Categories
Events

Unity in Diversity 2025

Plenary Assembly of the Bishops of the Eastern Catholic Churches of Europe

Categories
Archbishop’s Teaching

14η Κυριακή της Πεντηκοστής

Η Μάρθα και η Μαρία ( Λουκάς 10 / 38 - 42)

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Η Αγιοκατάταξη των Μακαρίων Τζόρτζιο Φρασσάτι και Κάρλο Ακουτίς

Σήμερα, στην αγία πόλη της Ρώμης, ο αγαπημένος μας Άγιος Πατέρας, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄, θα ανακηρύξει επίσημα για όλη την Εκκλησία δύο νέους αγίους, τον Τζόρτζιο Φρασσάτι και τον Κάρλο Ακουτίς. Και οι δύο νέοι αυτοί άνδρες έφυγαν από τη ζωή πολύ νέοι· όμως μέσα στη σύντομη πορεία τους, δείχνουν ότι το να ζει κανείς για τον Χριστό δεν αφαιρεί τίποτε από τη ζωή, αλλά την γεμίζει με νόημα και χαρά.

Οι άγιοι είναι οι ειδικοί της ακρόασης. Όπως η Μαρία της Βηθανίας, οι άγιοι είναι προσεκτικοί στη φωνή του Χριστού. Τον ακούν στην ανάγνωση του Ευαγγελίου, Τον ακούν στη διδασκαλία της Εκκλησίας, Τον ακούν στις φωνές των φτωχών και των μεταναστών, Τον ακούν στη σιωπή του Παναγίου Μυστηρίου. Οι άγιοι δεν αρκούνται να ακούνε τον Ιησού· Τον προσέχουν. Αυτό το έργο της ακρόασης είναι η ανακάλυψη της φωνής του Χριστού σε όσους βρίσκονται δίπλα μας, στις οικογένειές μας και στον χώρο εργασίας μας. Είναι ακόμη και η προσπάθεια να ακούσουμε τη φωνή του Χριστού στους συγχρόνους μας, μερικοί από τους οποίους βρίσκονται μακριά από την Εκκλησία. Ακόμα και στην αποξένωσή τους, είναι πλάσματα του Λόγου, της λογικής, και μπορούν, χωρίς να το γνωρίζουν, να μεταδίδουν την αλήθεια. Χρειαζόμαστε καρδιές και αυτιά ικανά να ακούν τον Χριστό που μιλά από τα πιο απίθανα μέρη.

Η καημένη η Μάρθα, μέσα στη γεμάτη μέριμνες κουζίνα της Βηθανίας, μπορούσε να ακούει τον Χριστό να μιλά στο άλλο δωμάτιο, αλλά ήταν τόσο αποσπασμένη που δεν μπορούσε να Τον προσέξει. Είχε επικεντρωθεί στα προβλήματά της, στις δυσκολίες και τις αποτυχίες της. Άκουγε τον εαυτό της και μόνο από απόσταση τον Ιησού.

Ο Θείος Λόγος δημιούργησε το ανθρώπινο σώμα ως μια εξατομικευμένη παραβολή: έχουμε δύο αυτιά και ένα στόμα. Ο Θεός μας δείχνει ότι πρέπει να ακούμε διπλάσια απ’ όσο μιλάμε· και ότι η ακρόαση είναι διπλάσια δύσκολη από την ομιλία.

Είθε η Ευλογημένη Μητέρα μας, της οποίας την όμορφη γέννηση θα εορτάσουμε αύριο (για εμάς τους Μαρωνίτες, θυμόμαστε την Κυρία μας της Μαρκί!) στις 8 Σεπτεμβρίου, να πρεσβεύει για όλους μας ώστε να γίνουμε καλύτεροι ακροατές! Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Categories
Archbishop’s Teaching

14th Sunday of Pentecost

Χριστουγεννιάτικο Μήνυμα Σεβασμιότατου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών Κύπρου κ. Σελίμ Σφέιρ

Χριστουγεννιάτικο Μήνυμα Σεβασμιότατου
Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών Κύπρου
κ. Σελίμ Σφέιρ

«Αυτός πραγματικά είναι για εμάς η ειρήνη»
(Προς Εφεσίους 2, 14)

Αγαπητοί ιερείς, μοναχοί και μοναχές,

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Ο Ιησούς είναι η ειρήνη μας. Όχι σαν χάπι που καταπραΰνει τον πονοκέφαλο, αλλά σαν τεχνίτης που διαμορφώνει με τα χέρια και τον ιδρώτα του μετώπου Του, το έργο που Του ανατέθηκε. Ακόμα και η πιο γλυκιά νύχτα που γιορτάζουμε σε αυτούς τους καιρούς δεν ήρθε εύκολα - ο Ιωσήφ και η Μαρία προετοιμάστηκαν γι' αυτήν με αγώνα.
Αυτά τα Χριστούγεννα, ο Ιησούς υπολογίζει στον καθένα από εμάς να οικοδομήσει την ειρήνη του- όχι όπως την δίνει ο κόσμος, αλλά όπως την έφτιαξε ο ίδιος: με την ολοκληρωτική προσφορά του εαυτού Του, «για να φωτίσει αυτούς που ζούνε στο σκοτάδι και κάτω απ' του θανάτου τη σκιά, και να οδηγήσει τα βήματά μας στο δρόμο της ειρήνης» (Λουκάς 1:79). Το πολυτιμότερο δώρο του Ιησού σε ολόκληρο τον κόσμο αυτά τα Χριστούγεννα είναι η Ειρήνη.
Όλος ο κόσμος διψάει για ειρήνη, την οποία αναζητά παντού και με κάθε μέσο που διαθέτει, αλλά συχνά αλλού παρά στη σχέση του με τον Ιησού. Και εδώ είμαστε, έχοντας βαπτιστεί στον Χριστό, στον θάνατο και την ανάστασή Tου, και δεν αλλάζουμε τίποτα, ώστε η ζωή μας να μαρτυρά αυτή τη μία και μοναδική Αληθινή Ειρήνη.
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, ας μην βάζουμε πρώτα τη δική μας ευημερία, αλλά την ευημερία των άλλων. Ας βάλουμε πρώτα τις αδελφές και τους αδελφούς μας και ας αφήσουμε τον Πατέρα να μας ανυψώσει. Ας γίνουμε οικοδόμοι της Βασιλείας του Θεού, ας ζητάμε πάντα το Άγιο Πνεύμα, ας είμαστε δίκαιοι, ας συγχωρούμε όπως μας συγχωρεί ο Πατέρας και ας αγαπάμε όπως μας αγάπησε ο Ιησούς. «Διότι σε μας γεννήθηκε παιδί, σε μας δόθηκε υιός- και δύναμη είναι επάνω στους ώμους Του, και το όνομά του ονομάζεται Θαυμαστός Σύμβουλος, Θεός ισχυρός, Πατέρας αιώνιος, Πρίγκιπας της ειρήνης» (Ησαΐας 9:6).
Με όλα τα δάκρυα του σώματος και της καρδιάς μου σας ικετεύω να γίνετε ειρηνοποιοί, να δείτε τον Θεό στη ζωή σας και να Του το δείξετε. Ναι, ο κόσμος το χρειάζεται αυτό τόσο πολύ και είναι η μόνη του ευκαιρία. Ας μην το αρνηθούμε.

Ας πλησιάσουμε τη Μαρία, την Αγία Μητέρα του Θεού. Ας της παραδώσουμε τα άγχη και τις ανησυχίες μας, ας μας ντύσει με τον γιο της Ιησού, και ας περπατήσουμε με εμπιστοσύνη, γιατί με την παραμονή στον Χριστό η αγάπη Tου για εμάς φτάνει στην τελειότητα (βλ. Α΄ Ιωάννη 4:12).
Είθε η ειρήνη του Θείου Βρέφους Ιησού να είναι με όλους μας.

Καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένο το νέο έτος 2024.

Λευκωσία-Κύπρος, Χριστούγεννα 2023

+ Sélim Sfeir
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Message de la Fête de la Nativité du Seigneur 2023 de Son Excellence Mgr. Sélim Sfeir

Message de la Fête de la Nativité du Seigneur 2023
de Son Excellence Mgr. Sélim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre

« Il est notre paix » (Ephésiens 2, 14)

Chers prêtres, religieux, religieuses et chers frères et soeurs en Christ, Jésus est notre paix. Pas comme une pilule qui dissipe une migraine, mais comme un artisan qui façonne de ses mains et à la sueur de son front l’oeuvre commandée. Même la nuit la plus douce que nous fêtons en ces temps n’est pas arrivée aisément ; Joseph et Marie l’ont préparée dans la lutte. En ce Noël, Jésus compte sur chacun de nous pour construire sa paix ; pas comme le monde la donne, mais comme lui l’a faite : dans le don total de lui-même, « pour illuminer ceux qui demeurent dans les ténèbres et l'ombre de la mort, afin de guider [leurs] pas dans le chemin de la paix » (Luc 1, 79). Le plus précieux présent de Jésus que nous puissions faire au monde entier en ce Noël est de lui apporter la paix. Le monde entier a soif de paix qu’il cherche partout et par tous les moyens à sa disposition, mais souvent ailleurs que dans la relation à Jésus. Et nous sommes là, ayant été baptisés en Christ, en sa mort et en sa résurrection, et ne changeons rien pour que nos vies témoignent de cette seule Paix Véritable. Chers frères et soeurs, ne recherchons pas d’abord notre bien-être, mais celui des autres. Mettons en avant nos soeurs et frères, et laissons le Père nous élever. Soyons bâtisseurs du Royaume de Dieu, demandons en tout temps l’Esprit-Saint, faisons preuve de justice, pardonnons comme le Père nous pardonne et aimons comme Jésus nous a aimés. « Car un enfant nous est né, un fils nous a été donné, il a reçu le pouvoir sur ses épaules et on lui a donné ce nom : Conseiller-merveilleux, Dieu-fort, Père-éternel, Prince-de-paix » (Isaïe 9, 6). C’est avec toutes les larmes de mon corps et de mon coeur que je vous supplie d’être des artisans de paix, pour voir Dieu dans vos vies et le montrer. Oui, le monde en a tellement besoin et c’est sa seule chance. Ne le lui refusons pas. Rapprochons-nous de Marie, la Sainte Mère de Dieu. Remettons-lui nos angoisses et nos soucis, laissons-la nous revêtir de son fils Jésus, et marchons avec confiance, car c’est en demeurant en Christ que son amour en nous atteint la perfection (cf. 1 Jean 4, 12). Que la paix de l’Enfant-Jésus soit avec nous tous.
Joyeux Noël et Bonne Année 2024

+ Sélim Sfeir
Archevêque maronite de Chypre

Message of the Feast of the Nativity of the Lord 2023 of H.E. Msgr. Selim Sfeir

Message of the Feast of the Nativity of the Lord 2023
of H.E. Msgr. Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

"He is our peace" (Ephesians 2:14) Dear priests, religious, brothers and sisters in Christ, Jesus is our peace: not like a pill that soothes a headache, but like a craftsman who shapes his work commissioned with his hands and by the sweat of his brow. Even this, the sweetest of nights, did not come easily; Joseph and Mary prepared for it, with struggle. This Christmas, Jesus relies on each of us to build His peace; not as the world gives it, but as He made it: in the total gift of Himself, "to give light to those who are sitting in darkness and in the shadow of death, to guide us on the path of peace." (Luke 1:79). Jesus' most precious gift to the world this Christmas is to bring it peace. The whole world thirsts for peace, which it seeks everywhere and by all means possible. It seeks this peace everywhere except in relationship with Jesus. Alas, sadly, we who have been baptized into Christ, into His death and resurrection, do not change anything because our lives do not testify to this one True Peace. Dear brothers and sisters, let us not seek our own well-being first, but that of others. Let us put our sisters and brothers first, and let the Father raise us up. Let us be builders of the Kingdom of God, let us always ask for the Holy Spirit, let us be just, let us forgive as the Father forgives us, and let us love as Jesus loved us. “Child is born to us, a son is given to us, and authority will be on his shoulders. He will be named Wonderful Counselor, Mighty God, Eternal Father, Prince of Peace." (Isaiah 9:6). It is with all the tears of my body and my heart that I beg you to be peacemakers, to see God in your lives and to show Him. Yes, the world needs this so badly, and it is its only chance. Let us not deny it. Let us draw close to Mary, the Holy Mother of God. Let us entrust our anxieties and worries to her, let her clothe us with her son Jesus, and let us walk with confidence, for it is by abiding in Christ that His love in us reaches perfection (cf. 1 John 4:12). May the peace of the Infant Jesus be with us all.

Merry Christmas and Happy New Year 2024.

† Sélim Sfeir

Maronite Archbishop of Cyprus

7η Κυριακή της Περιόδου προετοιμασίας των Χριστουγέννων Η αποκάλυψη στον Ιωσήφ Ματθαίος 1/ 18 – 25

Ομιλία του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών Κύπρου
κ. Σελίμ Σφέιρ

7η Κυριακή της Περιόδου προετοιμασίας των Χριστουγέννων
Η αποκάλυψη στον Ιωσήφ
Ματθαίος 1/ 18 – 25

Η γέννηση του Ιησού Χριστού έγινε ως εξής: Η μητέρα του, η Μαρία,
αρραβωνιάστηκε με τον Ιωσήφ. Προτού όμως συνευρεθούν, έμεινε
έγκυος με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Ο μνηστήρας της ο Ιωσήφ,
επειδή ήταν ευσεβής και δεν ήθελε να τη διαπομπεύσει, αποφάσισε να
διαλύσει τον αρραβώνα, χωρίς επίσημη διαδικασία. Όταν όμως κατέληξε
σ' αυτή τη σκέψη, του εμφανίστηκε στον ύπνο του ένας άγγελος
σταλμένος από το Θεό και του είπε: «Ιωσήφ, απόγονε του Δαβίδ, μη
διστάσεις να πάρεις στο σπίτι σου τη Μαριάμ, τη γυναίκα σου, γιατί το
παιδί που περιμένει προέρχεται από το Άγιο Πνεύμα. Θα γεννήσει γιο,
και θα του δώσουν το όνομα Ιησούς, γιατί αυτός θα σώσει το λαό του από
τις αμαρτίες τους». Με όλα αυτά που έγιναν, εκπληρώθηκε ο λόγος του
Κυρίου, που είχε πει ο προφήτης:
Η παρθένος θα μείνει έγκυος και θα γεννήσει γιο,
και θα του δώσουν το όνομα Εμμανουήλ,
που σημαίνει, ο Θεός είναι μαζί μας.
Όταν ξύπνησε ο Ιωσήφ, έκανε όπως τον πρόσταξε ο άγγελος του
Κυρίου και πήρε στο σπίτι του τη Μαρία τη γυναίκα του. Και δεν είχε
συζυγικές σχέσεις μαζί της· ωσότου γέννησε το γιο της τον πρωτότοκο
και του έδωσε το όνομα Ιησούς.

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Τα καλά νέα της σωτηρίας συνεχίζουν το ταξίδι τους στις καρδιές των
ανθρώπων για να αναπαυθούν στην καρδιά του Ιωσήφ, ενός ξυλουργού
από τη Ναζαρέτ, ενός δίκαιου άνδρα από την καταγωγή του βασιλιά
Δαβίδ, του συζύγου της Μαρίας. Συγκλονισμένος από την είδηση της
εγκυμοσύνης της αγαπημένης του, ο Ιωσήφ δεν μπορούσε να πείσει τον
εαυτό του να την αφήσει να υποστεί τη μοίρα του λιθοβολισμού, αν την
απέρριπτε. Μη έχοντας ακόμη αντιληφθεί ότι βρισκόταν μπροστά σε ένα
μυστήριο που τον ξεπερνούσε, σκέφτηκε με λεπτότητα μια απόρριψη που
θα γινόταν κρυφά...
Διχασμένος από την αγωνία, ένας άγγελος έρχεται να καλέσει τον Ιωσήφ
να μη φοβηθεί να υποδεχτεί τη Μαρία στο σπίτι του, γιατί είναι έγκυος
από τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Τώρα, χάρη σε ένα όνειρο, ο Ιωσήφ
γνωρίζει ότι το παιδί που κυοφορεί η Μαρία προέρχεται από το Άγιο
Πνεύμα. Ωστόσο, θα είναι στο χέρι του να της δώσει το όνομά του:
Ιησούς, που σημαίνει «Ο Θεός σώζει.»
Ο Ιωσήφ παρέμεινε πιστός σύζυγος της Μαρίας και ήταν ο θετός
πατέρας του παιδιού. Το παιδί θα είναι γιος της Μαρίας, υιοθετημένος
από τον Ιωσήφ, ο οποίος θα το προστατεύει και θα το αναθρέφει. Θα
προσέχει τον Ιησού σαν πατέρας. Το πεπρωμένο του παιδιού
αποκαλύπτεται ήδη στο όνομά του: θα είναι ο σωτήρας του λαού Του.
Έτσι, ο Ιωσήφ θα δει να εκπληρώνεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια
του η σωτηρία του Θεού που είχε υποσχεθεί στους πατέρες του για πολλές
γενιές. Ωστόσο, αυτό δεν συνέβη μόνο επειδή ο Ιωσήφ ήταν ένας
άνθρωπος εμπιστοσύνης, ένας άνθρωπος της δράσης αλλά ένας
σιωπηλός και πιστός άνθρωπος.
Ως άνθρωπος της εμπιστοσύνης, ο Ιωσήφ μας δίνει ένα καλό
παράδειγμα πίστης στον Θεό. Μας προσκαλεί εμάς, που ανησυχούμε
σήμερα εν μέσω τόσων δοκιμασιών στη ζωή μας, να μην αμφιβάλλουμε
ποτέ για τον Θεό, να μην χάνουμε ποτέ την εμπιστοσύνη μας σ' Αυτόν,
να μεγαλώνουμε την πίστη μας σ' Αυτόν που ήρθε τόσο κοντά μας ώστε
να μοιραστεί την ανθρώπινη υπόστασή μας. Μέσα από το παράδειγμά
του, ο Ιωσήφ μας καλεί να μην επιτρέψουμε να σβήσει η ελπίδα στις
καρδιές μας σε Εκείνον που υπέφερε μαζί μας, αλλά που, μέσω της
ανάστασής Του, νίκησε οριστικά το κακό και τον θάνατο.
Άνθρωπος της δράσης μέσα στη σιωπή, σήμερα, σε έναν θορυβώδη
και ταραγμένο κόσμο, ο Ιωσήφ μας διδάσκει να σιωπούμε μέσα μας για
να υποδεχτούμε τον λόγο που έρχεται από τον Θεό και να τον ακούσουμε
με προσοχή. Αυτό είναι μερικές φορές δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο,
αν αναλογιστούμε τη ζωή του Ιωσήφ, του σιωπηλού ανθρώπου που
έδρασε χωρίς να μιλάει, που, φωτισμένος από τη χάρη του Αγίου
Πνεύματος, έδρασε σύμφωνα με τη συνείδησή του. Ο Ιωσήφ μας
διδάσκει ότι για να κάνουμε το θέλημα του Θεού, πρέπει πρώτα να
συγκεντρώσουμε τις σκέψεις μας, να ακούσουμε και να διαλογιστούμε
πάνω στο Λόγο του, ο οποίος μιλάει στις καρδιές μας.
Ένας άνδρας πιστός στο νόμο του Θεού και στη δέσμευσή του να
αγαπάει, παντρεύεται τη Μαρία. Ο Ιωσήφ μας διδάσκει πώς να
παραμείνουμε πιστοί στη δέσμευσή μας ως χριστιανοί, βαπτισμένοι και
καλεσμένοι να εισέλθουμε στο σχέδιο του Θεού να υποδεχτούμε τον Υιό
Του μέσα μας και να Τον κάνουμε να μεγαλώσει, ώστε να Τον
προσφέρουμε ως Καλά Νέα στους άλλους.
Σε αυτή την περίοδο προετοιμασίας για τον εορτασμό της γέννησης του
Ιησού Χριστού, ο Άγιος Ιωσήφ μας διδάσκει πώς να ακούμε και να
διαλογιζόμαστε τον Λόγο του Θεού στη σιωπή και να τον εφαρμόζουμε
καθημερινά στην πράξη με μεταστραμμένη καρδιά, ώστε να
εμπιστευόμαστε πιστά τον Θεό.
Η μαρτυρία της ζωής του Αγίου Ιωσήφ μάς διδάσκει επίσης ότι ο Κύριος
μας οδηγεί σε μονοπάτια που δεν είχαμε προβλέψει, αλλά ξέρει πού θα
μας οδηγήσει για να εισέλθουμε στην αιώνια ζωή με τη χάρη του Αγίου
Πνεύματός Του.
Ας ζητήσουμε από τον Άγιο Ιωσήφ να προσέχει την οικογένειά μας, την
Εκκλησία και τη ζωή του καθενός μας. Είθε να μας βοηθήσει, με τη
μεσιτεία της Μαρίας, σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, να προχωρούμε
χωρίς φόβο στην πίστη και να αυξάνουμε αδιάκοπα την ελπίδα ενάντια
σε κάθε απελπισία που μας απειλεί, και να καταστήσουμε τις καρδιές μας
γεμάτες αγάπη για τον Θεό και για τους γύρω μας.

Προσευχή: Χαίρε, φύλακα του Λυτρωτή, σύζυγε της Παναγίας. Σε σένα
εμπιστεύτηκε ο Θεός τον Υιό Του- σε σένα εμπιστεύτηκε τη Μαρία- μαζί
σου έγινε άνθρωπος ο Χριστός.
Ω ευλογημένε Ιωσήφ, φανερώσου ως πατέρας μας και οδήγησέ μας στο
δρόμο της ζωής. Απόκτησε για μας χάρη, έλεος και θάρρος για να
ζήσουμε την πίστη μας στον Ιησού Χριστό, τον οποίο φρόντισες, και
προστάτεψε μας από κάθε κακό. Αμήν.
+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

7th Sunday in Advent Announcement to Joseph Mt 1 : 18-25

Homily of His Excellency Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

7th Sunday in Advent
Announcement to Joseph
Mt 1 : 18-25

Dear brothers and sisters in Christ,

The Good News of salvation continues its journey in hearts to rest on that
of Joseph, a carpenter from Nazareth, a righteous man of the line of King
David, husband of Mary.
Upset by the news of his beloved's pregnancy, Joseph cannot bring
himself to let her suffer the fate of stoning, should he repudiate her. Not
having yet grasped that he is in the presence of a mystery that is beyond
him, he delicately considers a repudiation made in secret...
Tormented by anguish, an angel comes to invite Joseph not to fear to
welcome Mary into his home, for she is pregnant by the power of the Holy
Spirit. Now, thanks to a dream, Joseph knows that the child that Mary is
carrying comes from the Holy Spirit. However, it will be up to him to give
him his name: Jesus, meaning "God Saves".
Joseph remains Mary's faithful husband and the child's adoptive father.
The child will be the son of Mary, adopted by Joseph, who will protect
and nurture him. He will watch over Jesus like a father. The child's destiny
is already revealed in his name: he will be the savior of his people.
Thus Joseph will see fulfilled before his astonished eyes the salvation of
God promised to his fathers for many generations. However, this did not
come about only because Joseph is a man of trust, a man of silent action
and a faithful man.
Man of trust, Joseph gives us a beautiful example of faith in God. He
invites us, who are worried today in the midst of so many trials in our
lives, never to doubt God, never to lose confidence in Him, to grow in
faith in Him who made Himself so close to us that He came to share our
human condition. Joseph invites us by his example not to let the hope in
Him die out in our hearts, the One who suffered with us but who, by His
resurrection, has definitively conquered evil and death.
Man of silent action today, in a noisy and agitated world, Joseph teaches
us to be silent within ourselves, to welcome a word from God and listen
attentively to it. This is sometimes difficult, but not impossible, if we
meditate on the life of Joseph, the silent man who acted without speaking,
who, enlightened by the grace of the Holy Spirit, acted according to his
conscience. Joseph teaches us that to do the will of God, we must first
gather ourselves, listen and meditate on His Word, which speaks to our
hearts.
Man faithful to the Law of God and to his commitment of love in
marrying Mary. Joseph teaches us how to remain faithful to our
commitment as Christians, baptized and called to enter into God's plan to
welcome His Son within us and help Him grow, so as to offer Him as
Good News to others.
As we prepare to celebrate the birth of Jesus Christ, St. Joseph teaches us
how to listen to and meditate on the Word of God in silence, and put it
into practice every day with a converted heart, to keep faithfully trusting
in God.
The testimony of the life of St. Joseph also teaches us that the Lord leads
us along paths we had not foreseen, but that He knows where to lead us to
enter eternal life by the grace of His Holy Spirit.
Let us ask Saint Joseph to watch over our family, over the Church and
over each of our lives. May he help us, with the intercession of Mary, in
these difficult times, to move forward fearlessly in faith, to grow
constantly in hope against any despair that threatens us, and to make our
hearts full of love for God and for those around us.

Prayer
Hail, guardian of the Redeemer, spouse of the Virgin Mary. To you God
entrusted his Son; in you Mary placed her trust; with you Christ became
man.
O blessed Joseph, be a father to us too, and lead us on the path of life.
Obtain for us grace, mercy and courage to live our faith in Jesus Christ of
whom you have taken care and defend us from all evil. Amen.
† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

7ème Dimanche du temps de l’Avent Annonce faite à Joseph Mt 1 : 18-25

Homélie de Son Excellence Mgr. Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre

7ème Dimanche du temps de l’Avent
Annonce faite à Joseph
Mt 1 : 18-25

Chers frères et sœurs en Christ,
La Bonne Nouvelle du salut continue son voyage dans les cœurs pour
reposer sur celui de Joseph, un charpentier de Nazareth, un homme juste
de la lignée du roi David, époux de Marie. Bouleversé à la nouvelle de la
grossesse de sa bien-aimée, Joseph ne peut se résoudre à ce qu’elle subisse
le sort de la lapidation, s’il venait à la répudier. N’ayant pas encore saisi
qu’il se trouve en présence d’un mystère qui le dépasse, il envisage avec
délicatesse une répudiation faite dans le secret…
Taraudé par l’angoisse, voici qu’un ange vient inviter Joseph à ne pas
craindre d’accueillir Marie chez lui, car elle est enceinte par la puissance
du Saint Esprit. Maintenant, grâce à un songe, Joseph sait que l’enfant que
Marie porte vient de l’Esprit Saint. Ce sera cependant à lui de lui donner
son nom : Jésus, c’est-à-dire « Dieu Sauve ».
Joseph demeurera l’époux fidèle de Marie et sera le père adoptif de
l’enfant. L’enfant sera le fils de Marie adopté par Joseph, qui le protègera,
le nourrira. Il veillera sur Jésus comme un père. Déjà la destinée de
l’enfant est dévoilée à travers son nom : il sera le sauveur de son peuple.
Ainsi Joseph va voir s’accomplir sous ses yeux émerveillés le salut de
Dieu promis à ses pères depuis de nombreuses générations. Cependant,
cela ne s’est pas réalisé que parce que Joseph est un homme de confiance,
un homme d’action mais dans le silence et un homme fidèle.
Homme de confiance, Joseph nous donne un bel exemple de foi en Dieu.
Il nous invite, nous qui sommes aujourd’hui inquiets au milieu de tant
d’épreuves dans notre vie, à ne jamais douter de Dieu, à ne jamais perdre
confiance en Lui, à grandir dans la foi en Celui qui s’est fait si proche de
nous qu’il est venu partager notre condition humaine. Joseph nous invite
par son exemple à ne pas laisser s’éteindre dans nos cœurs l’espérance en
Celui qui a souffert avec nous mais qui, par Sa résurrection, a vaincu
définitivement le mal et la mort.
Homme d’action dans le silence, aujourd’hui, dans un monde bruyant et
agité, Joseph nous apprend à faire silence en nous pour accueillir une
parole qui vient de Dieu et l’écouter attentivement. C’est parfois difficile
mais pas impossible si nous méditons la vie de Joseph le silencieux mais
l’homme qui agit sans parler, qui, éclairé par la grâce de l’Esprit Saint,
agit selon sa conscience. Joseph nous apprend que pour faire la volonté
de Dieu, il faut d’abord se recueillir, écouter et méditer sa Parole qui parle
à notre cœur.
Homme fidèle à la Loi de Dieu et à son engagement d’amour en épousant,
Marie. Joseph nous apprend comment rester fidèle dans notre engagement
de chrétien, baptisé et appelé à entrer dans le projet de Dieu pour accueillir
Son Fils en nous et le faire grandir pour l’offrir comme Bonne Nouvelle
aux autres.
En cette période de préparation à célébrer la naissance de Jésus Christ,
saint Joseph nous apprend comment écouter et méditer en silence la Parole
de Dieu et la mettre en pratique tous les jours avec un cœur converti pour
garder fidèlement confiance en Dieu.
Le témoignage de la vie de Saint Joseph nous apprend aussi que le
Seigneur nous conduit sur des chemins que nous n’avions pas prévus mais
qu’Il sait où nous conduire pour entrer dans la vie éternelle par la grâce
de Son Esprit Saint.
Demandons à saint Joseph de veiller sur notre famille, sur l’Eglise et sur
chacune de nos vies. Qu’il nous aide, avec l’intercession de Marie, en ces
temps difficiles, à avancer sans crainte dans la foi et à grandir sans cesse
dans l’espérance contre tout désespoir qui nous guette et de rendre notre
cœur plein d’amour pour Dieu et pour ceux qui nous entourent.

Prière
Salut, gardien du Rédempteur, époux de la Vierge Marie. À toi Dieu a
confié son Fils ; en toi Marie a remis sa confiance ; avec toi le Christ est
devenu homme.
O bienheureux Joseph, montre-toi aussi un père pour nous, et conduis-
nous sur le chemin de la vie. Obtiens-nous grâce, miséricorde et courage
pour vivre notre foi en Jésus Christ dont tu as pris soin et défends-nous de
tout mal. Amen.
† Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre

CHRISTMAS IS TWINKLING AT OUR LADY OF GRACES – NICOSIA

At Our Lady of Graces, an impressive Christmas concert was held by the newly founded Armonia choir with the participation of the Cathedral and Kormakitis choirs conducted by Rania Najjar.
The event was attended by the Maronite Archbishop of cyprus, H.E. Msgr. Selim Sfeir, the Apostolic Nuncio, H.E. Msgr. Mario Lalli, The Vicar of the Latin Patriarch, Msgr. Bruno Varriano, the Representative of the Maronites in the Parliament Mr. Giannakis Moussa and the Ambassador of Lebanon and Rector of the Diplomatic Corps Claude Al Hajal as well as many faithful.
 

CHRISTMAS MAGIC ON SATURDAY IN St. JOSEPH-LARNACA

A big and bright bazaar took place on the two-day market of Larnaca from the parish of St. Joseph.

The events in both Larnaca and Nicosia were attended by the Maronite Archbishop of Cyprus, H.E. Msgr. Selim Sfeir, the Representative of the Maronites Giannakis Moussa and the Ambassador of Lebanon and Rector of the Diplomatic Corps Claude Al Hajal as well as many faithful.

THE COMMUNITY IN LIMASSOL IS IN THE CHRISTMAS SPIRIT

The Christmas Bazaar was successfully held yesterday in Limassol in the premises of the church of Agios Charbel.
It was preceded by a divine service presided over by the Most Reverend Maronite Archbishop Selim Sfeir, flanked by the Commissioner of the Holy See and the Vicar General of the Latin Church, as well as the vicar of the parish of Saint Charpel, Father Ibrahim Kita.
The Maronite Representative Giannakis Mousas, the Ambassador of Lebanon and the Rector of the Diplomatic Corps Clot Al Hajal, the Mayor of Limassol Nikos Nicolaidis, the President of the KOA Andreas Michaelidis and faithful from the city of Limassol attended the divine service and the bazaar.

Η περίοδος των Χριστουγέννων Η Γέννηση του Ιωάννη του Βαπτιστή ( Λουκάς 1 / 57 – 66)

Η περίοδος των Χριστουγέννων

Ομιλία του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών
Κύπρου κ.Σελίμ Σφέιρ

Η Γέννηση του Ιωάννη του Βαπτιστή
( Λουκάς 1 / 57 - 66)

Όταν συμπληρώθηκε ο καιρός να γεννήσει, η Ελισάβετ
έκανε γιο. Οι γείτονες και οι συγγενείς άκουσαν ότι ο Κύριος
έδειξε μεγάλη ευσπλαχνία σ' αυτήν και χαίρονταν μαζί της. Όταν
το παιδί έγινε οχτώ ημερών, ήρθαν να του κάνουν περιτομή και
ήθελαν να του δώσουν το όνομα Ζαχαρίας, όπως λεγόταν ο
πατέρας του. Η μητέρα του όμως είπε: «Όχι, Θα ονομαστεί
Ιωάννης». Τότε της είπαν: «Μα δεν υπάρχει κανένας απ' τους
συγγενείς σου που να έχει το όνομα αυτό». Με νοήματα ρώτησαν
τον πατέρα του τι όνομα θα ήθελε να δώσει στο παιδί αυτός
ζήτησε μια μικρή πλάκα και έγραψε: «Ιωάννης είναι το όνομά
του»· κι όλοι απόρησαν. Αμέσως το στόμα του άνοιξε, λύθηκε η
γλώσσα του και άρχισε να μιλάει δοξάζοντας το Θεό. Όλοι οι
κάτοικοι της γύρω περιοχής κυριεύτηκαν από δέος, και τα
γεγονότα αυτά διαδόθηκαν σ' ολόκληρη την ορεινή περιοχή της
Ιουδαίας. Όσοι τα άκουσαν τα κρατούσαν μέσα τους και
σκέφτονταν: «Τι θα γίνει άραγε το παιδί αυτό;» γιατί πραγματικά
τον προστάτευε ο Θεός.

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Για τους γονείς του, τον Ζαχαρία και την Ελισάβετ, η
γέννηση του Ιωάννη του Βαπτιστή ήταν ένα απροσδόκητο
γεγονός, δεδομένου ότι ήταν ηλικιωμένοι και, κατά τη γνώμη
τους, το μέλλον δεν θα τους πρόσφερε πολλά. Τότε όμως συνέβη
το αδιανόητο, το απροσδόκητο, το αδύνατο. Ευχάριστα νέα, όπως
δεν τα περίμεναν ποτέ πριν! Ένας γιος στα γηρατειά τους.
Η γέννηση του Ιωάννη του Βαπτιστή σηματοδοτεί επίσης τη
μετάβαση από τον νόμο στη χάρη, από τον Μωυσή στον Ιησού.
Το όνομα που έλαβε, Ιωάννης «Yo-Hanôn», που σημαίνει «ο
Θεός είναι τρυφερότητα», είναι το σημάδι του ελέους που έδειξε
ο Κύριος όχι μόνο στους γονείς του αλλά και στον λαό του. Μέσω
της γέννησής του, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής μας λέει ότι «τίποτα
δεν είναι αδύνατο για τον Θεό,» ότι ο Κύριος δεν έχει πει ακόμη
την τελευταία του λέξη στη ζωή μας και στον κόσμο. Μας
επιφυλάσσει ακόμη κάποιες εκπλήξεις. Η γέννηση του Ιωάννη
προδικάζει ήδη τη γέννηση Εκείνου για τον οποίο ο Ιωάννης
πετάχτηκε με χαρά στη μήτρα της μητέρας του...
Ο Ιωάννης δεν ήταν το Φως που ήρθε να διαλύσει το
σκοτάδι, αλλά ολόκληρη η ζωή του ήταν μια μαρτυρία για το φως
που τον φώτιζε: «Δεν είμαι ο Χριστός», είπε, «αλλά έχω σταλεί
πριν από αυτόν». Η αποστολή του ήταν να δώσει μαρτυρία για το
φως μπροστά στους ανθρώπους και να τους προετοιμάσει να το
υποδεχτούν. Ήταν η φωνή που φώναζε στην έρημο: «Ετοιμάστε
τους δρόμους του Κυρίου, ανοίξτε τα μονοπάτια του.» Βλέποντας
τον Ιησού να περνάει, δείχνει στους γύρω του «τον Αμνό του
Θεού.» Προτρέπει τον λαό του σε μεταστροφή, ώστε να μπορέσει
να δεχτεί το έλεος του Θεού και τον ερχομό του στις καρδιές του.
Η αποστολή του ολοκληρώθηκε, ο Ιωάννης έκανε ταπεινά
στην άκρη: «Αυτός πρέπει να υψωθεί και εγώ πρέπει να
σμικρυνθώ». Το μεγαλείο του έγκειται στο ότι άνοιξε το δρόμο
για τον Ιησού, τον Μεσσία, για να μπορέσει αυτός με τη σειρά
Του να εκπληρώσει την αποστολή Του, αυτή της θέσπισης, μέσω
του θανάτου και της ανάστασής Του, μιας νέας διαθήκης μεταξύ
του Θεού και εμάς...
Όλοι ανήκουμε σε αυτή τη νέα διαθήκη, επειδή έχουμε
βαπτιστεί στο πνεύμα και τη φωτιά της αγάπης του Θεού. Ας
αναγνωρίσουμε όμως ότι πρέπει ακόμη να ακούσουμε τον
προφητικό λόγο του Ιωάννη του Βαπτιστή που μας καλεί σε
μεταστροφή, την προτροπή του να επιστρέψουμε στον Ιησού, τον
Σωτήρα μας.
Ωστόσο, αν θέλουμε να καλωσορίσουμε το μήνυμα του
Ιωάννη του Βαπτιστή, πρέπει ταυτόχρονα να κάνουμε τη στάση
του δική μας, να μειώσουμε τους εαυτούς μας, να απαρνηθούμε
τους εαυτούς μας για να αφήσουμε τον Ιησού Χριστό να
μεγαλώσει μέσα μας, να γίνουμε μαθητές Του, αδελφοί και
αδελφές Του, αγαπημένοι φίλοι Του, ώστε ο Ιησούς να
κατοικήσει μέσα μας και να μας δώσει τη δύναμη να αγαπάμε, το
θάρρος να πιστεύουμε σ' Αυτόν παρά τα πάντα και την υπομονή
να ελπίζουμε ότι δεν θα μας εγκαταλείψει σε όποια κατάσταση κι
αν βρισκόμαστε.
Ακολουθώντας τα βήματα του Ιωάννη του Βαπτιστή, ας
θυμόμαστε ότι, μέσω του βαπτίσματος, έχουμε λάβει μια κλήση
και μια προφητική αποστολή, ότι καλούμαστε να διακηρύξουμε
την τρυφερότητα του Θεού εν Χριστώ που έρχεται να σώσει την
ανθρωπότητα, με τη μαρτυρία της ανανεωμένης ζωής μας, με τη
συνεχή μεταστροφή των καρδιών μας και με τις σχέσεις μας με
τους άλλους.

Προσευχή: Κύριε, Θεέ της αγάπης και του ελέους, ξύπνησε μέσα
μας τον ζήλο του Ιωάννη του Βαπτιστή για να μαρτυρήσουμε την
τρυφερότητά σου για μας και να αναγγείλουμε με θάρρος τον
ερχομό σου στην καρδιά του καθενός μας. Σε ευχαριστούμε μαζί
με την Ελισάβετ και τον Ζαχαρία, με ευγνωμοσύνη για τα
θαυμαστά πράγματα που κάνεις στη ζωή μας, μέσω του Ιησού
Χριστού, του αγαπημένου σου Υιού, και του Αγίου Πνεύματος.
Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Martha and Mary (Luke 10 : 38-42)

Dear brothers and sisters in Christ,

The Canonization of Blessed Giorgio Frassati and Blessed Carlos Acutis.

Today in the holy city of Rome, our beloved Holy Father, Pope Leo XIV will solemnly elevate for the whole Church two new saints, Giorgio Frassati and Carlos Acutis. Both of these young men died very young, yet in their brief journey, they show that living for Christ takes nothing away from life but fills it with meaning and joy.

The saints are the experts in listening. Like Mary of Bethany, the saints are attentive to the voice of Christ.  They hear Him in the reading of the Gospel, they hear Him in the voice of the Church’s teaching, they hear Him in the voices of the poor and the immigrant, they hear Him in the silence of the Blessed Sacrament.  The saints don’t just hear Jesus, they listen to Him. This work of listening is to discover the voice of Christ in those right beside us, in our families and our place of work. It's also about trying to hear the voice of Christ in our contemporaries, some of whom are far from the Church.  Even in their estrangement, they are creatures of Logos, of reason, and can be unwitting transmitters of the truth.  We need to have hearts and ears capable of hearing Christ speaking from the most unlikely places.

Poor Martha in her busy kitchen of Bethany could hear Christ speaking in the other room, but she was so distracted, she couldn’t listen.  She got focused on her problems, her difficulties and her failures.  She was listening to herself and only hearing Jesus from a distance.

The Divine Logos created the human body as a custom designed parable: we have two ears and one mouth.  God is showing us that we have to do twice as much listening as we do speaking and listening is twice as hard as talking.

May our Blessed Mother, who’s beautiful birthday we shall celebrate tomorrow (for us Maronites, we think of our Lady of Mankee!) on September 8th, intercede for all of us to be betters listeners!

† Selim Sfeir

Maronite Archbishop of Cyprus

Categories
Archbishop’s Teaching

Εορτή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ

Λουκάς 14: 16 -24

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Τότε ο Ιησούς του είπε: «Κάποιος έδωσε ένα μεγάλο δείπνο και προσκάλεσε πολλούς. Όταν ήρθε η ώρα του δείπνου, έστειλε τον δούλο του να πει στους προσκεκλημένους: «Ελάτε, γιατί όλα είναι έτοιμα τώρα». Καθώς συμμετέχουμε σε αυτή την ευλογημένη γιορτή της ανανέωσης της θυσίας του Ιησού Χριστού, μας συνοδεύει, όπως αρέσκεται να λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, μια μεγάλη ομήγυρη αγγέλων.

Αυτή η εκκλησία, αφιερωμένη στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, έχει σίγουρα το δικαίωμα να πιστεύει ότι αυτός ο μεγάλος στρατηλάτης των ουράνιων στρατευμάτων είναι παρών εδώ μαζί μας, προσφέροντας τη λατρεία του στην Αγία Τριάδα. Τον χαιρετούμε και τον ευχαριστούμε για την προστασία του. Ο Κύριός μας στο Ευαγγέλιο, μας εξιστορεί μια παραβολή για κάποιον που παρέθεσε ένα μεγάλο δείπνο. Ο Κύριός μας συνεχίζει περιγράφοντας πώς οι καλεσμένοι άρχισαν να βρίσκουν δικαιολογίες και να απαλλάσσονται από αυτό το μεγάλο συμπόσιο. Αυτή η παραβολή απευθυνόταν ως επίπληξη στους Ιουδαίους για την άρνησή τους να πιστέψουν και να δεχτούν τον Μεσσία τους. Ο Ιησούς Χριστός είναι η εκπλήρωση όλων των προφητειών και υποσχέσεων της Παλαιάς Διαθήκης. Ένα μέρος του Ισραήλ δέχτηκε τον Χριστό και έγινε η Καθολική Εκκλησία, αλλά η παραβολή είναι πολύ σαφής, πολλοί από τον ίδιο τον λαό του Κυρίου μας δεν Τον δέχτηκαν.

Θα ήθελα να προσαρμόσω αυτή την παραβολή στην παρούσα κατάσταση. Βρισκόμαστε εδώ, στην σεβάσμια παλιά εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στον Ασώματο. Το συμπόσιο της Θυσίας του Κυρίου μας, η μεγαλύτερη από όλες τις γιορτές, είναι έτοιμο μπροστά μας. Είναι αλήθεια ότι μπορούμε να παρακολουθήσουμε τη Θεία Λειτουργία σε οποιοδήποτε άλλο μέρος, γιατί όπου ένας έγκυρα χειροτονημένος ιερέας με δικαιοδοσία, χρησιμοποιώντας τις εγκεκριμένες λέξεις της αφιέρωσης, με την πρόθεση να κάνει ό,τι κάνει η Εκκλησία, και χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα συστατικά του ψωμιού και του κρασιού, προσφέρει τη Θυσία της Θείας Λειτουργίας, εκεί μπορούμε να παρακολουθήσουμε τη Θεία Λειτουργία και να λάβουμε την Θεία Κοινωνία. Αλλά θέλω να επιμείνω ότι είναι πολύ σημαντικό να παρακολουθούμε τη Θεία Λειτουργία εδώ στον Ασώματο και στα παραδοσιακά μαρωνιτικά χωριά μας όσο πιο συχνά μπορούμε.

Η Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας, παράγραφος 2471, αναφέρει: «Ενώπιον του Πιλάτου, ο Χριστός διακηρύσσει ότι «ήρθε στον κόσμο για να μαρτυρήσει την αλήθεια». Ο χριστιανός δεν πρέπει λοιπόν να ντρέπεται να μαρτυρήσει τον Κύριό μας. Σε καταστάσεις που απαιτούν μαρτυρία της πίστης, ο χριστιανός πρέπει να την ομολογεί χωρίς αμφιβολία, ακολουθώντας το παράδειγμα του Αποστόλου Παύλου ενώπιον των δικαστών του».

Όταν σκεφτόμαστε καταστάσεις σε όλο τον κόσμο, μπορούμε εύκολα να φανταστούμε τους μακρινούς αδελφούς και αδελφές μας στον Χριστό να υποβάλλονται σε μια πραγματική δοκιμασία. Αλλά και εμείς εδώ στον Ασώματο αλλά και στην Αγία Μαρίνα έχουμε μια δοκιμασία, ένα είδος δοκιμασίας. Θα μαρτυρήσουμε τον Κύριό μας μπροστά στους γείτονές μας; Πολλοί από αυτούς που βρίσκονται τώρα σε αυτό το χωριό δεν είναι βαπτισμένοι, αλλά έχουν δικαίωμα στη μαρτυρία μας, στην κατάθεσή μας. Η μαρτυρία μας δεν είναι πολιτική ή ιδεολογική. Δεν είμαστε εδώ σε μια πράξη ανυπακοής ή αντίστασης. Είμαστε εδώ επειδή είμαστε μέρος του Σώματος του Χριστού, και ο Χριστός είναι πάντα στραμμένος προς τον Πατέρα. Κοιτάζοντας τον Πατέρα μαζί με τον Χριστό, βλέπουμε κάθε άνθρωπο ως αδελφό και αδελφή μας. Γι' αυτό καμία κυβέρνηση δεν πρέπει ποτέ να φοβάται το έργο της Εκκλησίας.

Ναι, μπορούμε να λάβουμε τα μυστήρια πιο εύκολα στις τοπικές ενοριακές εκκλησίες μας, αλλά αν παραμελούμε τις εκκλησίες του χωριού μας, παραμελούμε όλες τις ψυχές που ζουν εδώ. Ένα από τα συγκεκριμένα σημάδια της καρποφορίας των Μυστηρίων είναι η οικοδόμηση της ανθρώπινης αδελφότητας. Ολόκληρος ο κόσμος χρειάζεται περισσότερη αδελφότητα, φιλία και καλοσύνη. Η παρουσία μας εδώ πρέπει να γίνει κατανοητή από αυτή τη θέση. Βρισκόμαστε εδώ επειδή μόνο ο Αναστημένος Χριστός είναι ικανός να ανακουφίσει τα βάσανα της πληγωμένης ανθρωπότητας (Πάπας Φραγκίσκος). Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτή η θέση θα προσελκύσει τους νέους μας να επιστρέψουν στα χωριά.

Αν κάνουμε το λάθος των προσώπων της παραβολής και βρούμε δικαιολογίες, όπως «η σειρά είναι πολύ μεγάλη», «όλο και λιγότεροι άνθρωποι πηγαίνουν», «δεν έχει νόημα»... αυτό συμβαίνει επειδή έχουμε χάσει την υπομονή μας με τον Θεό. Ο Θεός εργάζεται πάντα, και συχνά είναι σαν ψίθυρος και πολύ σιωπηλός, αλλά εργάζεται. Αν εγκαταλείψουμε τον Ασώματο, την Αγία Μαρίνα, την Καρπάσια ή τον Κορμακίτη, θα είναι ένα σημάδι ότι έχουμε κουραστεί να περιμένουμε τον Θεό να κάνει κάτι.

Όταν δούμε τους αγαπημένους μας προγόνους στην αιωνιότητα, θα είναι ανυπόμονοι να δουν πώς περάσαμε τη χριστιανική μας ζωή. Ας μην τους απογοητεύσουμε λέγοντας ότι κουραστήκαμε να περιμένουμε τον Θεό να δράσει.

Ας μας ανοίξει η Μαρία, Βασίλισσα των Αγγέλων και Βασίλισσα του Ασωμάτου, την πόρτα του Ιερού Οίκου της Ναζαρέτ, ώστε να ανακαλύψουμε πώς ένα μικρό σπίτι, σε ένα ξεχασμένο χωριό, μπορεί πράγματι να αλλάξει τον κόσμο. Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Categories
Archbishop’s Teaching

Feast of Saint Michael

Luke (14, 16-24)

Dear brothers and sisters in Christ,

“Then Jesus said to him, ‘Someone gave a great dinner and invited many.  At the time for the dinner he sent his slave to say to those who had been invited, “Come, for everything is ready now.”

As we join in this blessed celebration of the unbloody renewal of the Sacrifice of Jesus Christ, we are accompanied, as St. John Chrysostom loved to say, with a great host of angels.  This church, dedicated to St. Michael, surely has the right to believe that this great general of the heavenly hosts is present here with us, offering his adoration to the Blessed Trinity.  We salute him and thank him for his protection.

Our Lord in the gospel tells us a parable about someone who gave a great dinner.  Our Lord goes on to describe how the invited guests began to make excuses and exempted themselves from this great feast.  This parable was directed as a reproach to the Jews for their refusal to believe and accept their Messiah.  Jesus Christ is the fulfillment of all the prophecies and promises of the Old Testament.  A remnant of Israel did accept Christ and they became the Catholic Church, but the parable is very explicit, many of Our Lord’s own people did not accept Him.

I would like to update this parable to our own present situation.  Here we are in this venerable old church of St. Michael in Asomatos. The banquet of Our Lord’s Sacrifice, the greatest of all feasts, is set before us.

It is true, we can attend Mass in any other place, for wherever a validly ordained priest with jurisdiction, using the approved words of consecration, with the intention to do what the Church does, and using the appropriate matter of bread and wine, offers the Sacrifice of the Mass, there, we may attend the Mass and receive Holy Communion.  But I want to insist that it is very important to attend Mass here in Asomatos and in our traditional Maronite villages as often as we possibly can.

The Catechism of the Catholic Church paragraph 2471 states: “Before Pilate, Christ proclaims that he ‘has come into the world, to bear witness to the truth.’  The Christian is not to be ashamed then of testifying to our Lord.’  In situations that require witness to the faith, the Christian must profess it without equivocation, after the example of St. Paul before his judges.”

When we think of situations throughout the world, we can easily imagine our far away brothers and sisters in Christ being put to a real test.  But we here in Asomatos we too have a test, a trial of sorts.  Will we testify to our Lord, before our neighbors?  Many who are here in this village now, are not baptized but they have a right to our testimony, our witness.  Our testimony is not political or ideological.  We are not here in an act of defiance or opposition.  We are here because we are part of the Body of Christ, and Christ is always facing the Father.  By looking at the Father with Christ, we see every person as our brother and sister.  This is why no government should ever fear the work of the Church.

Yes, we can obtain the sacraments more conveniently in our local parish churches, but if we neglect our village churches, we are neglecting all the souls who live here.  One of the concrete signs of the fruitfulness of the Sacraments is the building of human fraternity.  The whole world needs more fraternity, friendship and kindness.  Our presence here must be understood from this position.  We are here because only the Risen Christ is capable of alleviating the sufferings of wounded humanity (Pope Francis).  I firmly believe that this position will attract our young people to return to the villages.

If we make the mistake of the persons in the parable of making excuses, “the checkpoint is too long” “there are fewer and fewer people going” “it is no use” … it is because we have lost patience with God.  God is always at work, and often it is like a whisper and very silent, but He is at work.

If we abandon Asomatos, or Karpasha or Kormakitis, it will be a sign that we have grown tired of waiting for God to do something.

When we see our beloved forebears in eternity, they will be eager to see how we have spent our Christian lives.  May we not disappoint them by saying we grew tired of waiting for God to act.

May Mary, Queen of the Angels, and Queen of Asomatos open for us the door of the Holy House of Nazareth so that we may discover how a tiny house, in forgotten village can indeed, change the world.

† Selim Sfeir

Maronite Archbishop of Cyprus

Categories
Archbishop’s Teaching

13η Κυριακή της Πεντηκοστής

Οι γυναίκες της Γαλιλαίας ακολουθούν τον Ιησού ( Λουκάς 8 / 1 - 15)

 

 

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

 

Το ευαγγέλιο αυτής της Κυριακής είναι ένα πλούσιο κείμενο που πρέπει να μελετήσουμε αργά και με προσοχή. Ο ευαγγελιστής Λουκάς, υπό την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος, προσπαθεί να μας διαφωτίσει σχετικά με την αποκατάσταση της Δημιουργίας που λαμβάνει χώρα με τη Λύτρωση του Ιησού Χριστού.

 

Μέχρι την έλευση του Χριστού, οι άνδρες και οι γυναίκες υπέφεραν τις συνέπειες της προπατορικής αμαρτίας στην συγκεκριμένη πραγματικότητα του φύλου τους. Οι άνδρες υπέφεραν τις συνέπειες της προπατορικής αμαρτίας από τα διαταραγμένα πάθη τους και το σκοτεινό μυαλό τους. Η κατάσταση αυτή ήταν τόσο σκοτεινή, ώστε οι άνδρες να βρίσκονται σε διαρκή πόλεμο με τον εαυτό τους και με τους άλλους, δημιουργώντας κοινωνίες βασισμένες στη δουλεία και τη σκληρότητα. Στις γυναίκες, οι συνέπειες της προπατορικής αμαρτίας εκδηλώνονταν με το να τις υποτιμούν και να τις μειώνουν συστηματικά. Κατηγορούμενες για τα πάντα, οι γυναίκες πριν από την έλευση του Χριστού ζούσαν μια κολασμένη ύπαρξη, αντιμετωπίζονταν ως σκλάβες της σαρκικής ηδονής και φθηνής εργασίας. Χωρίς τον Χριστό, ο κόσμος βρισκόταν σε μια τρομερή κατάσταση. Σήμερα μιλάμε για τα πολλά πλεονεκτήματα των σύγχρονων γυναικών, αλλά μια τέτοια συζήτηση είναι δυνατή μόνο επειδή το φως του Χριστού έχει φωτίσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια κατά τη διάρκεια των τελευταίων 2.000 ετών.

 

Ταυτόχρονα, ας έχουμε το θάρρος να απορρίψουμε ορισμένες ιδεολογίες που έχουν εισχωρήσει στο Σώμα του Χριστού και υπονοούν ότι οι γυναίκες και οι άνδρες είναι ακριβώς ίδιοι και ότι, για να μιλάμε για ισότητα, οι γυναίκες πρέπει να κάνουν όλα τα ίδια πράγματα με τους άνδρες. Πόσο θα γελούσαν οι πρώτες γυναίκες μαθήτριες του Χριστού με τέτοια ανοησία! Οι γυναίκες δεν είναι άνδρες και πρέπει να τους επιτρέπεται να ασκούν την ομορφιά των γυναικείων τους ιδιοτήτων στην υπηρεσία του Ευαγγελίου. Η δόξα της γυναίκας δεν είναι ότι μπορεί να κάνει τη δουλειά ενός άνδρα· η δόξα της γυναίκας είναι ότι δεν έχει καμία επιθυμία να κάνει ό,τι κάνει ένας άνδρας. Ο Χριστός, το Φως μας, λάμπει φωτεινά στο μονοπάτι των σύγχρονων γυναικών, χαρίζοντάς τους τη χάρη να απορρίψουν το πνεύμα της επανάστασης και του θύματος. Στον Χριστό, η γυναίκα φωτίζεται για να δει το μονοπάτι της και με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος δεν βλέπει τη λέξη «υπηρεσία» ως σκλαβιά, αλλά αντιλαμβάνεται την πλήρη σημασία της ως τρόπο ταύτισης με τον Χριστό, «ο οποίος δεν ήρθε για να υπηρετηθεί, αλλά για να υπηρετήσει». ِΑμήν.

 

 

† Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτων Κύπρου

Categories
Archbishop’s Teaching

13th Sunday of Pentecost

The Galilean Women Follow Jesus (Luke 8:1-15)

Dear brothers and sisters in Christ,

 

The gospel of this Sunday is a richly embroidered passage which we must meditate upon slowly and with attention. The evangelist St. Luke, under the inspiration of the Holy Spirit, seeks to enlighten us to the restoration of Creation that takes place in the Redemption of Jesus Christ.

Until the coming of Christ, men and women suffered the effects of original sin in their own gender-specific reality. Men suffered the effects of original sin by their disordered passions, and their darkened minds. So dark was this condition, that men found themselves perpetually at war with themselves and with others, crafting societies built upon slavery and cruelty. In women, the effects of original sin manifested itself in being routinely put down and diminished. Blamed for everything, women before the coming of Christ, lived a hellish existence, treated like slaves of carnal pleasure and cheap labour. Without Christ, the world was in a terrible situation. Today we speak of the many advantages of modern women, but it is only because the light of Christ has illuminated human dignity throughout the last 2,000 years that such a conversation is possible.

At the same time, let us be courageous enough to reject certain ideologies have been smuggled into the Body of Christ that imply women and men are the exact same and that in order to speak of equality, women must do all the same things as men.  How the first women disciples of Christ would have laughed at such silliness!! Women are not men and they must be allowed to exercise the beauty of their feminine qualities in the service of the gospel.

The glory of woman is not that she can do a man’s job; the glory of woman is that she has no desire to do what a man does. Christ our Light shines his light brightly upon the path of modern women, bestowing grace upon them to reject the spirit of revolution and victimhood.  In Christ, woman is illuminated to see her path and with the grace of the Holy Spirit she does not see the word service as slavery but rather discerns the full meaning of it as way to identification with Christ, “who came not to be served, but to serve”.

† Selim Sfeir

Maronite Archbishop of Cyprus

Categories
Archbishop’s Teaching

12η Κυριακή της Πεντηκοστής

Η πίστη της Χαναναίας γυναίκας ( Ματθαίος 15 / 21 - 28)

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Σε ορισμένες μεταφράσεις του σημερινού ευαγγελίου, η πρωταγωνίστρια της

ιστορίας, η Χαναανίτισσα γυναίκα, ονομάζεται επίσης Συρο-Φοινικική

γυναίκα. Ως παιδιά της Μαρωνιτικής Εκκλησίας, είμαστε ευτυχείς που

συναντάμε αυτή τη γυναίκα. Είναι η μητέρα μας στην πίστη. Οι φοινικικές

ρίζες της, σε συνδυασμό με τη συριακή κληρονομιά της και την πίστη της στον

Χριστό, την καθιστούν την πρώτη Μαρωνίτισσα στο Ευαγγέλιο. Ο

Ευαγγελιστής Ματθαίος αποτυπώνει τέλεια την ουσία της πίστης αυτής της

γυναίκας.

1) Θα κάνει τα πάντα για τα παιδιά της. Αυτή η μητέρα δεν ζητάει τίποτα

για τον εαυτό της από τον Κύριο, αλλά για την καημένη κόρη της που

έχει κυριευτεί από δαίμονα. Για έναν Μαρωνίτη, δεν υπάρχει

μεγαλύτερη κοινότητα από την οικογένεια. Αν διαφωνήσαμε με ένα ή

δύο μέλη της οικογένειάς μας, πρέπει να προσπαθήσουμε να το

διορθώσουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Το πνευματικό μας DNA είναι

τέτοιο που εκτιμά την οικογένεια πάνω από όλα. Πρέπει να κάνουμε ό,τι

μπορούμε για να επιδιορθώσουμε τους σπασμένους οικογενειακούς

δεσμούς. Και αυτή πηγαίνει ακόμη πιο μακριά: όταν πρόκειται για τη

μετάδοση της πίστης, αυτή η γυναίκα θα κάνει ό,τι χρειαστεί για να

σώσει την κόρη της. Ας κάνουμε όλοι το καθήκον μας για να

βοηθήσουμε τους νέους μας να γνωρίσουν το Ευαγγέλιο του Χριστού

και την καθολική μας πίστη.

Αντιλήφθηκε τον πνευματικό πόλεμο που μαίνονταν. Αυτή η υπέροχη

γυναίκα δεν έφυγε από τα προβλήματά της, αλλά πήγε κατευθείαν στον

Χριστό, επειδή αναγνώρισε ότι η ρίζα του προβλήματός της ήταν

πνευματική. Ως Μαρωνίτες, μπορούμε εύκολα να πέσουμε στον

υλικότητα των σύγχρονων μας και να πιστέψουμε ότι οι δυσκολίες μας

μπορούν να λυθούν μόνο πολιτικά ή οικονομικά. Πρέπει να είμαστε πιο

οξυδερκείς και να αναγνωρίσουμε ότι η ρίζα της παρούσας κρίσης είναι

πνευματική.

3) Είχε μια ιερή αποφασιστικότητα. Οι φοινικικές της ρίζες της έδωσαν μια

ενέργεια και μια επιμονή που δεν κατέρρευσαν μπροστά στο

φαινομενικό εμπόδιο της σιωπής του Θεού. Με «αδιάκοπη

αποφασιστικότητα» ακολούθησε τον Χριστό και δεν σταμάτησε να

ζητάει βοήθεια. Ως Μαρωνίτες, πρέπει να μάθουμε από αυτή την

πνευματική μας μητέρα να μην σταματάμε ποτέ να προσευχόμαστε,

ακόμα και αν οι προσευχές μας δεν απαντώνται αμέσως.

4) Έξυπνα μετέτρεψε την αδυναμία της σε πλεονέκτημα. Ο Χριστός της

υπενθύμισε ότι δεν ανήκε στον «εκλεκτό λαό» και ως εκ τούτου δεν

μπορούσε να έχει πρόσβαση στα θαύματα της ευσπλαχνίας Του. Αλλά αυτή

η έξυπνη γυναίκα μετέτρεψε την αδυναμία της σε πλεονέκτημα

χρησιμοποιώντας το μέσο που ο Χριστός δεν μπορούσε να αρνηθεί, την

ταπεινότητα. Ως Μαρωνίτες, ας μιμηθούμε την πνευματική μας μητέρα

ταπεινώνοντας συχνά τον εαυτό μας. Ας μην αφήσουμε την υπερηφάνεια

μας να επικρατήσει ούτε για μια στιγμή. Όταν παρακολουθείτε αυτό το

Ευαγγέλιο, ζητήστε από το Άγιο Πνεύμα να σας φωτίσει με ακόμη

περισσότερες γνώσεις για αυτή την αξιοθαύμαστη γυναίκα. Με αυτόν τον

τρόπο, θα γίνουμε όλοι καλύτεροι μαθητές του Χριστού, καλύτεροι

Μαρωνίτες. Αμήν.

† Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Categories
Archbishop’s Teaching

12th Sunday of Pentecost

The Canaanite Woman’s Faith (Matthew 15:21-28)

Dear brothers and sisters in Christ,

In some translations of the gospel of today the protagonist of the story, the Canaanite Woman, is also called the Syro-Phonecian woman. As children of the Maronite Church, we are delighted to meet this woman. She is our mother in the faith; her Phoenician roots united to her Syriac heritage united to her faith in Christ makes her the porto-Maronite, the first Maronite in the Gospel. St. Matthew perfectly captures the essence of this woman’s faith.

What does St. Matthew tell us about this Syro-Phonecian woman, this proto-Maronite believer?

1) She will do anything for her children. This mother isn’t asking Our Lord for anything for herself but for her poor daughter who has been possessed by a demon. For a Maronite, there is no greater community than that of the family. If we have had a falling out with one or two members of our family, we must try to repair it as best we can. Our spiritual DNA is one that values family above everything; we must do everything we can to repair broken family ties. And she goes further: when it comes to transmitting the faith, this woman will do whatever it takes to help save her daughter. May we all do our part to help introduce our young people to the gospel of Christ and our Catholic faith.

2) She discerned the spiritual war going on. This wonderful woman didn’t run away from her problems but went to straight to Christ because she identified that the root of her problem was spiritual.

As Maronites, we can easily fall into the materialism of our contemporaries and think our difficulties can only be solved politically, or economically. We need to be more discerning and recognize the root of our present crisis is spiritual.

3) She had a holy determination. Her Phoenician roots gave her an energy and persistence that didn’t collapse in face of the apparent obstacle of God’s silence. With a ‘dogged determination’ she followed Christ and did not relent from asking for help. As Maronites, we must learn from this spiritual mother of ours to never cease praying even if our prayers are not immediately answered.

4) She cleverly turned her weakness to her advantage. Christ reminded her that she was not part of the ‘chosen people’ and therefore unable to access his miracles of mercy. But this clever woman turned her weakness to her advantage by using the currency that Christ could not refuse, humility. As Maronites lets imitate our spiritual mother by humbling ourselves often. Let us not let our pride have an easy time even for a single moment.

When you sit with this Gospel, ask the Holy Spirit to enlighten you with even more insights about this remarkable woman. In doing so, we will all become better followers of Christ, better Maronites.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

 

Categories
Archbishop’s Teaching

Eleventh Sunday of Pentecost

Jesus and Zacchaeus the Tax Collector St. Luke 19:1-10 (Sunday August 17, 2025)

Today, the Holy Spirit opens for us a delightful event in the public life of Jesus Christ: Zacchaeus, a tax collector, who was determined to see Christ but was unable, because of the crowds, and his own physical limitations – he was short, so he climbed a Sycamore tree to catch a glimpse of this marvellous preacher. His astonishment must have been limitless when Christ caught sight of him and spoke kindly to him and invited himself to dinner at his house.

In first-century Palestine, the tax collector was a despised figure. Hired by the Romans to collect the taxes on the native population, the Romans made no objections to the personal enrichment of the tax collector as he added his own personal tax on the official tax. This made the tax collector loathsome and detested by the population. As perfect God and perfect man, Christ was not unaware of this taboo. Amazingly however, Christ seemed to be perfectly at ease with these characters, even calling a tax collector, St. Matthew to be part of the 12 apostles. Christ did not just merely tolerate these individuals but seemed to go out of his way to engage with them and include them in his work of Redemption.

Our Lord wanted to use their expertise in economic matters to explain in human terms what would be the spiritual economy of His Redemption. Everybody knows that if you spend money on something you should receive value in return. And this is something for each of us to meditate upon in the coming days: God does owe a reward to his faithful servants, because this has pleased God to offer such a reward.  He has not only offered it, but he has also promised it. It is His Will that virtuous living and child-like faith should result in eternal happiness and deliberate wickedness in eternal misery.  In His crazy love for His creatures, God has put Himself in debt because that is His Will.

Let’s spend this week thinking about the rewards that God has promised us if we spend ourselves in virtuous living.  Such beautiful thoughts will move us to become big spenders in this economy of Christ.

+Selim Sfeir

Maronite Archbishop of Cyprus