Categories
Archbishop’s Teaching

Third Sunday after the Holy Cross, October 5, 2025

Matthew 24 : 23-31

Dear brothers and sisters in Christ,

“Constantine beheld the Cross shining brightly in the sky. It made him victorious when fighting his foes.”

History tells us that the Emperor Constantine, before the Battle of the Milvian Bridge (October 28, 312) had a vision of a cross (or Chi-Rho) in the sky. Alongside this vision came the words (recorded by the historian Eusebius) “In this sign, you will conquer”. Constantine ordered his soldiers to mark their shields with the Chi-Rho (the first two letters of “Christ” in Greek: X (Chi) and R (Rho).

The Emperor Constantine won the battle against Maxentius, which he attributed to the power of the God of the Christians.This event imprinted itself on Christian history, because after this event, Constantine ended the persecution of Christians with the Edict of Milan (313 AD) not only making Christianity legal in the Roman Empire but establishing it as the religion of the empire.

This event of Constantine marks a pivotal moment in Christian history, and symbolizes the power and transformation begun at the Cross on Good Friday. The victory that Christ obtained on the Cross is not limited to purely spiritual terms, but has consequences in everyday life, in the organization of societies and the building of civilization. When nations, families and cultures exult in Christ, everything is elevated, and the truth of the human person is honored. Sadly, history is littered with false Messiahs who have promised a paradise on earth without Christ, the Tree of Life.

Can we re-build the Garden of Eden without Christ, the Tree of Life?

No, we cannot. In fact, every effort to do so has resulted in the exact opposite. Without Christ, man only creates a living hell.
“When we attempt to live without God, what results is not heaven, but rather a desert of emptiness and death.” – Deus Caritas Est, Benedict XVI

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

 

Categories
Archbishop’s Teaching

In Union with the Holy Father, Pope Leo XIV

SJS 129 Letter for the Month of Rosary

Categories
Archbishop’s Teaching

2η Κυριακή της Ανυψώσεως του Τιμίου Σταυρού

Ματθαίος 24: 1-14

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Ο σταυρός Σου, Κύριε, είναι το κλειδί για τον παράδεισο και μας ανοίγει τις πύλες που έκλεισε η αμαρτία του Αδάμ!»

Οι αναγνώσεις της Θείας Λειτουργίας μας οδηγούν στο τέλος του κόσμου και σε όλα τα σημάδια της έλευσης του. Η πρώτη γενιά των χριστιανών πίστευε ότι η «Ημέρα του Κυρίου» ήταν επικείμενη. Ο λόγος για την προσδοκία τους ήταν πολύ απλός: όλα όσα περιγράφει ο Χριστός στο Ευαγγέλιο ήταν παρόντα σε εκείνη τη γενιά· στην πραγματικότητα, όσα περιγράφει ο Χριστός εξακολουθούν να συμβαίνουν. Επομένως, από την έλευση του Χριστού, ζούμε στις «τελευταίες ημέρες». Πρέπει να είμαστε έτοιμοι, με την πόρτα της καρδιάς μας ανοιχτή για την έλευση Του.

Αφού οι πρώτοι γονείς μας έσπασαν τη φιλία με τον Θεό και αρνήθηκαν να υπακούσουν στην εντολή Του να μην « φάνε από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού», η ιστορία έφτασε σε αδιέξοδο, «όλοι γεννηθήκαμε με την αμαρτία που είναι ο θάνατος της ψυχής» (CCC#403). Αυτή η καταστροφική κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο άνθρωπος, λόγω της ανυπακοής και της υπερηφάνειας, είχε κλείσει τις πύλες του παραδείσου και είχε καταστήσει την ανθρώπινη ζωή βαριά και οδυνηρή. Ο Χριστός ήρθε και με το θάνατό Του και την ανάστασή Του άνοιξε τις πύλες του παραδείσου με το ξύλο του Σταυρού Του, σύμβολο της υπακοής και της ταπεινότητάς Του. Ο Σταυρός έχει γίνει όχι μόνο το κλειδί για τον παράδεισο, αλλά και το κλειδί για την κατανόηση της ανθρώπινης ζωής και της κοσμικής ιστορίας.

Το παλιό κλειδί της παλιάς εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου στην Κορμακίτη ήταν επιδέξια σφυρηλατημένο, ώστε όχι μόνο να ανοίγει την πόρτα του παρεκκλησιού, αλλά και να μας εξηγεί την κατήχησή μας. Αν κοιτάξετε προσεκτικά το κλειδί, η μεταλλική εγκοπή που αλληλεπιδρά με την κλειδαριά έχει ένα μικροσκοπικό σταυρό στο κέντρο της. Τι όμορφο παράδειγμα της πίστης μας. Μόνο ο Σταυρός του Χριστού μπορεί να ανοίξει τις πύλες του παραδείσου και μόνο ο Σταυρός του Χριστού μπορεί να αποκαλύψει το νόημα της ανθρώπινης ιστορίας.

Συχνά χάνουμε τα κλειδιά μας και τα ψάχνουμε με απογοήτευση. Αλλά το κλειδί του Σταυρού βρίσκεται στο κέντρο του κόσμου· μόνο εκείνοι που έχουν χάσει το νόημα της ζωής μπορούν να το χάσουν. Ας υψώσουμε τα μάτια μας προς τον Σταυρό και ας βρούμε το νόημα της ύπαρξής μας και την ελπίδα της μελλοντικής δόξας. Αμήν.

† Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Categories
Archbishop’s Teaching

Second Sunday after Holy Cross

Matthew 24:1-14

Dear brothers and sisters in Christ,

“Your cross, O Lord, is the key to paradise and unlocks the gates for us that were closed by Adam’s sin!”

The readings of the Divine Liturgy point us to the end of the world and all the signs of its arrival.  The first generation of Christians thought that the ‘Day of the Lord’ was imminent.  The reason for their expectation was quite simple, everything that Christ describes in the Gospel was present to that generation; in fact, what Christ described is still taking place.  Therefore, ever since the coming of Christ, we have been living in the ‘last days’.  We must stand ready, with the door of our heart open for his coming.

After our first parents broke friendship with God and refused submission to his command to not ‘eat of the tree of knowledge of good and evil’ history was at a standstill, “we were all born afflicted with a sin which is the death of the soul” (CCC#403).  This catastrophic situation that man was in, because of disobedience and pride, had closed the gates of paradise and rendered human life burdensome and painful.  Christ came and by his death and resurrection opened the gates of paradise by the wood of his Cross, a symbol of his obedience and humility.  The Cross has become not only the key to paradise, but also the key to understanding human life and cosmic history.

The antique key of the old church of St. George in Kormakitis was expertly forged so as to not only open the door of the chapel but also to explain to us our catechism.  If you look closely at the key, the metal notch which interacts with the lock has a tiny cross in its center.  What a beautiful example of our faith.  Only the Cross of Christ can open the gates of paradise, and only the Cross of Christ can open the meaning of human history.

Frequently we lose our keys and look in frustration for them.  But the key of the Cross is at the center of the world; it can only be lost by those who have lost the meaning of life.  May we lift our eyes to the Cross and find the meaning to our existence and the hope of future glory.

† Selim Sfeir

Maronite Archbishop of Cyprus

Categories
Archbishop’s Teaching

Πρώτη Κυριακή μετά την ανύψωση του Τιμίου Σταυρού.

Μάρκος 10 / 35 -45

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

 

Η Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αποτυπώνει με όμορφο τρόπο το μυστήριο του έργου της Λύτρωσης του Χριστού #607: «Η επιθυμία να αγκαλιάσει το σχέδιο του Πατέρα Tου για τη λυτρωτική αγάπη ενέπνευσε ολόκληρη τη ζωή του Ιησού, καθώς το λυτρωτικό πάθος Tου ήταν ο ίδιος ο λόγος της Ενσάρκωσής Tου».

 

Όταν διαβάζουμε αυτά τα λόγια, μας κάνουν να σκεφτούμε τους φτωχούς αποστόλους Ιάκωβο και Ιωάννη που ήθελαν να αναρριχηθούν σε υψηλές θέσεις στη βασιλεία. Δεν είχαν καταλάβει τη λογική της βασιλείας. Είπαν ότι ήταν ικανοί να πιουν από το ποτήριο του Χριστού, αλλά δεν μπορούσαν να φανταστούν τα παθήματα και τον θάνατο που θα υποστεί ο Χριστός. Η μαθηματική λογική της Βασιλείας είναι ότι αν θέλεις να ανέβεις ψηλά, πρέπει να κατέβεις πολύ χαμηλά: αν θέλεις να βασιλέψεις με τον Χριστό, πρέπει να υποφέρεις με τον Χριστό.

 

Στην αυστηρή και σκληρή πραγματικότητά του, ο Σταυρός του Χριστού δεν είναι κάτι αρνητικό, είναι κάτι θετικό – δεν είναι μικρό πράγμα να ανακαλύψουμε ότι ο Σταυρός είναι το παγκόσμιο σύμβολο του πλεονεκτήματος. Ο Σταυρός είναι ένα σύμβολο της λυτρωτικής Αγάπης του Θεού. Ο Σταυρός είναι ένα σύμβολο ευλογίας και εύνοιας. Ο Σταυρός είναι ένα απαραίτητο μέσο πνευματικής καρποφορίας.

 

Γιατί λοιπόν φοβόμαστε τον Σταυρό; Γιατί παραπονιόμαστε όταν αντιμετωπίζουμε τα δεινά; Έχουμε ξεχάσει πώς λυτρωθήκαμε; Έχουμε ξεχάσει ότι ο Σταυρός είναι ένα πλεονέκτημα, όχι ένα μειονέκτημα; Έχουμε ξεχάσει ότι μόνο μέσω του Σταυρού είμαστε πνευματικά γόνιμοι;

Όταν προκύπτουν δυσκολίες, ασθένειες ή προβλήματα, ας μην υποκύψουμε στον παράπονο. Ας αγαπήσουμε τον Σταυρό και ας τρέξουμε προς αυτόν, αντί να απομακρυνθούμε από αυτόν.

 

Με τον Σταυρό σταθερά στους ώμους μας, θα γίνουμε ένα με τον Χριστό και θα αγκαλιάσουμε το σχέδιο του Πατέρα για τη λυτρωτική αγάπη. Τα παθήματά μας και οι χαρές μας, ενωμένα με τον Χριστό, θα κάνουν τον δρόμο ευκολότερο για τους άλλους και θα τους προσφέρουν τη χάρη της Σωτηρίας. Αμήν.

 

 

† Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

 

Categories
Archbishop’s Teaching

First Sunday after Holy Cross

St. Mark (10:35-45)

Dear brothers and sisters in Christ,

The Catechism of the Catholic Church expresses beautifully the mystery of Christ’s work of Redemption #607: “The desire to embrace his Father’s plan of redeeming love inspired Jesus’ whole life, for his redemptive passion was the very reason for his Incarnation.”

When we read these words, they make us think of the poor apostles James and John who wanted to ascend to high office in the kingdom. Hidden from their eyes was the mathematics of the Kingdom. They said they were able to drink of the chalice of Christ, but they could not have imagined the suffering and death that Christ would endure. The mathematics of the Kingdom is if you wish to go high, you must go very low: if you wish to reign with Christ, you must suffer with Christ.

In its stark and brutal reality, the Cross of Christ is not something negative, it is something positive – it is no small thing to discover that the Cross is the universal plus sign. The Cross is a sign of God’s redeeming Love; the Cross is a sign of blessing and favor; the Cross is an indispensable means of spiritual fruitfulness.

Why then do we fear the Cross? Why do we complain in the face of suffering? Have we forgotten how we were redeemed? Have we forgotten that the Cross is a plus, not a minus? Have we forgotten that it is only by the Cross that we are spiritually fruitful?

When hardship, sickness, or difficulties arise, let us not give into complaining. Let us love the Cross and run towards it, not away from it.
With the Cross firmly on our shoulders, we will become one with Christ and embrace the Father’s plan of redeeming love. Our sufferings and joys united to Christ, will make the path easier for others and obtain for them the grace of salvation.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

 

Categories
Archbishop’s Teaching

The Exaltation of the Glorious Cross

John 12 /20-32

Dear brothers and sisters in Christ,

“The message about the cross is foolishness to those who are perishing, but to us who are being saved it is the power of God.”

In 1857, a piece of graffiti was uncovered in a building in Rome, on the Palatine Hill. Archeologists dated it from the first century A.D. The image depicts a human-like figure affixed to a cross and possessing the head of a donkey. To the left of the image is a young man – apparently intended to represent Alexamenos – as a Roman soldier or guard, raising one hand in a gesture possibly suggesting worship. Beneath the cross is a crude caption written in Greek as “Alexamenos worshipping his god”. The graffiti stands as testimony to the anti-Christian sentiment of ancient Rome and the mockery of the Cross of Christ.

We need to recover just how shocking the proclamation of the Cross was to the ancient world; this will help us to proclaim the message to our modern age. Death by crucifixion was the most humiliating death one could experience: the pain was limitless as it could go on for days and only the vilest criminals were subjected to it. That Christians chose to worship their God on a Cross was unlike any other religion in human history! It was a complete break from all other religious testimonies.

Man lost all his preternatural gifts, because of his disobedience at the foot of the Tree of Knowledge of Good and Evil in the garden of Eden. But through Christ’s obedience on the Wood of the Cross, man has received even greater gifts. What had been the source of man’s downfall has become the source of his restoration. Two trees, two Adams, two different results.

On this great feast of the Holy Cross during this Jubilee Year, we must be filled with a lot of hope, because this equation is the design of the Divine Logos. What appears to be the source of our downfall, can in fact, be the source of our restoration.
The thing that humiliates you, the events that break you, can in fact be a great grace and a source of endless blessings. We must not give into despair or wrong thinking. God who has saved you by the wood of the Cross, will also restore you by the very things in your life that give you the most grief.

We ask Our Lady who studied the Cross of Christ most perfectly to help us understand this Divine Science.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

 

Categories
Archbishop’s Teaching

Η ανύψωση του ένδοξου Σταυρού

Ιωάννης 12 / 20 – 32

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Το μήνυμα του σταυρού είναι ανοησία για όσους χάνονται, αλλά για εμάς που σωζόμαστε είναι η δύναμη του Θεού».

Το 1857, ένα γκράφιτι αποκαλύφθηκε σε ένα κτίριο στη Ρώμη, στον Λόφο Παλατίνο. Οι αρχαιολόγοι το χρονολόγησαν στον 1ο αιώνα μ.Χ. Η εικόνα απεικονίζει μια ανθρωποειδή μορφή στερεωμένη σε ένα σταυρό με κεφάλι γαϊδάρου. Στα αριστερά της εικόνας βρίσκεται ένας νεαρός άνδρας – προφανώς ο Αλεξαμένους – ως Ρωμαίος στρατιώτης ή φρουρός, που υψώνει το ένα χέρι σε μια χειρονομία που πιθανώς υποδηλώνει λατρεία. Κάτω από το σταυρό υπάρχει μια χονδροειδής λεζάντα γραμμένη στα ελληνικά που λέει «Ο Αλεξαμένους λατρεύει τον θεό του». Το γκράφιτι αποτελεί μαρτυρία του αντιχριστιανικού αισθήματος της αρχαίας Ρώμης και της διακωμώδησης του Σταυρού του Χριστού.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πόσο συγκλονιστική ήταν η διακήρυξη του Σταυρού για τον αρχαίο κόσμο. Αυτό θα μας βοηθήσει να διακηρύξουμε το μήνυμα στη σύγχρονη εποχή. Ο θάνατος με σταύρωση ήταν ο πιο ταπεινωτικός θάνατος που μπορούσε να βιώσει κάποιος: ο πόνος ήταν ατελείωτος, καθώς μπορούσε να διαρκέσει για μέρες, και μόνο οι πιο άθλιοι εγκληματίες υποβάλλονταν σε αυτόν. Το γεγονός ότι οι χριστιανοί επέλεξαν να λατρεύουν τον Θεό τους πάνω σε ένα Σταυρό ήταν κάτι που δεν είχε προηγούμενο σε καμία άλλη θρησκεία στην ιστορία της ανθρωπότητας! Ήταν μια πλήρης ρήξη με όλες τις άλλες θρησκευτικές μαρτυρίες.
Ο άνθρωπος έχασε όλα τα υπερφυσικά του χαρίσματα, λόγω της ανυπακοής του στους πρόποδες του Δέντρου της Γνώσης του Καλού και του Κακού στον κήπο της Εδέμ. Αλλά μέσω της υπακοής του Χριστού στο Ξύλο του Σταυρού, ο άνθρωπος έλαβε ακόμη μεγαλύτερα χαρίσματα. Αυτό που ήταν η πηγή της πτώσης του ανθρώπου έγινε η πηγή της αποκατάστασής του. Δύο δέντρα, δύο Αδάμ, δύο διαφορετικά αποτελέσματα.

Σε αυτή τη μεγάλη γιορτή του Τιμίου Σταυρού, κατά τη διάρκεια αυτού του Ιωβηλαίου Έτους, πρέπει να γεμίσουμε με μεγάλη ελπίδα, διότι αυτή η εξίσωση είναι το σχέδιο του Θείου Λόγου. Αυτό που φαίνεται να είναι η πηγή της πτώσης μας, μπορεί στην πραγματικότητα να είναι η πηγή της αποκατάστασής μας. Αυτό που σας ταπεινώνει, τα γεγονότα που σας συντρίβουν, μπορεί στην πραγματικότητα να είναι μια μεγάλη χάρη και πηγή ατελείωτων ευλογιών. Δεν πρέπει να υποκύψουμε στην απελπισία ή σε λανθασμένες σκέψεις. Ο Θεός που σας έσωσε με το ξύλο του Σταυρού, θα σας αποκαταστήσει επίσης με τα ίδια τα πράγματα στη ζωή σας που σας προκαλούν τη μεγαλύτερη θλίψη.

Ζητάμε από την Παναγία, που μελέτησε τον Σταυρό του Χριστού με τον πιο τέλειο τρόπο, να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτή τη Θεία Επιστήμη. Αμήν.

† Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Categories
Archbishop’s Teaching

14η Κυριακή της Πεντηκοστής

Η Μάρθα και η Μαρία ( Λουκάς 10 / 38 - 42)

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Η Αγιοκατάταξη των Μακαρίων Τζόρτζιο Φρασσάτι και Κάρλο Ακουτίς

Σήμερα, στην αγία πόλη της Ρώμης, ο αγαπημένος μας Άγιος Πατέρας, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄, θα ανακηρύξει επίσημα για όλη την Εκκλησία δύο νέους αγίους, τον Τζόρτζιο Φρασσάτι και τον Κάρλο Ακουτίς. Και οι δύο νέοι αυτοί άνδρες έφυγαν από τη ζωή πολύ νέοι· όμως μέσα στη σύντομη πορεία τους, δείχνουν ότι το να ζει κανείς για τον Χριστό δεν αφαιρεί τίποτε από τη ζωή, αλλά την γεμίζει με νόημα και χαρά.

Οι άγιοι είναι οι ειδικοί της ακρόασης. Όπως η Μαρία της Βηθανίας, οι άγιοι είναι προσεκτικοί στη φωνή του Χριστού. Τον ακούν στην ανάγνωση του Ευαγγελίου, Τον ακούν στη διδασκαλία της Εκκλησίας, Τον ακούν στις φωνές των φτωχών και των μεταναστών, Τον ακούν στη σιωπή του Παναγίου Μυστηρίου. Οι άγιοι δεν αρκούνται να ακούνε τον Ιησού· Τον προσέχουν. Αυτό το έργο της ακρόασης είναι η ανακάλυψη της φωνής του Χριστού σε όσους βρίσκονται δίπλα μας, στις οικογένειές μας και στον χώρο εργασίας μας. Είναι ακόμη και η προσπάθεια να ακούσουμε τη φωνή του Χριστού στους συγχρόνους μας, μερικοί από τους οποίους βρίσκονται μακριά από την Εκκλησία. Ακόμα και στην αποξένωσή τους, είναι πλάσματα του Λόγου, της λογικής, και μπορούν, χωρίς να το γνωρίζουν, να μεταδίδουν την αλήθεια. Χρειαζόμαστε καρδιές και αυτιά ικανά να ακούν τον Χριστό που μιλά από τα πιο απίθανα μέρη.

Η καημένη η Μάρθα, μέσα στη γεμάτη μέριμνες κουζίνα της Βηθανίας, μπορούσε να ακούει τον Χριστό να μιλά στο άλλο δωμάτιο, αλλά ήταν τόσο αποσπασμένη που δεν μπορούσε να Τον προσέξει. Είχε επικεντρωθεί στα προβλήματά της, στις δυσκολίες και τις αποτυχίες της. Άκουγε τον εαυτό της και μόνο από απόσταση τον Ιησού.

Ο Θείος Λόγος δημιούργησε το ανθρώπινο σώμα ως μια εξατομικευμένη παραβολή: έχουμε δύο αυτιά και ένα στόμα. Ο Θεός μας δείχνει ότι πρέπει να ακούμε διπλάσια απ’ όσο μιλάμε· και ότι η ακρόαση είναι διπλάσια δύσκολη από την ομιλία.

Είθε η Ευλογημένη Μητέρα μας, της οποίας την όμορφη γέννηση θα εορτάσουμε αύριο (για εμάς τους Μαρωνίτες, θυμόμαστε την Κυρία μας της Μαρκί!) στις 8 Σεπτεμβρίου, να πρεσβεύει για όλους μας ώστε να γίνουμε καλύτεροι ακροατές! Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Categories
Archbishop’s Teaching

14th Sunday of Pentecost

7η Κυριακή μετά την Πεντηκοστή

Η αποστολή των 72 αποστόλων (Λουκάς 10 / 1 – 7)

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Και τους είπε: Ο θερισμός είναι άφθονος, αλλά οι εργάτες είναι λίγοι- ζητήστε, λοιπόν, από τον Κύριο του θερισμού να στείλει εργάτες στον θερισμό Tου.»

Η παράδοση μας λέει ότι μεταξύ των 72 μαθητών που συγκεντρώθηκαν γύρω από τον Ιησού και τους αποστόλους και οι οποίοι στάλθηκαν για να προετοιμάσουν τις κοινότητες για το κήρυγμα του Ιησού, ήταν και ο απόστολος της Κύπρου, ο Απόστολος Βαρνάβας. Ο Απόστολος Βαρνάβας ήταν Κύπριος, γεννημένος από Εβραίους γονείς. Η πρώιμη Εκκλησία είχε μεγάλη εμπιστοσύνη στον Βαρνάβα αποκαλώντας τον «γιο της ενθάρρυνσης», επειδή ήταν τόσο εξυπηρετικός και ευγενικός. Ήταν ο Απόστολος Βαρνάβας που πήρε το ρίσκο να πάει να βρει τον Σαούλ από την Ταρσό και να τον φέρει στην Αντιόχεια για να βοηθήσει στην οικοδόμηση της εκκλησίας εκεί. Ήταν αυτός ο ίδιος ο Σαούλ που έγινε ο Παύλος, ο απόστολος των εθνών. Ο Απόστολος Βαρνάβας συνόδευσε τον Παύλο εδώ στην Κύπρο, και ήταν εδώ που ο Βαρνάβας έμεινε και διακήρυξε το Ευαγγέλιο και έθεσε τα θεμέλια της χριστιανικής κοινότητας εδώ. Τελικά, έδωσε μαρτυρία για την πίστη του στον Ιησού Χριστό με το να στεφθεί με μαρτυρικό θάνατο σε αυτό το όμορφο νησί.

Το Άγιο Πνεύμα συνεχίζει να στέλνει εργάτες στον θερισμό, αλλά ο λόγος του Χριστού εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα: «οι εργάτες είναι λίγοι», διότι «η ιεραποστολική προσπάθεια απαιτεί υπομονή». (CCC 854). Τα λόγια του Ιησού Χριστού αντηχούν στις μέρες μας: «οι εργάτες είναι λίγοι» ακριβώς επειδή τόσο λίγοι από εμάς έχουν αποκτήσει την αρετή της υπομονής. Στην ξεπεσμένη φύση μας αρέσουν οι εύκολες λύσεις, οι γρήγορες λύσεις, και όλοι ελπίζουμε να αποφύγουμε τη σκληρή δουλειά.
Σίγουρα, δεν υπάρχει έλλειψη ανθρώπων που εργάζονται, αλλά μας λείπουν άνθρωποι που θα αναλάβουν το πιο δύσκολο έργο, το κήρυγμα και τη διδασκαλία του Ευαγγελίου. Η μετάδοση της πίστης, η οικοδόμηση της Εκκλησίας και η διακήρυξη του Ευαγγελίου δεν είναι εύκολο έργο, διότι θα υπάρξουν πολλές στιγμές ήττας και οπισθοδρόμησης. (CCC 854)

Καθένας από εμάς πρέπει να παρακαλέσει το Άγιο Πνεύμα για το χάρισμα και την αρετή της υπομονής. Η υπομονή θα μας εμποδίσει να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά και να παραιτηθούμε όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά. Ας εναποθέσουμε τον εαυτό μας και την κοινότητά μας στα χέρια του Αγίου Πνεύματος και ας ζητήσουμε την αρετή της υπομονής, ώστε να μπορέσουμε να θεωρηθούμε πραγματικοί εργάτες στο έργο του Κυρίου. Αμήν.

† Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

7th Sunday of Pentecost

Sending of the Seventy-two (Luke 10:1-7)

Dear brothers and sisters in Christ,

“He said to them, “The harvest is plentiful, but the labourers are few; therefore, ask the Lord of the harvest to send out labourers into his harvest.”

Tradition tells us that among the 72 disciples that gathered around Jesus and the apostles, and who were sent out to prepare communities for the preaching of Jesus, was the apostle of Cyprus, St. Barnabas. St. Barnabas was a Cypriot born of Jewish parents. The early Church had great confidence in Barnabas calling him the ‘son of encouragement’ because he was so helpful and kind. It was St. Barnabas who took the risk of going to find Saul of Tarsus and bringing him to Antioch to help build up the church there. It was this same Saul who became Paul, the apostle to the Gentiles. St. Barnabas accompanied Paul here to Cyprus, and it was here that Barnabas stayed and proclaimed the Gospel and laid the foundations of the Christian community here. Ultimately, he gave testimony to his faith in Jesus Christ by being crowned with martyrdom on this beautiful island.

The Holy Spirit continues to send out labourers into the harvest, but the word of Christ are still true today: ‘the labourers are few” because “the missionary endeavor requires patience.” (CCC 854). The words of Jesus Christ echo in our day: “the labourers are few” precisely because so few of us have acquired the virtue of patience. Our fallen nature likes easy solutions, quick fixes, and we all hope to avoid hard work. Certainly, there is no shortage of people who work, but we are short of people who will undertake the most difficult work, the preaching and teaching of the Gospel. The transmission of the faith, the building of the Church, and the proclamation of the Gospel are not easy tasks because there will be many moments of defeat and set back. (CCC 854)

Each of us must beg the Holy Spirit for the gift and the virtue of patience. Patience will stop us from throwing up our hands and quitting when things don’t go well. Let us place ourselves and our community in the hands of the Holy Spirit and ask for the virtue of patience so we can be counted as real labourers in the Lord’s work.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

 

6η Κυριακή μετά την Πεντηκοστή

Η αποστολή των Αποστόλων (Ματθαίος 10 / 16 - 25)

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Όταν σας παραδώσουν, μην ανησυχείτε για το πώς θα μιλήσετε ή για το τι θα πείτε-για το τι θα πείτε θα σας δοθεί εκείνη τη στιγμή- γιατί δεν είστε εσείςπου μιλάτε, αλλά το Πνεύμα του Πατέρα σας που μιλάει μέσω εσάς».

Η Μαρωνιτική Εκκλησία γιορτάζει αυτή την Κυριακή την αποστολή των Αποστόλων. Ακούμε ένα απόσπασμα από το ευαγγέλιο του Ευαγγελιστή Ματθαίου που προέρχεται από την περίοδο πριν από το Πάθος, το Θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού. Αυτά τα λόγια που είπε ο Χριστός είναι προ την έλευση του Αγίου Πνεύματος και τη δόξα Του. Ο Χριστός αποκαλύπτει την δύναμη του Αγίου Πνεύματος και το έργο Του σε κάθε μαθητή, μεταδίδοντας γνώση, σοφία και καρτερία.

Ο Άγιος Ματθαίος Αγιαρίγκας είναι ένας από τους μόλις 21 ανθρώπους που αναγνωρίζονται επίσημα ως μάρτυρες του 21ου αιώνα τόσο από την Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία όσο και από την Καθολική Εκκλησία. Έχει μια ακόμη διάκριση:
Είναι ο μόνος μεταξύ των 21 που δεν ήταν Κόπτης Ορθόδοξος Χριστιανός. Υπάρχουν μάλιστα κάποιες εικασίες ότι μπορεί να μην ήταν ούτε καθολικός.

Ο Αγιαρίγκας αποκεφαλίστηκε μαζί με 20 συναδέλφους του οικοδόμους από μαχητές του Ισλαμικού Κράτους σε μια παραλία στη Λιβύη τον Φεβρουάριο του 2015. Αγιοποιήθηκαν μαζί ως μάρτυρες λίγες ημέρες αργότερα από τον Κόπτη Ορθόδοξο Πάπα Tαβαδρού Β'.

Τον Μάιο του 2023, ο Πάπας Φραγκίσκος, με τη συγκατάθεση του Πάπα Ταβαδρού Β', ανακοίνωσε ότι οι 21 μάρτυρες θα «συμπεριληφθούν στο Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο ως ένδειξη της πνευματικής κοινωνίας που ενώνει τις δύο Εκκλησίες μας».

Γνωρίζουμε υπερβολικά λίγα πράγματα για τον Ματθαίο Αγιαρίγκα. Οι περισσότερες πηγές συμφωνούν ότι ήταν από την Γκάνα, αν και υπάρχουν κάποιες εικασίες ότι μπορεί να ήταν από τo Τσαντ που συνορεύει με τη Λιβύη. Πολλές αναφορές δείχνουν ότι ανατράφηκε χριστιανικά. Ορισμένοι πιστεύουν ότι ο Αγιαρίγκας ήταν καθολικός. Αν και ορισμένοι πιστεύουν ότι δεν είχε βαπτιστεί και ως εκ τούτου πιστεύουν ότι το μαρτύριό του ήταν ένα «βάπτισμα του αίματος», δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι δεν είχε βαπτιστεί. Στην πραγματικότητα, ο ηρωικός του θάνατος φαίνεται να υποδηλώνει τη δύναμη της χάρης του μυστηρίου του βαπτίσματος.

Όπως τόσοι άλλοι από την Αφρική, εγκατέλειψε το σπίτι και την οικογένειά του για να βελτιώσει την κατάστασή του, βρίσκοντας δουλειά όπου μπορούσε. Στις αρχές του 2015, έφτασε στη λιβυκή λιμενική πόλη της Σύρτης, έχοντας ενταχθεί σε μια ομάδα Κοπτών ορθόδοξων εργατών οικοδομών από διάφορα χωριά της Αιγύπτου.

Το διαβόητο πλέον βίντεο που κυκλοφόρησε από το Ισλαμικό Κράτος τον Φεβρουάριο του 2015 δείχνει τους μάρτυρες με φωτεινές πορτοκαλί φόρμες, να οδηγούνται στις ακτές της Λιβύης, ακολουθούμενοι από μαυροντυμένους τζιχαντιστές του ISIS. Οι μάρτυρες φαίνονται καθαρά να προσεύχονται τις τελευταίες στιγμές πριν από την εκτέλεσή τους. Ο Ματθαίος, ο οποίος σαφώς δεν ήταν Αιγύπτιος, είχε την ευκαιρία να γλιτώσει από αυτόν τον φρικτό θάνατο με αποκεφαλισμό. Ερωτηθείς από τους απαγωγείς του, ο Ματθαίος λέγεται ότι είπε: «Ο Θεός τους είναι ο Θεός μου».

Το Άγιο Πνεύμα εργάζεται πάντα. Ως μαθητές του Χριστού, ποτέ δεν ξέρουμε πότε μπορεί να δοκιμαστεί η πίστη μας. Η απλή ομολογία πίστης που έκανε ο Άγιος Ματθαίος Αγιαρίγκας είναι μια μαρτυρία ότι το Άγιο Πνεύμα εργάζεται στις καρδιές όλων των ανθρώπων, οδηγώντας τους στην αλήθεια και μαρτυρώντας για τον Χριστό. Αμήν.

† Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

6η Κυριακή μετά την Πεντηκοστή

Η αποστολή των Αποστόλων (Ματθαίος 10 / 16 - 25)

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Όταν σας παραδώσουν, μην ανησυχείτε για το πώς θα μιλήσετε ή για το τι θα πείτε-για το τι θα πείτε θα σας δοθεί εκείνη τη στιγμή- γιατί δεν είστε εσείςπου μιλάτε, αλλά το Πνεύμα του Πατέρα σας που μιλάει μέσω εσάς».

Η Μαρωνιτική Εκκλησία γιορτάζει αυτή την Κυριακή την αποστολή των Αποστόλων. Ακούμε ένα απόσπασμα από το ευαγγέλιο του Ευαγγελιστή Ματθαίου που προέρχεται από την περίοδο πριν από το Πάθος, το Θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού. Αυτά τα λόγια που είπε ο Χριστός είναι προ την έλευση του Αγίου Πνεύματος και τη δόξα Του. Ο Χριστός αποκαλύπτει την δύναμη του Αγίου Πνεύματος και το έργο Του σε κάθε μαθητή, μεταδίδοντας γνώση, σοφία και καρτερία.

Ο Άγιος Ματθαίος Αγιαρίγκας είναι ένας από τους μόλις 21 ανθρώπους που αναγνωρίζονται επίσημα ως μάρτυρες του 21ου αιώνα τόσο από την Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία όσο και από την Καθολική Εκκλησία. Έχει μια ακόμη διάκριση:
Είναι ο μόνος μεταξύ των 21 που δεν ήταν Κόπτης Ορθόδοξος Χριστιανός. Υπάρχουν μάλιστα κάποιες εικασίες ότι μπορεί να μην ήταν ούτε καθολικός.

Ο Αγιαρίγκας αποκεφαλίστηκε μαζί με 20 συναδέλφους του οικοδόμους από μαχητές του Ισλαμικού Κράτους σε μια παραλία στη Λιβύη τον Φεβρουάριο του 2015. Αγιοποιήθηκαν μαζί ως μάρτυρες λίγες ημέρες αργότερα από τον Κόπτη Ορθόδοξο Πάπα Tαβαδρού Β'.

Τον Μάιο του 2023, ο Πάπας Φραγκίσκος, με τη συγκατάθεση του Πάπα Ταβαδρού Β', ανακοίνωσε ότι οι 21 μάρτυρες θα «συμπεριληφθούν στο Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο ως ένδειξη της πνευματικής κοινωνίας που ενώνει τις δύο Εκκλησίες μας».

Γνωρίζουμε υπερβολικά λίγα πράγματα για τον Ματθαίο Αγιαρίγκα. Οι περισσότερες πηγές συμφωνούν ότι ήταν από την Γκάνα, αν και υπάρχουν κάποιες εικασίες ότι μπορεί να ήταν από τo Τσαντ που συνορεύει με τη Λιβύη. Πολλές αναφορές δείχνουν ότι ανατράφηκε χριστιανικά. Ορισμένοι πιστεύουν ότι ο Αγιαρίγκας ήταν καθολικός. Αν και ορισμένοι πιστεύουν ότι δεν είχε βαπτιστεί και ως εκ τούτου πιστεύουν ότι το μαρτύριό του ήταν ένα «βάπτισμα του αίματος», δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι δεν είχε βαπτιστεί. Στην πραγματικότητα, ο ηρωικός του θάνατος φαίνεται να υποδηλώνει τη δύναμη της χάρης του μυστηρίου του βαπτίσματος.

Όπως τόσοι άλλοι από την Αφρική, εγκατέλειψε το σπίτι και την οικογένειά του για να βελτιώσει την κατάστασή του, βρίσκοντας δουλειά όπου μπορούσε. Στις αρχές του 2015, έφτασε στη λιβυκή λιμενική πόλη της Σύρτης, έχοντας ενταχθεί σε μια ομάδα Κοπτών ορθόδοξων εργατών οικοδομών από διάφορα χωριά της Αιγύπτου.

Το διαβόητο πλέον βίντεο που κυκλοφόρησε από το Ισλαμικό Κράτος τον Φεβρουάριο του 2015 δείχνει τους μάρτυρες με φωτεινές πορτοκαλί φόρμες, να οδηγούνται στις ακτές της Λιβύης, ακολουθούμενοι από μαυροντυμένους τζιχαντιστές του ISIS. Οι μάρτυρες φαίνονται καθαρά να προσεύχονται τις τελευταίες στιγμές πριν από την εκτέλεσή τους. Ο Ματθαίος, ο οποίος σαφώς δεν ήταν Αιγύπτιος, είχε την ευκαιρία να γλιτώσει από αυτόν τον φρικτό θάνατο με αποκεφαλισμό. Ερωτηθείς από τους απαγωγείς του, ο Ματθαίος λέγεται ότι είπε: «Ο Θεός τους είναι ο Θεός μου».

Το Άγιο Πνεύμα εργάζεται πάντα. Ως μαθητές του Χριστού, ποτέ δεν ξέρουμε πότε μπορεί να δοκιμαστεί η πίστη μας. Η απλή ομολογία πίστης που έκανε ο Άγιος Ματθαίος Αγιαρίγκας είναι μια μαρτυρία ότι το Άγιο Πνεύμα εργάζεται στις καρδιές όλων των ανθρώπων, οδηγώντας τους στην αλήθεια και μαρτυρώντας για τον Χριστό. Αμήν.

† Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

6th Sunday of Pentecost

Sending of the Apostles (Matthew 10:16-25)

Dear brothers and sisters in Christ,

“When they hand you over, do not worry about how you are to speak or what you are to say; for what you are to say will be given to you at that time; for it is not you who speak, but the Spirit of your Father speaking through you.”

The Maronite Church celebrates this Sunday the sending of the Apostles. We listen to a passage from the gospel of St. Matthew that is taken from the period before the Passion, Death, and Resurrection of Christ. These words spoken by Christ are before the coming of the Holy Spirit and his glorification. Christ reveals the power of the Holy Spirit and His work in each disciple, imparting knowledge, wisdom and fortitude.

St. Matthew Ayariga is one of only 21 people officially recognized as 21st century martyrs by both the Coptic Orthodox Church and the Catholic Church. He has a further distinction: His the only one one among the 21 who was not a Coptic Orthodox Christian. There is even some speculation that he may not have been Catholic either.

Ayariga was beheaded along with 20 construction workers colleagues by Islamic State militants on a beach in Libya in February 2015. They were canonized together as martyrs days later by Coptic Orthodox Pope Tawadros II. In May 2023, Pope Francis, with Pope Tawardo’s II consent, announced that the 21 martyrs would be “included in the Roman Martyrology as a sign of the spiritual communion uniting our two Churches.”

We know extraordinarily little about Matthew Ayariga. Most sources agree that he was from Ghana, although there is some speculation that he might be from Chad which borders Libya. Many accounts suggest that he was raised a Christian. Some believe that Ayariga was a Catholic. Although some believe he was not baptizd and therefore believe his martyrdom was a “baptism of blood”, there is no evidence to believe he was not baptized. In fact, his heroic death would seem to indicate the power of the grace of the sacrament of baptism.

He, like so many from Africa, left his home and family to better his situation, finding work wherever he could. By early 2015, he made his way to the Libyan port town of Sirte, having joined a group of Coptic Orthodox construction workers from various villages in Egypt.

The now infamous video released by Islamic state in February 2015 shows the martyrs in bright orange jumpsuits, being led on the coast of Libya, followed by black clad ISIS jihadists. The martyrs can be seen clearly praying in the last moments before their execution. Matthew, who was clearly not Egyptian, was given an opportunity to escape this gruesome death by beheading. Questioned by his captors, Matthew is said to have said: “their God is my God”.

The Holy Spirit is always at work. As disciples of Christ, we never know when we may be put to the ultimate test of our faith. The simple profession of faith made by St. Matthew Ayariga is a testimony that the Holy Spirit at work in the hearts of all men, leading them to the truth and witnessing to Christ.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

 

5η Κυριακή μετά την Πεντηκοστή

Η Κλήση των Αποστόλων Ματθαίος 10 / 1 - 7

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

 

Το Άγιο Πνεύμα εργάζεται από την αρχή μέχρι «το πλήρωμα του χρόνου» (Προς Γαλ 4:4). Όταν διαβάζουμε την Παλαιά Διαθήκη, αναζητούμε τι θέλει να μας πει το Άγιο Πνεύμα, «που μίλησε μέσω των προφητών», για τον Χριστό. Αυτή την Κυριακή διαβάζουμε τον κατάλογο των δώδεκα γιων του Ιακώβ (είναι επίσης γνωστός ως Ισραήλ). Καταλαβαίνουμε αυτή την αναφορά και ως ιστορική καταγραφή πραγματικών ανθρώπων που υπήρξαν, αλλά επίσης, καταλαβαίνουμε ότι αυτοί οι δώδεκα προεικονίζουν τους νέους δώδεκα, τους αποστόλους, που θα κληθούν από τον Ιησού Χριστό.

 

Όπως ένας αριστοτέχνης καλλιτέχνης, το Άγιο Πνεύμα χρησιμοποιεί τα γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης για να προετοιμάσει την Καινή Διαθήκη. Όπως οι γιοι του Ισραήλ πολλαπλασιάστηκαν και γέμισαν τη γη της Αιγύπτου, έτσι και οι απόστολοι του νέου Ισραήλ θα βγουν και θα πολλαπλασιαστούν, ξεπερνώντας την καρποφορία τους, γεμίζοντας ολόκληρο τον κόσμο με το όνομα του Ιησού Χριστού, βαπτίζοντας όλα τα έθνη στο όνομα της Αγίας Τριάδας.

 

Η Μαρωνίτικη Λειτουργία μας αποκαλεί αυτή την Κυριακή, «Κάλεσμα των Αποστόλων». Το Άγιο Πνεύμα είναι η ίδια η Πνοή της Ζωής και είναι Εκείνο που δίνει ζωή και «καλεί σε ύπαρξη» κάθε πλάσμα: «Η εξουσία πάνω στη ζωή ανήκει στο Πνεύμα, διότι ως Θεός διατηρεί τη δημιουργία στον Πατέρα μέσω του Υιού». CCC #703

 

Πρόσφατα ακούσαμε για την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου που καθιστά τις αμβλώσεις πιο προσιτές και την ευθανασία πλέον νόμιμη. Τα ανθρώπινα όντα δεν χρειάζονται τη Βίβλο ή την κατήχηση για να συνειδητοποιήσουν το τερατούργημα αυτών των αποφάσεων. Αλλά λόγω της χριστιανικής μας πίστης, γνωρίζουμε σε ποιον πρέπει να προσφέρουμε επανόρθωση για αυτά τα εγκλήματα κατά της ζωής. Το Άγιο Πνεύμα είναι ο Κύριος και ο Δωρητής της Ζωής και αυτά τα εγκλήματα κατά της ανθρώπινης ζωής αποτελούν απόρριψη του δώρου Του της Ζωής. Μπορούμε και πρέπει να προσφέρουμε θυσίες και προσευχές στο Άγιο Πνεύμα και να επανορθώσουμε για αυτές τις αμαρτίες ενάντια στην καλοσύνη Του. Θα ήταν μια όμορφη και παρηγορητική προσπάθεια αν αυτή την Κυριακή εμείς οι Μαρωνίτες προσφέραμε τη Θεία Κοινωνία μας σε εξιλέωση για αυτά τα εγκλήματα που διαπράττονται εναντίον του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.

 

† Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

 

5th Sunday of Pentecost: Call of the Apostles (Matthew 10:1-7)

Homily of His Excellency, Selim Sfeir, Maronite Archbishop of Cyprus

Dear brothers and sisters in Christ,

The Holy Spirit has been at work from the very beginning until ‘the fullness of time’ (Gal 4:4). When we read the Old Testament, we search for what the Holy Spirit, “who has spoken through the prophets,” wants to tell us about Christ. This Sunday we read the list of the twelve sons of Jacob (also is known as Israel). We understand this account as both a historical record of real people who existed, but also, we understand that these twelve prefigure the new twelve, the apostles, who will be called by Jesus Christ.

Like a master artist, the Holy Spirit uses the events of the Old Testament to prepare for the New Testament. Just as Israel’s sons multiplied and filled the land of Egypt, the apostles of the new Israel will go forth and multiply, surpassing their fruitfulness, filling the entire world with the name of Jesus Christ, baptising all nations in the name of the Blessed Trinity.

Our Maronite Liturgy calls this Sunday, the Call of the Apostles. The Holy Spirit is the very Breath of Life, and it is He who gives life and ‘calls into being’ every creature: “Power over life pertains to the Spirit, for being God he preserves creation in the Father through the Son.” CCC #703

Recently we have heard of the government of United Kingdom making abortion more accessible and euthanasia now legal. Human beings do not require the Bible or the catechism to realise the monstrosity of these decisions. But because of our Christian faith, we know to Whom we must make reparation for these crimes against life. The Holy Spirit is the Lord and the Giver of Life and these crimes against human life are a rejection of His gift of Life. We can and we should offer up sacrifices and prayers to the Holy Spirit and make reparation for these sins against His goodness. It would be a beautiful and consoling effort if this Sunday we Maronites offered our Holy Communion in atonement for these crimes being committed against the Holy Spirit.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

 

Εορτή Αποστόλου Πέτρου και Παύλου

Ματθαίος 16 / 13 – 20

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

 

«Και σου λέω, εσύ είσαι ο Πέτρος, και πάνω σ' αυτή την πέτρα θα οικοδομήσω την εκκλησία μου, και οι πύλες του Άδη δεν θα υπερισχύσουν εναντίον της».

 

Ζήσαμε τον μήνα Ιούνιο βλέποντας την Ιερά Καρδία του Χριστού, και τώρα, στο τέλος του μήνα, η Θεία Λειτουργία μας, τιμά τους αποστόλους Πέτρο και Παύλο. Η Ιερά Καρδία του Ιησού Χριστού μας δίδαξε ότι η αγάπη για τον Θεό μας υποχρεώνει στην αγάπη για τον πλησίον μας. Για έναν χριστιανό η πίστη μας στον Ιησού Χριστό, δεν μπορεί να παραμείνει ως μια απλή διανοητική επιδίωξη. Αυτό δεν θα ήταν πίστη στον Χριστό. Ο Χριστός βγαίνει να μας συναντήσει, ο Χριστός διδάσκει, ο Χριστός κάνει αποστολές!

 

Η διπλή γιορτή των δύο μεγάλων αποστόλων, του Πέτρου και του Παύλου, επισφραγίζει τον μήνα της Ιεράς Καρδίας, υπενθυμίζοντάς μας ότι η αληθινή αφοσίωση στην Ιερά Καρδία του Χριστού εκδηλώνεται με την αποστολική δράση. Αυτοί οι δύο άνδρες, τόσο διαφορετικοί στην ιδιοσυγκρασία, πήγαν στο νευραλγικό κέντρο του αρχαίου κόσμου για να κηρύξουν τον Χριστό, να οικοδομήσουν την Εκκλησία και να ανατρέψουν τα ψεύτικα είδωλα της εποχής τους.

 

«Ολόκληρη η Εκκλησία είναι αποστολική, στο ότι παραμένει, μέσω των διαδόχων του Αποστόλου Πέτρου και των άλλων αποστόλων, σε κοινωνία πίστης και ζωής με την καταγωγή της: και στο ότι αποστέλλεται σε ολόκληρο τον κόσμο.» Όλα τα μέλη της Εκκλησίας συμμετέχουν σε αυτή την αποστολή, αν και με διάφορους τρόπους. «Η χριστιανική κλήση είναι, από τη φύση της, και μια κλήση προς την αποστολή. »

Πράγματι, αποκαλούμε απόστολο «κάθε δραστηριότητα του Μυστηριακού Σώματος που αποσκοπεί στην εξάπλωση της Βασιλείας του Χριστού σε όλη τη γη.» #CCC 862

 

Σήμερα, ας κάνουμε μεγάλα όνειρα! Ας ονειρευτούμε την ανανέωση της Μαρωνιτικής μας Εκκλησίας της Κύπρου, σε στενή συνεργασία με τους Λατίνους αδελφούς και αδελφές μας και τους Ορθόδοξους αδελφούς και αδελφές μας! Ας ονειρευτούμε να κάνουμε αποστολές στις οικογένειές μας και στους νέους μας. Ας φανταστούμε πώς μπορούμε να οικοδομήσουμε το Σώμα του Χριστού μέσα και μέσω του καλού μας παραδείγματος, του σπόρου της καλής διδασκαλίας και των θυσιαστικών μας προσπαθειών. Ο Θεός θα κάνει τα υπόλοιπα! Αμήν.

 

 

† Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

 

Feast of Peter and Paul, Apostles

June 29, 2025

Dear brothers and sisters in Christ,

“And I tell you, you are Peter, and on this rock, I will build my church, and the gates of Hades will not prevail against it.”

We have lived the month of June facing the Heart of Christ, and now, at the conclusion of the month, our Divine Liturgy honours the apostles St. Peter and St. Paul. The Heart of Christ has taught us that love for God compels us to the love of our neighbour. For a Christian our faith in Christ, cannot remain as just an intellectual pursuit. This would not be faith in Christ. Christ comes out to meet us, Christ teaches, Christ does apostolate!

The double feast of the two great apostles, Peter and Paul, crowns the month of the Sacred Heart, reminding us that true devotion to the Heart of Christ is manifested in apostolate. These two men, so different in temperament, went to the nerve center of the ancient world to preach Christ, to build the Church, and to topple the false idols of their day.

“The whole Church is apostolic, in that she remains, through the successors of St. Peter and the other apostles, in communion of faith and life with her origin: and in that she is "sent out" into the whole world. All members of the Church share in this mission, though in various ways. "The Christian vocation is, of its nature, a vocation to the apostolate as well." Indeed, we call an apostolate "every activity of the Mystical Body" that aims "to spread the Kingdom of Christ over all the earth." #CCC 862

Today, let’s dream big! Let us dream of renewing our Maronite Church of Cyprus, working closely with our Latin brothers and sisters, and our Orthodox brothers and sisters! Let us dream of doing apostolate in our families, and among our young people. Let us imagine how we can build the Body of Christ in and through our good example, the seed of good doctrine and our sacrificial efforts. God will do the rest!

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

 

Martha and Mary (Luke 10 : 38-42)

Dear brothers and sisters in Christ,

The Canonization of Blessed Giorgio Frassati and Blessed Carlos Acutis.

Today in the holy city of Rome, our beloved Holy Father, Pope Leo XIV will solemnly elevate for the whole Church two new saints, Giorgio Frassati and Carlos Acutis. Both of these young men died very young, yet in their brief journey, they show that living for Christ takes nothing away from life but fills it with meaning and joy.

The saints are the experts in listening. Like Mary of Bethany, the saints are attentive to the voice of Christ.  They hear Him in the reading of the Gospel, they hear Him in the voice of the Church’s teaching, they hear Him in the voices of the poor and the immigrant, they hear Him in the silence of the Blessed Sacrament.  The saints don’t just hear Jesus, they listen to Him. This work of listening is to discover the voice of Christ in those right beside us, in our families and our place of work. It's also about trying to hear the voice of Christ in our contemporaries, some of whom are far from the Church.  Even in their estrangement, they are creatures of Logos, of reason, and can be unwitting transmitters of the truth.  We need to have hearts and ears capable of hearing Christ speaking from the most unlikely places.

Poor Martha in her busy kitchen of Bethany could hear Christ speaking in the other room, but she was so distracted, she couldn’t listen.  She got focused on her problems, her difficulties and her failures.  She was listening to herself and only hearing Jesus from a distance.

The Divine Logos created the human body as a custom designed parable: we have two ears and one mouth.  God is showing us that we have to do twice as much listening as we do speaking and listening is twice as hard as talking.

May our Blessed Mother, who’s beautiful birthday we shall celebrate tomorrow (for us Maronites, we think of our Lady of Mankee!) on September 8th, intercede for all of us to be betters listeners!

† Selim Sfeir

Maronite Archbishop of Cyprus