πήρε το κρεβάτι του και μπροστά σ' όλους βγήκε έξω, έτσι που όλοι θαύμαζαν και δόξαζαν το Θεό: «Τέτοια πράγματα», έλεγαν, «ποτέ μέχρι τώρα δεν έχουμε δει!»

1. «Σε αυτόν τον παράλυτο μπορεί κανείς να δει τη μορφή μιας παράλυτης ψυχής, δηλαδή ανίκανης να κάνει καλό. Αναζητά τον Χριστό, το θέλημα του Λόγου του Θεού αλλά το πλήθος στέκεται στο δρόμο του...» (Άγιος Αυγουστίνος). Υπάρχει πάντα ένα κομμάτι της ψυχής μας που παραμένει παράλυτο. Θέλουμε να προχωρήσουμε προς τον Ιησού, αλλά, όπως λέει ο Άγιος Παύλος, βλέπω στα μέλη μου έναν άλλο νόμο, που μάχεται ενάντια στο νόμο του πνεύματός μου, και που με κάνει δέσμιο του νόμου της αμαρτίας (Ρωμ. 7,23).

Αυτή η αιχμαλωσία μας κάνει ανίσχυρους και δεν έχουμε πάντα τη δύναμη να βγούμε μόνοι από την παράλυσή μας.

2. «Είναι αναγκαίο με ευσεβή πίστη να κατέβουν στην ταπεινότητα του Ιησού. Αυτοί που ξαπλώνουν τον παράλυτο αντιπροσωπεύουν τους Πατέρες της Εκκλησίας που διδάσκουν το καλό στην Εκκλησία.»

Ο παράλυτος μας δείχνει πώς να ξεπεράσουμε την παράλυσή μας. Πρώτα απ' όλα αναζητά φίλους, που μπορούν να τον φέρουν στον Χριστό, αυτούς που στέκονται με πίστη και προσήλωση στη διδασκαλία της Εκκλησίας. Τότε είναι που πρέπει να κατέβει προς τον Ιησού. Όταν ταπεινώνουμε τον εαυτό μας, ο Κύριος μας ανυψώνει.

3. «Ο παράλυτος μετά την ανάρρωσή του παίρνει την εντολή να πάρει το κρεβάτι του και να πάει στο σπίτι του. Η άφεση των αμαρτιών είναι η θεραπεία της ψυχής που ανακτά τη δύναμή της και αναζωογονεί τις ελπίδες της. Αυτή η ψυχή δεν θα πρέπει πλέον να αναπαύεται στο μέλλον σαν σε ένα κρεβάτι αναπηρίας στις χαρές της σάρκας, αλλά ... να τείνει προς τη μυστηριώδη ανάπαυση της καρδιάς της.»

Χαμηλώνοντας τον εαυτό του, ο παράλυτος βρίσκει τον Χριστό, που θεραπεύει την ψυχή του και μετά το σώμα του, ως σημάδι αυτής της βαθιάς θεραπείας. Όταν λαμβάνει συγχώρεση, ανακτά τη δύναμή του, όπως λέει ο Άγιος Αυγουστίνος. Μερικές φορές δεν βλέπουμε τα αποτελέσματα της αμαρτίας στη ζωή μας ή συνηθίζουμε στην παράλυση του σώματός μας. Η εξομολόγηση είναι μια λυτρωτική εμπειρία που μας δίνει δύναμη και μας ανοίγει ένα νέο μέλλον.

Προσευχή: Κύριε και Θεέ μου, σε Σένα μας αφυπνίζει η πίστη, σε Σένα μας ανυψώνει η ελπίδα, σε Σένα η φιλανθρωπία μας ενώνει (Άγιος Αυγουστίνος). Αφύπνισε με, με αυτή την προσευχή, ανύψωσε τις σκέψεις μου και την καρδιά μου σε Σένα, και άφησε την αγάπη Σου να μεγαλώσει μέσα μου, να ενώνει τη ζωή μου όλο και περισσότερο με Σένα.

Κύριε, πρέπει να επιστρέψω σε Σένα... δίδαξέ με πώς να φτάσω σε Σένα. Αν με πίστη σε βρουν αυτοί που σε αναζητούν, δώσε μου πίστη, αν με αρετή, δώσε μου αρετή, αν με γνώση, δώσε μου γνώση. Σε επιθυμώ, και από Σένα ζητώ ακόμα τα μέσα για να ακολουθήσω αυτήν την επιθυμία.

Κύριε, πρέπει να επιστρέψω σε Σένα... δίδαξέ με πώς να φτάσω σε Σένα. Αμήν.

+Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου