14th Sunday of Pentecost

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Αν κάποιος σας πει, «Κοιτάξτε! Εδώ είναι ο Μεσσίας!» ή «Να 'τος!», μην το πιστέψετε.

Η λειτουργική περίοδος του Τιμίου Σταυρού είναι η περίοδος κατά την οποία η Μαρωνιτική Εκκλησία εξετάζει την επικείμενη επιστροφή του Ιησού Χριστού στο τέλος του κόσμου. Τα αναγνώσματα της Θείας Λειτουργίας, οι πρωινές και απογευματινές προσευχές του κλήρου και των πιστών κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δείχνουν την προσδοκία της επιστροφής του Κυρίου μας σε δόξα. Τόσο τα ευαγγέλια όσο και η Λειτουργία υποδηλώνουν ότι η περίοδος της θλίψης που προηγείται της επιστροφής του Χριστού θα είναι τρομερά περίπλοκη και ακόμη και κάποιοι από τους πιστούς θα παρασυρθούν και θα απομακρυνθούν από την αλήθεια.

Ως Μαρωνίτες, η Εκκλησία μας είναι εμποτισμένη με το μοναστικό πνεύμα. Οι μοναχοί διατηρούν ζωντανό στην Εκκλησία το πνεύμα των βοσκών της Βηθλεέμ: είναι «παρατηρητές της νύχτας» που κοιτάζουν στον ουρανό και ακούν τους αγγέλους. Η τάξη των ημερών και των νυχτών τους επιτρέπει να διαλογίζονται και να συλλογίζονται τη λάμψη του Λόγου στη δημιουργία και στη λύτρωση. Ακριβώς όπως οι μοναχοί σηκώνονται στο σκοτάδι της νύχτας για να ψάλλουν τους ύμνους του Θεού ενώ ο κόσμος κοιμάται, έτσι και η Μαρωνιτική Εκκλησία αφυπνίζει τους πιστούς σε ετοιμότητα για την επιστροφή του Κυρίου μας.

Η Μαρωνιτική Εκκλησία βλέπει τον μοναχό Άγιο Μάρωνα ως πατέρα και δάσκαλό της και βλέπει σε αυτόν ένα εξαιρετικό παράδειγμα ανθρώπου, ο οποίος, λόγω της οικειότητάς του με τον Θεό, μπορούσε να αναγνωρίσει τους ψευτομεσσίες της εποχής του.

Η μεγάλη αναταραχή που προέκυψε από την κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αντήχησε σε ολόκληρη την Εκκλησία και έδωσε αφορμή για αιρέσεις και σχίσματα. Όπως κάποιος που αγρυπνεί, εκτελώντας το καθήκον του φρουρού, ο Άγιος Μάρωνας μπορούσε να δει τον εχθρό και να αναγνωρίσει τις αιρέσεις από το υψηλό πόστο της περισυλλογής και της προσευχής. Μια ζωή συνεχούς προσευχής -που δεν είναι αδύνατη- θα είναι η μεγαλύτερη άμυνα από την αποστασιοποίηση την ώρα της δοκιμασίας.

Προσευχή : Ω ένδοξε Άγιε Μάρωνα, χάρις στη μεγάλη σου οικειότητα με τον Θεό, αναγνώρισες την αίρεση της εποχής σου και έσωσες τους οπαδούς σου από την πνευματική καταστροφή. Προστάτεψε τα παιδιά σου που είναι διασκορπισμένα σε όλο τον κόσμο και δώσε μας τη χάρη της τελικής επιμονής στη χάρη του Χριστού. Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Dear Brothers and Sisters in Christ,

“If anyone says to you, “Look! Here is the Messiah!” or “There he is!” do not believe it.

The liturgical season of the Holy Cross is the period for the Maronite Church to consider the immanent return of Jesus Christ at the end of time. The readings of the Divine Liturgy, the morning and evening prayers of the clergy and of the religious during this season point to the expectation of our Lord’s return in glory. The gospels and the liturgy both suggest that the time of tribulation preceding the return of Christ will be terribly confusing, and even some of the faithful will be seduced and fall of away from the truth.

As Maronites, our Church is imbued with the monastic spirit. The monks keep alive in the Church the spirit of the shepherds of Bethlehem: they are “watchers in the night” looking into heaven and listening to the angels. The order of their days and nights allows them to meditate and contemplate the brilliance of the Logos in creation and in redemption. Just as monks rise in the dark of night to sing the praises of God while the world slumbers, so the Maronite Church rouses the faithful to readiness for our Lord’s return.

The Maronite Church looks to the monk, St. Maron as its father and teacher and sees in him a most excellent example of one, who, because of his intimacy with God was able to identify the false Messiah’s of his day.
The great upheaval resulting from the collapse of the Roman empire reverberated throughout the Church and gave rise to heresies and schisms.
Like one who stands vigil, performing the duty of a sentry, St. Maron could see the enemy and recognize the heresies from the high post of contemplation and prayer. A life of continuous prayer – which isn’t impossible – will be the greatest defence from falling away in the hour of trial.

Prayer
O glorious St. Maron, by your great intimacy with God, you recognized the heresy of your day and saved your followers from spiritual ruin. Protect your children scattered throughout the world and grant us the grace of final perseverance in the grace of Christ.

+Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Όταν κάθησε στο όρος των Ελαιών, οι μαθητές τον πλησίασαν ιδιαιτέρως και του είπαν: «Πες μας, πότε θα γίνει αυτό και ποιο θα είναι το σημάδι της έλευσής Σου και του τέλους του κόσμου;»».

Ο Χριστός μας είπε ότι μόνο ο Πατέρας γνωρίζει πότε θα συμβεί το τέλος του κόσμου. Με κάποια κρυφή και μυστηριώδη ρύθμιση στην Αγία Τριάδα, ακόμη και η Ιερή Ανθρωπότητα του Κυρίου μας δεν γνώριζε πότε θα τελείωνε ο κόσμος. Έτσι, αν κάποιος έρθει και σας πει πότε θα έρθει το τέλος του κόσμου, αγνοήστε τον, γιατί ούτε ο Ιησούς Χριστός δεν ήξερε την ώρα ή την ημέρα του τέλους του κόσμου.

Αυτός ο κόσμος θα τελειώσει, αυτό το ξέρουμε, αλλά μας απαγορεύεται να ανησυχούμε για εκείνη την ημέρα «και τα φοβερά σημεία της δεύτερης έλευσής Σου» (Αναφορά του Αγίου Σίξτου). Τα γεγονότα του μέλλοντος, που περιγράφονται στο Ευαγγέλιο αυτής της Κυριακής, σίγουρα προκαλούν φόβο στις καρδιές μας, αλλά θα πρέπει να παρηγορηθούμε με την εμπιστοσύνη ότι αυτό που έχει κατά νου ο Θεός για τους πιστούς που πεθαίνουν στην κατάσταση της χάριτος είναι κάτι πιο θαυμάσιο από ό,τι μπορεί να φανταστεί ο καθένας μας.

Στο Ευαγγέλιο, ο Χριστός προτρέπει συνεχώς σε επαγρύπνηση, καθώς δεν ξέρουμε πότε θα μας καλέσει ο θάνατος ή πότε θα επιστρέψει στο τέλος του κόσμου. Δεν υπάρχει χρόνος για να είμαστε χαλαροί ή απαθείς σχετικά με το αιώνιο πεπρωμένο μας. Πρέπει να επιδιώκουμε την αγιότητα και να διαμορφώνουμε τη ζωή μας κατά το πρότυπο του Χριστού, με αγάπη και υπηρεσία προς τον Θεό και τον άλλον.

Η αβεβαιότητα της ώρας της επιστροφής του Χριστού επιβεβαιώνει ότι πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να Τον συναντήσουμε ανά πάσα στιγμή - είτε κατά τη δεύτερη έλευσή Του είτε κατά τον δικό μας θάνατο. Καλύτερα να ζήσουμε αυτή την παρούσα στιγμή, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμά Του, ζώντας μέσα στη Χάρη Του, επιλέγοντας το δρόμο της αγάπης και της αγιότητας αντί του δρόμου της απληστίας, του εγωισμού και της αμαρτίας.

Προσευχή : Ω Άλφα και Ωμέγα, ο πρώτος και ο τελευταίος, η αρχή και το τέλος, δώσε μου να ζήσω αυτή την παρούσα στιγμή ώστε να βρεθώ άξιος να χαίρομαι για πάντα τις αιώνιες ευλογίες Σου. Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Dear Brothers and Sisters in Christ,

“When he was sitting on the Mount of Olives, the disciples came to him privately, saying ‘Tell us, when will this be, and what will be the sign of your coming and the end of the age?’”

Christ told us that only the Father knows when the end of time will occur. By some hidden and mysterious arrangement in the Blessed Trinity, even the Sacred Humanity of our Lord did not know when the world would end. So, if someone comes up to you and tells you when the world will end, ignore them, for not even Jesus Christ knew the hour or the day of the end of the world.

This world will end, this much we know, but we are forbidden to be anxious about that day “and the fearful signs of your second coming” (Anaphora of Saint Sixtus). The events of the future, described in the Gospel of this Sunday certainly do strike fear into our hearts, but we should console ourselves by trusting that what God has in mind for the faithful who die in the state of grace is something more wonderful than any of us can possibly imagine.

In the Gospels, Christ continually urges vigilance, as we do not know when death will call us or when He will return at the end of time. There is no time to be lax or apathetic about our eternal destiny. We must seek holiness and model our lives after Christ, in love and service of God and one another.

The uncertainty of the hour of Christ’s return reaffirms that we must be prepared to meet Him at any time — whether at his second coming or at our own death.

Better that we live this present moment, responding to His call, living in His Grace, choosing the path of love and holiness over the path of greed, selfishness, and sin.

Prayer
O Alpha and Omega, the first and the last, the beginning and the end, grant that I may live this present moment so as to be found worthy to rejoice in your eternal blessings forever.

+ Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Το σημερινό Ευαγγέλιο είναι μια γενναιόδωρη πρόσκληση από το Άγιο Πνεύμα να αγκαλιάσουμε τον Σταυρό μας, να ξεκινήσουμε την πορεία μας με μεγάλη καρδιά και να δεχτούμε ό,τι μας στείλει ο Θεός. Όπως ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, θέλουμε να πούμε «Μπορούμε!». Φλεγόμενοι από έναν ευγενή ενθουσιασμό, ξεκινάμε να ακολουθήσουμε τον Χριστό. Αλλά η πεσμένη ανθρώπινη φύση είναι πάντα έτοιμη να επαναστατήσει, και από θλιβερή εμπειρία βλέπουμε αυτή την επανάσταση να εκδηλώνεται με γκρίνια, μουρμούρα και παράπονο.

Νομίζω ότι θα ευχαριστούσε πολύ την Καρδιά του Ιησού αν ο καθένας από εμάς έπαιρνε σήμερα, αυτή την πρώτη Κυριακή του Τιμίου Σταυρού, την ακόλουθη απόφαση: «Καλέ μου Ιησού, δεν θα παραπονεθώ ποτέ». Αυτή η απόφαση θα ήταν μια πράξη μεγάλης πίστης. Όταν παραπονιόμαστε σκεφτόμαστε και ενεργούμε σαν άθεοι, σαν κάποιος που δεν πιστεύει πλέον στον Θεό.

Ο υπηρέτης του Θεού, π. Willie Doyle, SJ έγραψε ότι ο Θεός κάνει ένα μικρό συμβόλαιο με κάθε ανθρώπινο ον. «Είναι σαν να λέει στον καθένα από εμάς: «Παιδί μου, περπάτα υποτακτικά στα λίγα χρόνια της δοκιμασίας σου εδώ, και, ως ανταμοιβή της υπακοής σου στο θέλημά μου, θα σου χαρίσω μια αιωνιότητα ευτυχίας».
Πόσο όμορφα αναφέρεται σε αυτό ο Απόστολος Παύλος: «Διότι λογαριάζω», λέει, « πως τα βάσανα αυτού του καιρού δεν συγκρίνονται με τη δόξα που θα έρθει και που θα αποκαλυφθεί σε μας». Αλλά αντί να βαδίζουμε γενναία στο ακανθώδες μονοπάτι μας, παραπονιόμαστε διαρκώς. Όλοι παραπονιούνται, εκτός από τους αληθινούς υπηρέτες του Θεού, τους αγίους, και αυτοί δεν παραπονιούνται ποτέ, γιατί καταλαβαίνουν το απλό μικρό συμπέρασμα του Θεού».
Λοιπόν, τότε, πείτε στον Θεό ότι δεν θα «παραπονεθείτε ποτέ». Αυτή η μία απόφαση θα σταματήσει όλα τα ξεσπάσματα θυμού, όλη την έλλειψη φιλανθρωπίας. Θα κάνει το εσωτερικό μας ήρεμο και υπομονετικό, όπως ο ίδιος ο Θείος Κύριός μας. Αυτή η μία απόφαση θα σας μεταφέρει στον ουρανό και θα σας κάνει έναν μεγάλο Άγιο.

Προσευχή : Αιώνιε Πατέρα, σήμερα ενώνω τον εαυτό μου με τον Ιησού και τον Τίμιο Σταυρό Του. Δώσε μου τη χάρη να μην παραπονιέμαι ποτέ ξανά και να βλέπω το Χέρι Σου να εργάζεται σε κάθε στιγμή και περίσταση της καθημερινής μου ζωής. Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Dear Brothers and Sisters in Christ,

The Gospel of today is a generous summons by the Holy Spirit to embrace our Cross, to set out with a big heart and to accept whatever God sends our way. Like James and John, we want to say “We can!”. Enflamed by a noble enthusiasm, we set out to follow Christ.  But fallen human nature is always ready to rebel, and from sad experience we see this rebellion manifested in grumbling, mumbling and complaining.

I think it would greatly please the Heart of Jesus if each of us made the following resolution today, on this First Sunday of the Holy Cross: ‘My good Jesus, I will never complain’.  This resolution would be an act of great faith. When we complain we are thinking and acting like an atheist, as someone who no longer believes in God.

The Servant of God, Fr. Willie Doyle, SJ wrote that God makes a little compact with every human being. “It is as if He says to each of us, ‘My child, walk on submissively in your few years of trial here, and, in reward of your obedience to my will, I will bestow on you an eternity of happiness’. How beautifully St. Paul alludes to this: ‘For I reckon,’ he says, ‘that the sufferings of this time are not to be compared with the glory to come, that shall be revealed to us’.

But instead of walking bravely in our thorny path, we are perpetually complaining. All complain, except God’s true servants, the saints, and these never complain, for they understand God’s simple little compact.”

Well then, tell God you will ‘never complain’.  This one resolution will stop all outbursts of temper, all uncharitableness.  It will make our interior calm and patient, like our Divine Lord Himself. This one resolution will carry you to heaven and make you a great saint.

Prayer

Eternal Father, today I unite myself to Jesus and His Holy Cross.  Grant me the grace to never complain again and to see Your Hand at work in every moment and circumstance of my daily life.

+ Selim Sfeir

Maronite Archbishop of Cyprus

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Τους είπε ως απάντηση: «Η μητέρα μου και οι αδελφοί μου είναι εκείνοι που ακούν τον λόγο του Θεού και ενεργούν σύμφωνα με

αυτόν ».

Η Μαρωνιτική Εκκλησία αισθανόταν πάντα τη μητρική προστασία και την τρυφερότητα της Παναγίας. Κάθε μέλος των Μαρωνιτών πιστών μαθαίνει από τις πρώτες στιγμές της ζωής του, ότι η Μητέρα του Θεού είναι και μητέρα του. Αυτήν την όγδοη Σεπτεμβρίου, θέλουμε να είμαστε πολύ καλά παιδιά της Μαρίας και μέσα από τη Μαρωνιτική Λειτουργία, να γιορτάσουμε τα γενέθλιά της. Θέλουμε να της δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό, με όλη μας την αγάπη και τη στοργή. Μακριά από το να μας αποσπάσει την προσοχή από την ημέρα του Κυρίου (Κυριακή), φανταζόμαστε τους εαυτούς μας να κάνουμε αυτό που θα έκανε ο ίδιος ο Χριστός στα γενέθλιά της- να χαρίζουμε κάθε σημάδι αγάπης στην πιο αγνή Μητέρα Του ...

Ωστόσο, το Ευαγγέλιο είναι δηκτικό στο ότι δεν μιλάει ποτέ για τον Κύριό μας να απονέμει δημόσια τον έπαινο και την αγάπη του στη Μητέρα Του. Στην πραγματικότητα, φαίνεται να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Σε κάθε ευαγγελική συνάντηση μεταξύ της Μητέρας και του Υιού, υπάρχει πάντα κάτι σαν αποφασιστικότητα στον τρόπο με τον οποίο ο Κύριός μας αντιμετωπίζει τη Μητέρα Του.
Θυμάστε πώς της μίλησε στην Ιερουσαλήμ, όταν Τον βρήκε στο Ναό; Σκεφτείτε πώς της απευθύνθηκε στη γαμήλια γιορτή της Κανά! Στους αδιαφώτιστους, στους ελλιπώς εκπαιδευμένους, θα φαινόταν ότι ο Κύριός μας μιλάει αυστηρά στην Μητέρα Του.

Κι όμως, έτσι φέρεται ο Κύριός μας σ' αυτούς που αγαπάει περισσότερο! Τους δοκιμάζει! Τους δοκιμάζει! Τι υπέροχη ανακάλυψη για τον καθένα από εμάς που ίσως περνάει μια δύσκολη περίοδο στη ζωή του. Είναι τόσο εύκολο να σκεφτούμε ότι ο Κύριός μας δεν μας αγαπάει όταν φαίνεται να σιωπά ή όταν φαίνεται να μας δίνει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ζητάμε. Όχι, αγαπητοί μου φίλοι, ας μάθουμε από την Υπεραγία Θεοτόκο. Όταν βιώνουμε μια δοκιμασία από τον Κύριό μας, είναι ακριβώς τότε που δείχνει την ιδιαίτερη αγάπη Του για εμάς. Αυτό είναι ένα μεγάλο μυστήριο. Ο Θεός αντιμετωπίζει αυτούς που αγαπάει περισσότερο με δυσκολίες και σταυρούς, διωγμούς και παρεξηγήσεις. Οι τρόποι του Θεού δεν είναι οι δικοί μας τρόποι και Εκείνος βλέπει τη μεγάλη εικόνα: τις ευλογίες που θα μας δώσει στην αιωνιότητα, αν είμαστε πιστοί όπως η Μητέρα Του.

Προσευχή: Υπεραγία Θεοτόκε Μαρία, είσαι η Μητέρα των δοκιμαζόμενων και η Βασίλισσα των σκληρά δοκιμαζόμενων. Ποτέ μην μου επιτρέψεις να αμφιβάλλω για την αγάπη του Θεού για μένα, ειδικά όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλω. Γι' αυτό σε αγαπάμε τόσο πολύ Παναγία μου, μας δείχνεις τα κρυμμένα μυστήρια του Θεού που δεν θα μπορούσαμε ποτέ να κατανοήσουμε μόνοι μας. Αμήν.

+Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Dear brothers and sisters in Christ,

“He said to them in reply, “My mother and my brothers are those who hear the word of God and act on it.”

The Maronite Church has always felt the maternal protection and tenderness of the Blessed Virgin Mary. Every member of the Maronite faithful learns from his earliest moments of life, that the Mother of God is also his mother. On this eighth of September, we want to be very good children of Mary and through the Maronite Liturgy, celebrate her birthday. We want to give her our best, with all our love and affection. Far from distracting us from the Lord’s Day (Sunday), we picture ourselves doing what Christ himself would have done on her birthday; bestowing every mark of affection upon His most pure Mother …

Yet the gospel is mischievous in that never speaks about our Lord publicly bestowing his praise and love upon His Mother. In fact, it seems like the exact opposite. In every Gospel encounter between the Mother and the Son, there is always something of a hardness in the way Our Lord treats His Mother. Remember how He spoke to her in Jerusalem when she found Him in the Temple? Think of how he addressed her at the wedding feast of Cana! To the unenlightened, to the poorly instructed, it would seem like Our Lord is demoting His Mother.

Yet this is how Our Lord treats those He loves the most! He tests them! He tries them! What a splendid discovery for each of us who maybe going through a tough period in our life. It is so easy to think that Our Lord doesn’t love us when He seems to be silent, or He seems to give us the exact opposite of what we ask for.
No, my dear friends, let us learn from the Blessed Virgin. When we experience a test from our Lord, it is precisely then He shows His special love for us. This is a great mystery. God treats those He loves the most with difficulties and crosses, persecutions and misunderstandings.

God’s ways are not our ways, and He sees the big picture: the blessings He will give us in eternity if we are faithful like His Mother.

Prayer
O Blessed Virgin Mary, you are the Mother of the tested, and Queen of the sorely tried. Never allow me to doubt the love of God for me, especially when things don’t go my way. This is why we love you so much Holy Mary, you show us the hidden mysteries of God that we could never understand on our own.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Ένας δε άνθρωπος εκεί που ονομαζόταν Ζαχαίος, ο οποίος ήταν αρχιφοροεισπράκτορας και επίσης πλούσιος, ζητούσε να δει ποιος ήταν ο Ιησούς- αλλά δεν μπορούσε να τον δει εξαιτίας του πλήθους, επειδή ήταν κοντός».

Το Άγιο Πνεύμα μας διηγείται σήμερα τη θαυμάσια μεταστροφή του Ζαχαίου. Ήταν ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος, με μια πολύ σημαντική δουλειά. Μετά τη μεταστροφή του στον Ιησού Χριστό, ανέλαβε να διορθώσει τα πράγματα αποκαθιστώντας τη δικαιοσύνη και καταβάλλοντας αποζημιώσεις. Η αποκατάσταση απαιτείται κάθε φορά που κάποιος μετανοεί για την κλοπή. Αν έχουμε κλέψει κάτι στη ζωή μας, για να είναι αυθεντική η μεταστροφή μας, πρέπει να αποκαταστήσουμε την αξία μας είτε στον ζημιωθέντα είτε, αν αυτό δεν είναι δυνατό (καθώς μπορεί να αποκαλύψει την ταυτότητά μας, και αυτό δεν απαιτείται), μπορούμε να κάνουμε μια δωρεά σε ένα δημόσιο φιλανθρωπικό έργο.

Αυτό που προκαλεί έκπληξη είναι ότι ο Κύριός μας δεν ζητά από τον Ζαχαίο να ενταχθεί στους αποστόλους. Δεν είναι επειδή ο Κύριός μας φοβόταν τους τελώνες- ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, ένας από τους δώδεκα αποστόλους, ήταν τελώνης.
Αντιθέτως, φαντάζομαι ότι ο Ζαχαίος επέστρεψε στην καθημερινή του εργασία, μόνο που τώρα είχε πλήρη συνείδηση της ευθύνης του και του καθήκοντός του να εκτελεί τη δουλειά του χωρίς διαφθορά. Η νεοαποκτηθείσα πίστη του φώτισε τη συνείδησή του και του επέτρεψε να δει τι ήταν σωστό και τι λάθος. Αποτελεί πρότυπο για τους λαϊκούς άνδρες και γυναίκες, στη μέση του κόσμου, που υπηρετούν τον Χριστό με το να είναι δίκαιοι. Ο Jacques Leclerq έγραψε ότι «μία από τις μεγάλες αποτυχίες του Χριστιανισμού ήταν η αποτυχία των λαϊκών να εκπληρώσουν το καθήκον τους. Ίσως αυτό να είναι το αποτέλεσμα μιας άλλης τραγωδίας, ότι ο κλήρος δεν εκπλήρωσε το δικό του». Ο Χριστός έχει ανάγκη τον καθένα από εμάς, ο καθένας στη θέση του. Κάποιος πρέπει να κάνει το έργο της είσπραξης των φόρων- δεν υπάρχει τίποτα ακάθαρτο ή κακό σε αυτό το έργο. Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν ο καθένας μας αποφάσιζε να υπηρετήσει τον Χριστό εκεί που βρίσκεται

Προσευχή: Άγιο Πνεύμα, επιθυμείς να βάλεις φωτιά στον κόσμο και να αποκαταστήσεις όλη τη δημιουργία. Είθε κάθε οπαδός του Χριστού να αποφασίσει να κάνει το έργο του μια προσφορά σε σένα, που θα γίνεται σε υπηρεσία για τους αδελφούς και τις αδελφές του και για τη μεγαλύτερη δόξα του Θεού. Αμήν.

+Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου