Category: Archbishop’s Teaching

Περίοδος της Μεγάλης Σαρακοστής
3η Κυριακή της Σαρακοστής
Ομιλία του Σεβασμιοτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών Κύπρου
κ. Σελίμ Σφέιρ

Θεραπεία της αιμορροούσας
και η ανάσταση της κόρης του Ιάειρου
Λουκάς 8, 40 – 56

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο από το να ζεις με αυτό που σου
στραγγίζει τη ζωή, που ξοδεύει τα καλύτερα χρόνια της ύπαρξής σου και
την καταναλώνει μάταια, ειδικά όταν επιμένει. Σε τέτοιες συνθήκες, ο
άνθρωπος βρίσκεται αδύναμος, απελπισμένος, αναζητώντας διέξοδο από
την πραγματικότητά του. Υπάρχει τρόπος διαφυγής;
Στο απόσπασμα που διαβάζουμε, μια γυναίκα αιμορροούσα υπέφερε επί
δώδεκα χρόνια, έχοντας ξοδέψει τα πάντα στους γιατρούς, αλλά δεν είχε
βρει ανακούφιση. Σύμφωνα με τον εβραϊκό νόμο, θεωρούνταν ακάθαρτη
και περιθωριοποιημένη στην κοινωνία λόγω της αιμορραγίας της. Δεν
μπορούσε να αγγίξει τους ανθρώπους ή τα αντικείμενα που άγγιζαν,
καθώς θα τους καθιστούσε ακάθαρτους. Το πιο σημαντικό, δεν μπορούσε
να ανέβει στο ναό ή να μπει σε συναγωγή για προσευχή. Ήταν
απομονωμένη από τους ανθρώπους και από τον Θεό.
Ίσως είχε χάσει κάθε ελπίδα για την κατάστασή της, γιατί είχε θυσιάσει
ό,τι είχε για να βρει θεραπεία, όχι μόνο για τη σωματική της ασθένεια,
αλλά και για την απομόνωσή της.
Ο χρόνος περνούσε, η ζωή της εξαντλούνταν και εκείνη ήταν ανίσχυρη,
βλέποντας τον κόσμο να συνεχίζει ενώ εκείνη πέθαινε σταδιακά. Υπήρχε
κάποια διέξοδος γι' αυτήν;
Θα προσπαθήσω να διαβάσω μαζί σας τι κρύβεται πίσω από τις γραμμές
που γράφονται.
Αυτή η γυναίκα είχε ακούσει για τον Ιησού, αλλά δεν ξέρουμε αν κάποιος
της είχε μιλήσει γι' αυτόν ή αν είχε ακούσει από μακριά γι' αυτόν, αυτόν
που θεράπευε τις ανθρώπινες ασθένειες. Ωστόσο, η είδηση του Ιησού
έφερε ελπίδα στην απελπισμένη. Της έφερε μια αχτίδα ελπίδας, οπότε
πήρε την απόφασή της και μάζεψε το κουράγιο της, περιμένοντας την
κατάλληλη στιγμή. Όμως ήταν σίγουρα ανίκανη να τον πλησιάσει στη
μέση του πλήθους, ειδικά στην κατάστασή της, γιατί όλοι γνώριζαν την
ίδια και την κατάστασή της. Δεν θα τολμούσε να τον πλησιάσει μέσα στο
πλήθος! Θα ήταν καλύτερα για εκείνη να τον ακολουθήσει σε ένα
μακρινό μέρος, σε ένα χωριό όπου κανείς δεν την ήξερε. Εκεί, θα ήταν
ελεύθερη να δράσει. Ίσως έτσι να ενεργούσε!
Το ισχυρότερο πράγμα στην πίστη της ήταν ότι δεν αμφέβαλε ούτε στιγμή
ότι η ακάθαρτη κατάστασή της θα μόλυνε εκείνον που εξαγνίζει τους
ακάθαρτους. Αντιθέτως, ήταν πεπεισμένη ότι αν τον άγγιζε, εκείνος θα
την καθάριζε.
Μέσα στο πλήθος γύρω του, μέσα στην αναταραχή που τον περιέβαλε,
γλίστρησε απαρατήρητη και τον άγγιξε, και η αιμορραγία της σταμάτησε.
Αλλά στην πραγματικότητα, δεν ήταν εκείνη που τον είχε αγγίξει, αλλά
εκείνος που την είχε αγγίξει. Γιατί το άγγιγμα του Ιησού στον άνθρωπο
φέρνει την απόλυτη θεραπεία, τη λύτρωση για όσους πιστεύουν σε
Αυτόν.
Η κατάστασή μας είναι παρόμοια με τη δική της, εμείς που
κατακλυζόμαστε από τη ροή της αμαρτίας, η ζωή μας και όλα όσα
περιέχει είναι μάταια και ανώφελη. Η αμαρτία μας κάνει ακάθαρτους σαν
εκείνους που έχουν έναν χείμαρρο να τους στραγγίζει. Μας χωρίζει από
τον κόσμο της υγιούς ζωής και μας εμποδίζει να συναντήσουμε τον Θεό.
Έχετε ακούσει ποτέ για τον Ιησού; Έχετε απελπιστεί από την αιμορραγία
της αμαρτίας στη ζωή σας; Θέλετε να θεραπευτείτε από αυτήν; Πάρτε την
απόφαση, αποφασίστε, ελάτε στον Ιησού, ελάτε σε αυτόν χωρίς να το
καταλάβει κανείς, πιστέψτε ότι αν τον αγγίξετε θα θεραπευτείτε, πιστέψτε
ότι αν γονατίσετε μπροστά Του με μετάνοια και Του ζητήσετε θεραπεία,
δεν θα σας αρνηθεί μια νέα γέννηση που θα αλλάξει τη ζωή σας και θα
σας κάνει γιο και κόρη του Θεού. Ο απόστολος Ιωάννης λέει στο
ευαγγέλιό του: «Αλλά σε όλους όσοι τον δέχτηκαν, σε όσους πιστεύουν
στο όνομά Του, έδωσε δύναμη να γίνουν παιδιά του Θεού, γεννημένα όχι
από αίμα ή από το θέλημα της σάρκας ή από το θέλημα του ανθρώπου,
αλλά από τον Θεό.» (Ιωάννης 1:12-13)
Μην αμφιβάλλετε στην καρδιά σας, μην αφήνετε τις θορυβώδεις φωνές
του κόσμου γύρω σας να σας εμποδίζουν να έρθετε σε αυτόν, η επιστολή
προς Εβραίους λέει: «Σήμερα, αν ακούσετε τη φωνή Του, μην
σκληρύνετε την καρδιά σας.» (Προς Εβραίους 4:7). Αμήν

† Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Great Lent period
3rd Sunday of Lent
Homily of His Excellency Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Jesus raises a dead girl and heals a sick woman
Luke 8, 40-56.

Dear brothers and sisters in Christ,

There is nothing more difficult than living with something that drains your
life, that spends the best years of your existence and consumes it in vain,
especially when it lasts. In such circumstances, man finds himself
powerless, desperate, looking for a way out of his reality. Is there an
escape route he can flee through?
In the passage we read, a bleeding woman had been suffering for twelve
years, having spent all her money on doctors, but no doctor was able to
heal her. According to Jewish law, she was considered impure and
marginalized in society because of her blood flow. She could not touch
people or the objects they touched, for she would make them impure.
More importantly, she could not go up to the temple or enter a synagogue
for prayer. She was isolated from both humans and from God.
Perhaps she had lost all hope in her condition, for she had sacrificed all
she had to find healing, not only from her physical illness, but also from
her isolation.
Time passed, her life was draining away and she was powerless, watching
the world live as she gradually died. Was there a way out for her?
I'll try to read with you what's behind the written lines.
This woman had heard about Jesus, but we do not know if someone had
told her about him or if she had heard about him from afar, the one who
healed human illnesses. However, the news of Jesus brought hope to the
desperate. He brought her a ray of hope, so she made her decision and
gathered her courage, waiting for the right moment. But she was surely
incapable of approaching him in the middle of the crowd, especially in
her condition, for everyone knew her and knew her condition. She would
not dare approach him in the crowd! It would be better for her to follow
him to a faraway place, to a village where nobody knew her. There, she
would be free to act. Perhaps she did!
What was strongest about her faith was that she never doubted for a
moment that her condition of impurity would contaminate the one who
purifies the impure. On the contrary, she was convinced that if she touched
him, he would purify her.
In the midst of the crowd around him, in the tumult that surrounded him,
she slipped in unnoticed and touched him, so her bleeding stopped. But in
fact, it was not she who had touched him, it was he who had touched her.
For the touch of Jesus on human beings brings total healing, redemption
for those who believe in him.
Our situation is similar to hers, we who are consumed by the flow of sin,
our life and all that it contains is vain and futile. Sin makes us impure like
those with a torrent that drains them. It separates us from the world of
healthy living and prevents us from meeting God.
Have you ever heard of Jesus? Have you despaired of bleeding sin in your
life? Do you want to be healed? Make your decision, make up your mind,
approach Jesus, come to him without anyone noticing, believe that if you
touch him, you will be healed, believe that if you kneel before him in
repentance and ask him for healing, he will not refuse you a new birth that
will change your life and make you a son of God. The apostle John says
in his gospel: "But to all who received him, to those who believe in his
name, he gave power to become children of God, who were born, not of
blood nor of the will of the flesh nor of the will of man, but of God." (John
1:12-13)
Don`t have doubts in your heart, don`t let the noisy voices of the world
around you stop you from coming to him, the letter to the Hebrews says:
"Today, if you hear his voice, don`t harden your hearts." (Hebrews 4:7).
Amen

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Temps du Grand Carême
3ème dimanche du Carême
Homélie de Son Excellence Mgr. Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre

Guérison de l’Hémorroisse
et la résurrection de la fille de Jaïre
Luc 8, 40-56.

Chers frères et sœurs en Christ,

Il n'y a rien de plus difficile que de vivre avec ce qui épuise votre vie, qui
dépense les meilleures années de votre existence et la consume en vain,
surtout lorsque cela perdure. Dans de telles circonstances, l'homme se
retrouve impuissant, désespéré, cherchant une issue pour s'échapper de sa
réalité. Y a-t-il une échappatoire par où il peut fuir ?
Dans le passage que nous avons lu, une femme hémorroïsse souffrait
depuis douze ans, ayant dépensé tout ce qu'elle avait pour les médecins,
mais elle n'avait trouvé aucun soulagement. Selon la loi juive, elle était
considérée comme impure et marginalisée dans la société en raison de son
flux de sang. Elle ne pouvait pas toucher les gens ou les objets qu'ils
touchaient, car elle les rendrait impurs. Plus important encore, elle ne
pouvait pas monter au temple ni entrer dans une synagogue pour la prière.
Elle était isolée des humains et de Dieu.
Peut-être avait-elle perdu tout espoir dans sa condition, car elle avait
sacrifié tout ce qu'elle avait pour trouver la guérison, non seulement de sa
maladie physique, mais aussi de son isolement.
Le temps passait, sa vie s'épuisait et elle était impuissante, voyant le
monde vivre alors qu'elle mourait peu à peu. Y avait-il une issue pour
elle?
Je vais chercher à lire avec vous ce qui se cache derrière les lignes écrites.
Cette femme avait entendu parler de Jésus, mais nous ne savons pas si
quelqu'un lui avait parlé de lui ou si elle avait entendu parler de lui de loin,
celui qui guérissait les maladies des humains. Cependant, la nouvelle de
Jésus ramenait l'espoir aux désespérés. Il lui apportait un rayon d'espoir,
alors elle prit sa décision et rassembla son courage, attendant le moment
propice. Mais elle était sûrement incapable de s'approcher de lui au milieu
de la foule, surtout dans son état, car tout le monde la connaissait et
connaissait son état. Elle n'oserait pas s'approcher de lui au milieu de la
foule ! Il valait mieux pour elle le suivre à un endroit lointain, dans un
village où personne ne la connaissait. Là, elle serait libre d'agir. Peut-être
a-t-elle agi ainsi !
Ce qui était le plus fort dans sa foi, c'est qu'elle n'a jamais douté un instant
que sa condition d'impureté contaminerait celui qui purifie les impurs. Au
contraire, elle était convaincue que si elle le touchait, il la purifierait.
Au milieu de la foule autour de lui, dans le tumulte qui l'entourait, elle se
faufila sans être remarquée et le toucha, alors son hémorragie s'arrêta.
Mais en fait, ce n'était pas elle qui l'avait touché, c'était lui qui l'avait
touchée. Car le toucher de Jésus sur les humains apporte une guérison
totale, la rédemption pour ceux qui croient en lui.
Notre situation est semblable à la sienne, nous qui sommes consumés par
le flux du péché, notre vie et tout ce qu'elle contient sont vains et futiles.
Le péché nous rend impurs comme ceux qui ont un torrent qui les draine.
Il nous sépare du monde de la vie saine et nous empêche de rencontrer
Dieu.
Avez-vous déjà entendu parler de Jésus ? Avez-vous désespéré du péché
hémorragique dans votre vie ? Voulez-vous en être guéris ? Prenez votre
décision, décidez-vous, approchez-vous de Jésus, venez à lui sans que
personne ne le remarque, croyez que si vous le touchez, vous serez guéris,
croyez que si vous vous agenouillez devant lui en repentir et vous lui
demandez la guérison, il ne vous refusera pas une nouvelle naissance qui
changera votre vie et vous rendra fils de Dieu. L'apôtre Jean dit dans son
évangile : " Mais à tous ceux qui l`ont reçue, à ceux qui croient en son
nom, elle a donné le pouvoir de devenir enfants de Dieu, lesquels sont nés,
non du sang, ni de la volonté de la chair, ni de la volonté de l`homme,
mais de Dieu." (Jean 1:12-13)
N'ayez pas de doutes dans votre cœur, ne laissez pas les voix bruyantes
du monde autour de vous vous empêcher de venir à lui, la lettre aux
Hébreux dit : " Aujourd`hui, si vous entendez sa voix, N`endurcissez pas
vos cœurs." (Hébreux 4:7). Amen

† Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre

2η Κυριακή της Μεγάλης Σαρακοστής
Ομιλία του Σεβασμιοτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών Κύπρου
κ. Σελίμ Σφέιρ

Κυριακή του λεπρού
Μάρκος 1/ 35 – 45

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Η λέπρα είναι μία από τις ανίατες μολυσματικές ασθένειες της
Βίβλου για τις οποίες δεν υπάρχει θεραπεία. Ο λεπρός
καταδικαζόταν να εγκαταλείψει την κοινότητα και να ζήσει με
τους λεπρούς έξω από την πόλη μέχρι να θεραπευτεί και ο ιερέας
να τον εξετάσει για να επιβεβαιώσει την ανάρρωσή του. Ο λεπρός
φορούσε ένα κουδούνι στο λαιμό του και δεν πλησίαζε τους
ανθρώπους. Αν συναντούσε κάποιον στο δρόμο του, έπρεπε να
φωνάξει με δυνατή φωνή: «Ακάθαρτος, ακάθαρτος!» ώστε να
μην τον πλησιάσει κανείς και να μην μεταδοθεί η μόλυνση. Ο
μεγαλύτερος φόβος μεταξύ των γερόντων ήταν μια μορφή λέπρας
που θα κατέστρεφε το σώμα και θα οδηγούσε στο θάνατο. Μόνο
ο Θεός ήταν το καταφύγιο και ο θεραπευτής του λεπρού.

Ο λεπρός που αναφέρει ο Ευαγγελιστής Μάρκος, όπως και οι
άλλοι λεπροί, ζούσε έξω από την πόλη και δεν τολμούσε να
πλησιάσει τους ανθρώπους, αλλά ακολουθούσε τα νέα αυτού του
Δασκάλου που περιφερόταν, θεραπεύοντας και κάνοντας καλό.
Το κείμενο μας δίνει μερικά σημαντικά κλειδιά για να
διαβάσουμε τη συμπεριφορά και τη στάση του απέναντι στον
Ιησού.

Πρώτον, δεν φοβήθηκε να πλησιάσει τον Ιησού και έτσι
βλέπουμε ότι αυτός ο απόκληρος λεπρός είδε τον Ιησού ως πηγή
ελπίδας και αποδοχής γι' αυτόν. Δεν τον καταδίκασε, δεν τον
κατηγοριοποίησε και δεν φοβήθηκε να τον πλησιάσει εξαιτίας
της ασθένειας που κατέστρεφε το σώμα του.

Δεύτερον, ήρθε στον Ιησού γονατιστός, και το να γονατίζει
μπροστά στον Ιησού είναι μια δήλωση της συνειδητοποίησής του
ότι ο Ιησούς είναι ανώτερος από την υπόλοιπη ανθρωπότητα και
μάλιστα, γι' αυτόν, είναι «η δύναμη του Θεού», οπότε
συνειδητοποιώντας ότι δεν έχει άλλο καταφύγιο εκτός από τον
Θεό για να σωθεί από τη θανάσιμη ασθένειά του, έρχεται στον
Ιησού.

Τρίτον , «Αν θέλεις, μπορείς να με καθαρίσεις», η έκφραση αυτή
δείχνει την εξάντληση όλων των ανθρώπινων μέσων θεραπείας
για τον λεπρό και την παράδοσή του στο θέλημα του Θεού. Αν
το θελήσει ο Θεός, μόνο ο Θεός μπορεί να τον θεραπεύσει.
Εδώ μας αποκαλύπτεται η αγάπη και η συμπόνια του Θεού για
τον άνθρωπο: ο Ιησούς απλώνει το χέρι Του και τον αγγίζει! Στη
συνέχεια, έρχεται η μεγάλη απάντηση: «Θέλω, να καθαριστείς»,
αποκαλύπτοντας την καρδιά του Θεού σε εμάς.
Στον Χριστιανισμό, η λέπρα συμβολίζει την αμαρτία και όλη η
ανθρωπότητα προσβάλλεται από πνευματική λέπρα, με άλλα
λόγια, από την αμαρτία. Η Αγία Γραφή μας διδάσκει ότι όλοι οι
άνθρωποι είναι αμαρτωλοί, όπως λέει ο απόστολος Παύλος στην
επιστολή του προς τους Ρωμαίους: «Διότι όλοι αμάρτησαν και
υπολείπονται της δόξας του Θεού». (Προς Ρωμαίους 3:23) Ομοίως, ο
προφήτης Ησαΐας λέει στην Παλαιά Διαθήκη: «Όλοι
περιπλανηθήκαμε σαν πρόβατα, καθένας πήρε τον δρόμο του-
και ο Κύριος πήρε πάνω του την ανομία όλων μας». (Ησαΐας
53:6) Επομένως, η ανθρωπότητα είναι καταδικασμένη σε
πνευματικό θάνατο, δηλαδή σε αποχωρισμό από τον Θεό! Κατά
συνέπεια, ο αμαρτωλός μοιάζει με τον Αδάμ μετά την πτώση του,
επειδή γίνεται περιπλανώμενος μακριά από τον Παράδεισο του
Θεού και φοβάται να Τον πλησιάσει σαν λεπρός.
Αυτός ο λεπρός είναι η εικόνα του καθενός από εμάς, που έχουμε
προσβληθεί από τη λέπρα της αμαρτίας, και μέσω της
συμπεριφοράς του μας διδάσκει σημαντικά μαθήματα για τη ζωή
μας. Μακάρι, όπως αυτός, να συνειδητοποιήσουμε ότι ο Ιησούς
είναι η πηγή της ελπίδας μας και ότι είναι αυτός που μας αγαπάει
παρά την απόστασή μας από αυτόν. Είναι αυτός που μας
αποδέχεται και δεν μας απορρίπτει αν έρθουμε γονατιστοί κοντά
Του και ζητήσουμε τη συγχώρεσή Του. Θυμηθείτε τι λέει η Αγία
Γραφή: «Ο Θεός αποδεικνύει την αγάπη Του για μας με το
γεγονός ότι, ενώ ήμασταν ακόμα αμαρτωλοί, ο Χριστός πέθανε
για μας». (Προς Ρωμαίους 5:8) Με τον ίδιο τρόπο, ο απόστολος Ιωάννης
μας λέει: «Η αγάπη του Θεού για μας φάνηκε στο ότι ο Θεός
έστειλε τον Υιό Του τον μονογενή στον κόσμο, για να ζήσουμε
μέσω Αυτού. Και αυτή η αγάπη δεν είναι ότι εμείς αγαπήσαμε
τον Θεό, αλλά ότι Αυτός μας αγάπησε και έστειλε τον Υιό Του
για να γίνει εξιλέωση για τις αμαρτίες μας». ( Ιωάννη Α΄ 4:9-10).
Είθε να συνειδητοποιήσουμε ότι η θεραπεία μας από τη λέπρα
της αμαρτίας είναι το θέλημα του Θεού για εμάς, επειδή ο Θεός
«θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι...». ( Τιμοθέου Α' 2:4) Ναι, το
θέλει, και «είναι μακρόθυμος απέναντί σας, μη θέλοντας να χαθεί
κανένας, αλλά να έρθουν όλοι σε μετάνοια». (Πέτρου Β' 3:9).
Είθε, όπως αυτός ο λεπρός, να Του παραδώσουμε τη ζωή μας,
ώστε να την αναδημιουργήσει εκ νέου! Ας γονατίσουμε μπροστά
Του, ελπίζοντας στη σωτηρία Του, γιατί μόνο αυτός μπορεί να
θεραπεύσει τη λέπρα της ζωής μας. Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Great Lent period
2nd Sunday of Lent
Homily of His Excellency Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Healing of the Leper
Mark 1/35-45

Dear brothers and sisters in Christ,

Leprosy is one of the Bible's incurable infectious diseases for which there is
no cure. The leper was condemned to leave the community and live with the
lepers outside the city until he was cured and examined by the priest to confirm
his recovery. The leper wore a bell around his neck and did not approach
people. If he met anyone on his way, he had to shout at the top of his voice:
"Impure, impure! So that no one would approach him and the infection would
not be transmitted. The greatest fear among the ancients was a form of leprosy
that would corrode the body and lead to death. God alone was the leper's refuge
and healer.
The leper referred to by Mark the Evangelist, like the other lepers, lived outside
the city and did not dare approach people, but he followed the news of this
Master who went around, healing and doing good. The text gives us some
important keys to reading his behavior and attitude towards Jesus.

Firstly, he was not afraid to approach Jesus, and so we see that this outcast
leper saw Jesus as a source of hope and acceptance for him. He did not
condemn him, categorize him or fear approaching him because of the disease
that was destroying his body.

Secondly, he came to Jesus on his knees, and kneeling before Jesus is a
declaration of his awareness that Jesus is superior to the rest of humanity and
that indeed, for him, he is "the power of God", so he realizes that he has no
other refuge but God to be saved from his mortal illness, he comes to Jesus.
Thirdly, "If you will, you can make me clean", this expression indicates the
exhaustion of all human means of healing for this leper and his surrender to
God's will. If God wills it, only God can heal him.
Here, God's love and compassion for man are revealed to us: Jesus reaches out
and touches him! Then comes the great response: "I will it, be pure", revealing
the heart of God to us.
In Christianity, leprosy symbolizes sin, and all humanity is affected by spiritual
leprosy, which is sin. The Holy Bible teaches us that all human beings are
sinners, as the apostle Paul says in his letter to the Romans: "For all have sinned
and fall short of the glory of God". (Romans 3:23) Similarly, the Old Testament
prophet Isaiah says: "We all wandered like sheep, each following his own way;
and the Lord laid on him the iniquity of us all". (Isaiah 53:6) Consequently,
humanity is doomed to spiritual death, which is separation from God!
Consequently, the sinner is like Adam after his fall, for he becomes a wanderer
far from God's Paradise and is afraid to approach Him like a leper.
This leper is the image of each one of us, we who are afflicted with the leprosy
of sin, and through his behavior he teaches us important lessons for our lives.
May we, like him, realize that Jesus is the source of our hope, and that it is He
who loves us despite our distance from Him. He accepts us and does not reject
us if we come to him on our knees and ask his forgiveness. Let's remember
what it says in the Bible: "God proves his love for us, in that while we were
still sinners, Christ died for us." (Romans 5:8) In the same way, the apostle John
tells us: "God's love for us was shown in that God sent his only Son into the
world, so that we might live through him. And this love is not that we loved
God, but that he loved us and sent his Son as an atoning sacrifice for our sins."
(1 John 4:9-10)
May we realize that our healing from the leprosy of sin is God`s will for us,
because God "wants all men to be saved..." (1 Timothy 2:4.) Yes, He does, and "He
is longsuffering toward you, not willing that any should perish, but that all
should come to repentance." (2 Peter 3:9)
May we, like this leper, surrender our lives to him, so that he can recreate them
anew! Kneel before Him, hoping for salvation from Him, for He alone is able
to heal the leprosy of our lives. Amen

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Temps du Grand Carême
2ème dimanche du Carême
Homélie de Son Excellence Mgr. Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre

Guérison du Lépreux
Marc 1/35-45

Chers frères et sœurs en Christ,

La lèpre est l’une des maladies infectieuses incurables de la Bible pour laquelle
il n’existe aucun remède. Le lépreux était condamné à quitter la communauté
et à vivre avec les lépreux hors de la ville jusqu'à ce qu'il soit guéri et que le
prêtre l'examine pour confirmer sa guérison. Le lépreux portait une clochette
autour du cou et ne s'approchait pas des gens. S'il rencontrait quelqu'un sur son
chemin, il devait crier à pleine voix : « Impur, impur ! Pour que personne ne
s'approche de lui et que l'infection ne lui soit transmise. La plus grande crainte
parmi les anciens était une forme de lèpre qui entraînerait une corrosion du
corps et conduirait à la mort. Dieu seul était le refuge et le guérisseur du
lépreux.
Le lépreux dont parle Marc l'Évangéliste, comme les autres lépreux, vivait en
dehors de la ville et n'osait pas s'approcher des gens, mais il suivait les
nouvelles de ce Maître qui parcourait les lieux, guérissait et faisait le bien. Le
texte nous donne des clés importantes pour lire son comportement et son
attitude envers Jésus.

Premièrement, il n'avait pas peur de s'approcher de Jésus, et ainsi nous voyons
que ce lépreux exclu, voyait en Jésus une source d'espoir et d'acceptation pour
lui. Il ne le condamne pas, ne le catégorise pas et n'a pas peur de l'approcher à
cause de la maladie qui détruisait son corps.

Deuxièmement - Il est venu vers Jésus à genoux, et s'agenouiller devant Jésus
est une déclaration de sa conscience que Jésus est supérieur au reste de
l'humanité et qu'en effet, pour lui, il est "la puissance de Dieu", alors il se rend
compte qu'il n'a d'autre refuge que Dieu pour être sauvé de sa maladie mortelle,
il vient à Jésus.
Troisièmement - "Si tu le veux, tu peux me rendre pur", cette expression
indique l'épuisement de tous les moyens humains de guérison pour ce lépreux
et son abandon à la volonté de Dieu. Si Dieu le veut, seul Dieu peut le guérir.
Ici, l'amour et la compassion de Dieu pour l'homme nous sont révélés : Jésus
lui tend la main et le touche ! Vient ensuite la grande réponse : « Je le veux,
sois pur » pour nous révéler le cœur de Dieu.
Dans le christianisme, la lèpre symbolise le péché, et toute l’humanité est
atteinte de la lèpre spirituelle, c’est-à-dire du péché. La Sainte Bible nous
enseigne que tous les humains sont pécheurs, comme le dit l’apôtre Paul dans
sa lettre aux Romains : « Car tous ont péché et sont privés de la gloire de Dieu».
(Romains 3 :23) De même, le prophète Isaïe dit dans l'Ancien Testament : « Nous
étions tous errants comme des brebis, Chacun suivait sa propre voie; et
l`Éternel a fait retomber sur lui l`iniquité de nous tous ». (Ésaïe 53 :6) Par
conséquent, l’humanité est vouée à la mort spirituelle, c’est-à-dire à la
séparation d’avec Dieu ! Par conséquent, le pécheur est comme Adam après sa
chute, car il devient un errant loin du Paradis de Dieu et a peur de s’approcher
de Lui comme un lépreux.
Ce lépreux est l'image de chacun d'entre nous, nous qui sommes atteints de la
lèpre du péché et, par son comportement, il nous enseigne des leçons
importantes pour notre vie. Puissions-nous, comme lui, réaliser que Jésus est
la source de notre espérance et que c'est lui qui nous aime malgré notre
éloignement de lui. C’est Lui qui nous accepte et ne nous rejette pas si nous
venons à lui à genoux et lui demandons pardon. Rappelons-nous ce qui est dit
dans la Bible : « Dieu prouve son amour envers nous, en ce que, lorsque nous
étions encore des pécheurs, Christ est mort pour nous. » (Romains 5 :8) De même,
l'apôtre Jean nous dit : « L’amour de Dieu a été manifesté envers nous en ce
que Dieu a envoyé son Fils unique dans le monde, afin que nous vivions par
lui. Et cet amour consiste, non point en ce que nous avons aimé Dieu, mais en
ce qu`il nous a aimés et a envoyé son Fils comme victime expiatoire pour nos
péchés. » (1 Jean 4:9-10)
Puissions-nous réaliser que notre guérison de la lèpre du péché est la volonté
de Dieu pour nous, parce que Dieu « veut que tous les hommes soient sauvés...»
(1 Timothée 2 : 4.) Oui, Il le veut, et « il use de patience envers vous, ne voulant
pas qu`aucun périsse, mais voulant que tous arrivent à la repentance. » (2 Pierre
3:9)
Puissions-nous, comme ce lépreux, lui abandonner notre vie afin qu’il puisse
la recréer à nouveau! Agenouillés devant Lui, espérant le salut de Lui, car Lui
seul est capable de guérir la lèpre de notre vie. Amen

† Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chyre

Κυριακή της έναρξης της Μεγάλης Σαρακοστής
Ομιλία του Σεβασμιοτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών Κύπρου
κ. Σελίμ Σφέιρ

Κυριακή του γάμου στην Κανά
Ιωάννης 2 / 1-11

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Ο Ιησούς και η μητέρα του Μαρία ήταν καλεσμένοι σε έναν γάμο στην Κανά
της Γαλιλαίας. Συνηθιζόταν να διοργανώνεται ένα μεγάλο γαμήλιο συμπόσιο
στο οποίο σερβιριζόταν κρασί και φαγητό στους καλεσμένους. Ενώ το
συμπόσιο γινόταν, το κρασί τελείωσε και η κατάσταση έγινε αμήχανη για τους
νεόνυμφους. Όταν η Μαρία αντιλήφθηκε το θέμα, έφερε το πρόβλημα στον
Ιησού και εκεί, σύμφωνα με το εβραϊκό έθιμο, υπήρχαν έξι πέτρινα δοχεία για
το νερό του εξαγνισμού, που χωρούσαν περίπου εξακόσια ογδόντα λίτρα.
Ο Ιησούς διέταξε τους υπηρέτες να γεμίσουν τα αγγεία με νερό, και στη
συνέχεια τους διέταξε να τα γεμίσουν και να τα παρουσιάσουν στον
επικεφαλής του συμποσίου. Και αυτό είναι το θαύμα: το νερό στα αγγεία
μεταμορφώθηκε σε ένα διαφορετικό κρασί, καλύτερο από το κρασί που
σερβιρίστηκε στο τραπέζι.
Το κρασί έχει πολλές σημασίες στη Βίβλο, αλλά γενικά συμβολίζει τη χαρά,
όπως λέει ο Ψαλμός 104:15: "το κρασί κάνει την καρδιά του ανθρώπου να
χαίρεται". Και στον Ησαΐα 25:6 "Ο Κύριος των δυνάμεων ετοιμάζει για όλους
τους λαούς σε αυτό το βουνό μια γιορτή από ζουμερά φαγητά, μια γιορτή από
παλιά κρασιά".
Εδώ, στο κείμενο της γαμήλιας γιορτής στην Κανά της Γαλιλαίας, μπορούμε
να εφαρμόσουμε την παραπάνω έννοια στο κρασί.

Σε αυτό το κείμενο, βρισκόμαστε μπροστά σε έναν καθρέφτη που αντανακλά
την πραγματικότητα της κατάστασής μας. Είμαστε σαν τον γαμπρό που έχει
προμηθευτεί υλικό, γήινο κρασί για την ημέρα του γάμου του, για να το
απολαύσει με τους καλεσμένους του και να γλεντήσει την ημέρα του γάμου
του. Επικεντρώνουμε τις ανησυχίες μας στα υλικά ζητήματα της ζωής και
επιδιώκουμε να αποκτήσουμε τις πηγές των γήινων χαρών μας με υπερβολικό
εγωισμό, οπότε προσκολλούμαστε στα φαινόμενα και ξεχνάμε την ουσία,
αλλά οι χαρές της γήινης ζωής δεν διαρκούν και γρήγορα εξαντλούνται,
κάνοντας τη ζωή μας δυστυχισμένη και στερώντας της τη χαρά.
Όταν το κρασί της υλικής χαράς είχε τελειώσει, ο Ιησούς παρενέβη. Ο Ιησούς
διέταξε τους υπηρέτες να επιστρέψουν σε μια από τις απλούστερες ανάγκες
της ζωής, το "νερό"!
Είναι σαν να μας διατάζει ο Ιησούς, επιστρέφοντας στα βασικά, να
επιστρέψουμε στο σημείο εκκίνησης και να κατευθύνουμε την πυξίδα της
ζωής μας προς μια άλλη πηγή χαράς και ευτυχίας, προκειμένου να παράγουμε
για εμάς ένα κίνητρο αληθινής χαράς, διαφορετικό σε ποιότητα. Από τα πιο
απλά συστατικά της ζωής, δημιουργεί για εμάς ένα νέο κρασί που επαναφέρει
τη χαρά στη γιορτή της ζωής μας. Η παρέμβαση του Ιησού σε αυτόν τον γάμο
έρχεται να σώσει τον άνθρωπο και να του δώσει μια νέα γεύση για τις χαρές
της ζωής του.
Υπό το φως των παραπάνω, καταλαβαίνουμε γιατί η Εκκλησία επέλεξε το
κείμενο της γαμήλιας γιορτής στην Κανά για να ανοίξει την περίοδο της
Σαρακοστής. Σήμερα, η Εκκλησία μας καλεί, μαζί με τον Ιησού, να
απαρνηθούμε τις κοσμικές χαρές και τις πολυτέλειες της ζωής κατά την
περίοδο της Σαρακοστής. Μας καλεί να τις μοιραστούμε με φιλανθρωπία με
τους γύρω μας, να τις προσφέρουμε σαν κρασί στους καλεσμένους. Μας καλεί
να μη φοβόμαστε την εξάντλησή τους. Μας καλεί να επιστρέψουμε στις πηγές
της ζωής, να εγκαταλείψουμε την πολυτέλεια και τα φαινόμενα και να
αγκαλιάσουμε τα πιο απλά στοιχεία της ζωής, ώστε η νηστεία μας και η αποχή
μας από τις χαρές να γίνουν πηγή χαράς για τη ζωή μας.

Αλλά αυτό δεν εξυπηρετεί κανένα σκοπό και δίνει νόημα στη ζωή μας μόνο
υπό έναν όρο: "να προσκληθεί ο Ιησούς στο γάμο". Φανταστείτε τον γάμο και
την κρίση του χωρίς την παρουσία του Ιησού! Η πρόσκληση της Εκκλησίας
προς εμάς να εισέλθουμε στην περίοδο της Σαρακοστής, την εποχή της
εγκατάλειψης του κρασιού της υλικής ζωής και της επιστροφής στα πιο απλά
βασικά της ζωής, έχει νόημα μόνο αν προσκαλέσουμε τον Ιησού στο γαμήλιο
γλέντι της ζωής μας και αφήσουμε τα απλά βασικά της ζωής μας στα χέρια
του.
Σε αυτή την ευλογημένη Σαρακοστή, ας απομακρυνθούμε από τις χαρές της
θνητής ζωής και ας σηκώσουμε τα μάτια και τις καρδιές μας στα ύψη,
προσκαλώντας τον Ιησού στη ζωή μας, έτσι ώστε όταν η ζωή μας αδειάσει από
τις χαρές του κόσμου, ο Ιησούς μόνος του θα ξεχειλίσει μέσα μας με την
αφθονία της χάρης Του.

Προσευχή: Κύριε Ιησού, άδειασε τις καρδιές μας από τις εφήμερες χαρές του
κόσμου και γέμισέ τες με την άπειρη αγάπη Σου. Οδήγησέ μας στο μονοπάτι
της απάρνησης, ώστε να γευτούμε την αυθεντική χαρά που μας προσφέρεις.
Είθε η χάρη Σου να μας συνοδεύει και να μας ενδυναμώνει καθ' όλη τη
διάρκεια αυτής της ιερής περιόδου της Σαρακοστής, ώστε να αναγεννηθούμε
σε νέα ζωή το Πάσχα.

† Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Sunday of entry into Great Lent
Homily of His Excellency Msgr. Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Sunday of the Wedding at Cana
John 2 / 1-11

Dear brothers and sisters in Christ,

Jesus and his mother Mary were invited to a wedding at Cana in Galilee. It
was customary to hold a large wedding banquet where wine and food were
served to the guests. While the banquet was taking place, the wine ran out and
the situation became embarrassing for the newlyweds. When Mary became
aware of the matter, she brought the problem to Jesus. According to Jewish
custom, were six stone jars for the water of purification, each holding around
six hundred and eighty liters.
Jesus instructed the servants to fill the jars with water, then he ordered them to
fill them and present them to the banquet leader. And here is the miracle: the
water in the jars turned into a different kind of wine, better than the wine served
at the table.
Wine has many meanings in the Bible, but in general, it symbolizes joy, as
Psalm 104:15 says "wine gladdens the human heart", and Isaiah 25:6 "On this
mountain, the Lord of hosts will make for all peoples a feast of rich food, a
feast of well-aged wines."
Here, in the text of the wedding feast at Cana in Galilee, we can apply the
aforementioned meaning to wine.

In this text, we find ourselves in front of a mirror that reflects the reality of
our situation. We are like the bridegroom who has procured material, earthly
wine for his wedding day, to enjoy with his guests and to feast on the day of
his wedding.
We focus our concerns on the material matters of life, and we seek to acquire
the sources of our earthly joys with excessive selfishness, so we cling to
appearances and forget the essence, but the joys of earthly life do not last, and
they quickly run out, making our life miserable and emptying it of its joy.
With the wine of material joy exhausted, Jesus intervened. Jesus orders the
servants to return to a most necessity of life, "water!"
It is as if by going back to basics, Jesus is ordering us to return to the starting
point, and to direct the compass of our lives towards another source of joy and
happiness in order to produce for us a motive for true joy, different in its
quality. From the simplest ingredients of life, he creates for us a new wine that
brings joy back to the celebration of our lives. Jesus' intervention in this
wedding comes to save man, and give him a new taste for the joys of his life.
In the light of the above, we understand why the Church chose the text of the
wedding feast of Cana to open the Lenten season. Today, the Church calls us,
with Jesus, to renounce the worldly joys and luxuries of life during the season
of Lent. She calls us to share them in charity with those around us, to offer
them as wine to guests. She calls us not to fear their exhaustion. She calls us to
return to the sources of life, to abandon luxury and appearances and embrace
the simplest elements of life, so that our fasting and abstention from joys
becomes a source of joy for our lives.
However, this serves no purpose and gives meaning to our lives only on one
condition: "that Jesus be invited to the wedding". Imagine the wedding and the
crisis experienced without the presence of Jesus! The invitation that Church
addresses to us to enter the season of Lent, the time of abandoning the wine of
material life and returning to the simplest basics of life, only makes sense if we
invite Jesus to the wedding feast of our lives and place the simple bases of our
lives in his hands.

In this blessed Lent, let us turn away from the joys of mortal life and lift our
eyes and hearts to the heights, inviting Jesus into our lives, so that when our
lives are emptied of the joys of the world, Jesus alone will overflow within us
with the abundance of his grace.

Prayer
Lord Jesus, empty our hearts of the fleeting joys of the world and fill them with
your infinite love. Guide us along the path of self-denial, so that we may taste
the authentic joy you offer us.
May your grace accompany and strengthen us throughout this holy season of
Lent, so that we may be reborn to new life at Easter.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus