Author: staff@maroniteparchy.org.cy

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Ευλογημένος είσαι εσύ, Ιησού Χριστέ, ο Κύριος και Θεός μας, που επέλεξες να ανέβεις στο ναό μαζί με τη Μαρία και τον Ιωσήφ για να εκπληρώσεις το νόμο του Πάσχα, τον οποίο είχες προηγουμένως θεσπίσει και αναθέσει στα χέρια των προφητών σου». - Ramsho

Η Μαρωνιτική Εκκλησία γιορτάζει αυτή την Κυριακή την Εύρεση του Κυρίου στο Ναό. Το Ευαγγέλιο αφηγείται μια πολύ οδυνηρή στιγμή στη ζωή της Αγίας Οικογένειας, όταν ο Ιησούς εξαφανίστηκε για τρεις ημέρες. «Ο Χριστός θέλησε να έρθει σε αυτόν τον κόσμο χωρίς να τον προσέξουν, χωρίς σπίτι, χωρίς χρήματα, χωρίς κούνια, χωρίς περιουσία ... αλλά όχι χωρίς οικογένεια ... μια Αγία Οικογένεια. Δεν ήθελε να μείνουμε ούτε εμείς χωρίς αυτή την Αγία Οικογένεια και τώρα η Μαρία είναι η μητέρα μας, ο Άγιος Ιωσήφ ο πατέρας μας, ο Ιησούς ο αδελφός μας και εμείς ... τα προνομιούχα μέλη της Αγίας Οικογένειας».

Οι οικογένειες υπάρχουν για να μοιράζονται τις ευτυχισμένες στιγμές και τις θλιβερές στιγμές. Δεν είμαστε ποτέ πραγματικά μόνοι. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο διάβολος εργάζεται τόσο σκληρά για να επιτεθεί στην οικογένεια. Ο Άγιος Ιωάννης Παύλος Β' είπε ότι «όπως πάει η οικογένεια, πάει και το έθνος και πάει και όλος ο κόσμος στον οποίο ζούμε». Ζούμε εν μέσω ενός μεγάλου πολέμου.
Πώς μπορώ να αλλάξω τον κόσμο; Τι μπορώ να κάνω για να βοηθήσω την Κύπρο; Τι μπορώ να κάνω για την παγκόσμια ειρήνη; Η απάντηση είναι απίστευτα απλή: αγαπήστε την οικογένειά σας, αγαπήστε κάθε μέλος της, παίρνοντας το καλό μαζί με το κακό και το πικρό μαζί με το γλυκό. Η ενότητα της οικογένειας είναι σαν σφυροκόπημα στο κεφάλι του διαβόλου. Όταν αγαπάμε ο ένας τον άλλον στην οικογένεια, συγχωρούμε ο ένας τον άλλον, μοιραζόμαστε μαζί τις χαρές και τις λύπες της ζωής, όταν προσευχόμαστε μαζί και βάζουμε τον Θεό στο κέντρο και την αγιότητα κοινό μας στόχο- αυτό το είδος οικογενειακής ζωής μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Οι οικογένειες δέχονται επίθεση, αλλά η οικογενειακή αγάπη είναι το όπλο με το οποίο μπορούμε να αντεπιτεθούμε! Ας προσευχηθούμε σήμερα για όλες τις οικογένειες, ιδιαίτερα για εκείνες που υποφέρουν περισσότερο.

Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας #2212

Η τέταρτη εντολή φωτίζει άλλες σχέσεις στην κοινωνία. Στα αδέλφια μας βλέπουμε τα παιδιά των γονέων μας- στα ξαδέλφια μας, τους απογόνους των προγόνων μας- στους συμπολίτες μας, τα παιδιά της πατρίδας μας- στους βαπτισμένους, τα παιδιά της μητέρας μας, της Εκκλησίας- σε κάθε ανθρώπινο πρόσωπο, γιο ή κόρη Εκείνου που θέλει να αποκαλείται «Πατέρας μας». Με αυτόν τον τρόπο οι σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας αναγνωρίζονται ως προσωπικές ως προς τον χαρακτήρα τους. Ο γείτονας δεν είναι μια «μονάδα» της ανθρώπινης συλλογικότητας- είναι «κάποιος» που λόγω της γνωστής καταγωγής του αξίζει ιδιαίτερης προσοχής και σεβασμού. Αμήν.

† Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Dear brothers and sisters in Christ,
“Everyone knows what it is to hope. In the heart of each person, hope dwells as the desire and expectation of good things to come, despite our not knowing what the future may bring. Even so, uncertainty about the future may at times give rise to conflicting feelings, ranging from confident trust to apprehensiveness, from serenity to anxiety, from firm conviction to hesitation and doubt. Often, we come across people who are discouraged, pessimistic and cynical about the future, as if nothing could possibly bring them happiness. For all of us, may the Jubilee be an opportunity to be renewed in hope.” – Pope Francis, Spes Non Confundit Bull of Indiction for the Jubilee 2025
Every 25 years, (the most recent being the year 2000) the Catholic Church celebrates a Jubilee year, a year which emphasis the forgiveness of sins and reconciliation. On Christmas Eve, Pope Francis opened the Holy Door at St. Peter’s Basilica in Rome, a sign both physical and spiritual. The door of God’s Mercy is open to everyone.
Pope Francis has asked that the theme of this Jubilee be one of hope. We all need hope. As we struggle along, trying to follow Our Lord, it may happen that we get very discouraged and pessimistic about our failures and our sins. Discouragement can turn into despair so easily. This Jubilee is a time of great grace then in which we can turn to the Lord with renewed confidence.
In the time of the ancient Hebrews, the Jubilee year was a way forward economically. Accumulated debt with compound interest became unrepayable. The economy freezes under such massive debt. The Jubilee year (which only occurred every 50 years for the Jews) was therefore a time for debt forgiveness and to restart the economy by freeing the poor from debt slavery.
Let us therefore approach this Jubilee with faith and creativity. We all have a spiritual debt because of our sins. Let’s celebrate this year by imagining a more just society by making a special effort to apply Catholic social teaching to our daily lives. Debt is how human beings are manipulated and exploited. By exercising the virtue of hope during this year, we can spread the family warmth of our Christian faith by exercising the virtue of justice and charity.
Catechism of the Catholic Church #2547
The Lord grieves over the rich because they find their consolation in the abundance of goods. “Let the proud seek and love earthly kingdoms, but blessed are the poor in spirit for theirs is the Kingdom of heaven. Abandonment to the Providence of the Father in Heaven frees us from anxiety about tomorrow. Trust in God is a preparation for the blessedness of the poor. They shall see God.”

+Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Όλοι γνωρίζουν τι σημαίνει να ελπίζεις. Στην καρδιά του κάθε ανθρώπου, η ελπίδα κατοικεί ως επιθυμία και προσδοκία καλών πραγμάτων που θα έρθουν, παρά το γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε τι μπορεί να φέρει το μέλλον. Ακόμα κι έτσι, η αβεβαιότητα για το μέλλον μπορεί κατά καιρούς να προκαλέσει αντικρουόμενα συναισθήματα, που κυμαίνονται από την εμπιστοσύνη με αυτοπεποίθηση μέχρι την ανησυχία, από τη γαλήνη μέχρι το άγχος, από τη σταθερή πεποίθηση μέχρι τον δισταγμό και την αμφιβολία. Συχνά, συναντάμε ανθρώπους που είναι αποθαρρυμένοι, απαισιόδοξοι και κυνικοί για το μέλλον, λες και τίποτα δεν μπορεί να τους φέρει την ευτυχία. Για όλους μας, ας είναι το Ιωβηλαίο μια ευκαιρία να ανανεωθούμε στην ελπίδα». - Πάπας Φραγκίσκος, Spes Non Confundit Βούλα εγκαινίων για το Ιωβηλαίο 2025

Κάθε 25 χρόνια, (το πιο πρόσφατο ήταν το έτος 2000) η Καθολική Εκκλησία γιορτάζει ένα Ιωβηλαίο έτος, ένα έτος που δίνει έμφαση στη συγχώρεση των αμαρτιών και τη συμφιλίωση. Την παραμονή των Χριστουγέννων, ο Πάπας Φραγκίσκος άνοιξε την Αγία Πύλη στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη, ένα σημάδι τόσο φυσικό όσο και πνευματικό.  Η πόρτα του ελέους του Θεού είναι ανοιχτή για όλους.

Ο Πάπας Φραγκίσκος ζήτησε το θέμα αυτού του Ιωβηλαίου να είναι ένα θέμα ελπίδας. Όλοι έχουμε ανάγκη την ελπίδα. Καθώς αγωνιζόμαστε, προσπαθώντας να ακολουθήσουμε τον Κύριό μας, μπορεί να συμβεί να αποθαρρυνθούμε πολύ και να γίνουμε απαισιόδοξοι για τις αποτυχίες μας και τις αμαρτίες μας. Η αποθάρρυνση μπορεί να μετατραπεί τόσο εύκολα σε απόγνωση.  Αυτό το Ιωβηλαίο είναι μια περίοδος μεγάλης χάρης τότε, κατά την οποία μπορούμε να στραφούμε στον Κύριο με ανανεωμένη εμπιστοσύνη.

Στην εποχή των αρχαίων Εβραίων, το Ιωβηλαίο έτος αποτελούσε μια οικονομική διέξοδο. Τα συσσωρευμένα χρέη με τους ανατοκισμένους τόκους γίνονταν ανεξόφλητα. Η οικονομία πάγωνε κάτω από ένα τέτοιο τεράστιο χρέος. Το έτος Ιωβηλαίου (το οποίο συνέβαινε μόνο κάθε 50 χρόνια για τους Εβραίους) ήταν επομένως μια εποχή για τη διαγραφή του χρέους και την επανεκκίνηση της οικονομίας με την απελευθέρωση των φτωχών από τη δουλεία του χρέους.

Ας προσεγγίσουμε λοιπόν αυτό το Ιωβηλαίο με πίστη και δημιουργικότητα.  Όλοι μας έχουμε ένα πνευματικό χρέος εξαιτίας των αμαρτιών μας. Ας γιορτάσουμε αυτό το έτος φανταζόμενοι μια πιο δίκαιη κοινωνία, καταβάλλοντας ιδιαίτερη προσπάθεια να εφαρμόσουμε την καθολική κοινωνική διδασκαλία στην καθημερινή μας ζωή.

Το χρέος είναι ο τρόπος με τον οποίο τα ανθρώπινα όντα χειραγωγούνται και τυχαίνουν εκμετάλλευσης. Ασκώντας την αρετή της ελπίδας κατά τη διάρκεια αυτού του έτους, μπορούμε να διαδώσουμε την οικογενειακή ζεστασιά της χριστιανικής μας πίστης ασκώντας την αρετή της δικαιοσύνης και της φιλανθρωπίας.

Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας #2547

Ο Κύριος θλίβεται για τους πλούσιους επειδή βρίσκουν την παρηγοριά τους στην αφθονία των αγαθών. «Οι υπερήφανοι ας αναζητούν και ας αγαπούν τα επίγεια βασίλεια, αλλά μακάριοι οι πτωχοί στο πνεύμα, διότι δική τους είναι η βασιλεία των ουρανών.  Η εγκατάλειψη στην Πρόνοια του Ουράνιου Πατέρα μας απαλλάσσει από την αγωνία για το αύριο. Η εμπιστοσύνη στον Θεό είναι μια προετοιμασία για την ευδαιμονία των φτωχών. Αυτοί θα δουν τον Θεό». Αμήν.

†  Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Αγαπητοί ιερείς, μοναχοί και μοναχές,
Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Ελάτε να δείτε τον αιώνιο Λόγο του Θεού (Ιωάννης 1, 1).
Ελάτε να δείτε τον Υιό του Θεού, τον ίδιο τον Θεό (Ιωάννης 3, 16).
Ελάτε να δείτε Εκείνον που κατοικεί στον Πατέρα και στον οποίο κατοικεί ο Πατέρας (Ιωάννης 14, 11).
Ελάτε να δείτε τον χορηγό του Αγίου Πνεύματος (Ιωάννης 20, 22).
Ελάτε να δείτε την Ελπίδα και το Φως του κόσμου (Αποκάλυψη 22, 16).
Ελάτε να δείτε τον μεσίτη μας με τον Θεό, ο οποίος προσεύχεται για εμάς (Ιωάννης 17- 1 Τιμόθεο 2, 5).
Ελάτε να δείτε τον Πρίγκιπα της Ειρήνης, τον συμφιλιωτή μας με τον Θεό (Ησαΐας 9, 6).
Ελάτε να δείτε τον Αμνό του Θεού, που πέθανε για μας και για χάρη μας (Ιωάννης 1, 29- Ρωμαίους 6, 23).
Ελάτε να δείτε Εκείνον που έχει τη δύναμη να συγχωρήσει όλες τις αμαρτίες μας (Ματθαίος 9, 6).
Ελάτε να δείτε τον Θεό να κατεβαίνει μπροστά μας (Ματθαίος 3, 13- Ιωάννης 13, 5).
Ελάτε να δείτε τον Καλό Ποιμένα (Ιωάννης 10, 11).
Ελάτε να δείτε τον Ελεήμονα (Λουκάς 7, 13).
Ελάτε να δείτε τον Ιατρό της ψυχής και του σώματός μας (Μάρκος 1, 40- Λουκάς 8, 43- Μάρκος 1, 23- Μάρκος 7, 24- ...).
Ελάτε να δείτε Αυτόν που είναι η τροφή και ο άρτος της ζωής μας (Ιωάννης 6, 35).
Ελάτε να δείτε Αυτόν που είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή (Ιωάννης 14, 6).
Ελάτε να δείτε Αυτόν που είναι η Ανάσταση και η Ζωή (Ματθαίος 28- Ιωάννης 11, 25).
Ελάτε να δείτε Εκείνον που είναι πάντα μαζί μας στην αιωνιότητα (Ματθαίος 1, 23- Ματθαίος 28, 20).

Ελάτε και δείτε, για να μετακινηθείτε από τη διανοητική και σεβαστική γνώση στην άγρυπνη αφύπνιση της προσωπικής και οικείας συνάντησης που οικοδομεί μια ζωή και καθιστά την κάθε στιγμή το απαραίτητο στήριγμα για ολόκληρη τη δομή μιας ύπαρξης. Ας σημειώσουμε παρεμπιπτόντως πόσο μοιάζει με τον ακρογωνιαίο λίθο!

Ο Ιησούς είναι το όνομα του Θεού στην εγγύτητά Του με τον άνθρωπο και με τον Πατέρα. Το όνομά του είναι Εμμανουήλ, ο Θεός μαζί μας, αλλά και Υιός, αιώνια γεννημένος από τον Πατέρα και κατοικεί μαζί με τον Πατέρα. Το να αρκεστούμε στο να τον γνωρίσουμε νοητικά θα ήταν προσβολή της δικής μας ανθρωπιάς, πριν καν προσβάλουμε τον Θεό. Στον Ιησού, ο Θεός αποκαλύφθηκε ως Πατέρας. Όχι απλώς ο Πατέρας ενός Υιού, αλλά ο Πατέρας ενός πλήθους υιοθετημένων παιδιών στον Ιησού. Αυτή είναι η πίστη μας!

Ο Υιός πήρε σάρκα από την Παρθένο Μαρία για να μας αποκαλύψει την ακατάλυτη και αιώνια εγγύτητά του σε εμάς. Αυτή η εγγύτητα μας καθιστά όλους, χωρίς εξαίρεση, αδελφούς και αδελφές στον Ιησού: την οικογένεια του Θεού. Αυτή είναι η φιλανθρωπία μας!
Ο Πατέρας και ο Υιός μας δίνουν το Άγιο Πνεύμα, που κάνει την Ευχαριστία, που κάνει την Εκκλησία, που κάνει την ενότητα του Σώματος και κάνει τον Θεό παρόντα στον κόσμο. Μας δίνει τη δυνατότητα να αφήσουμε όλη την Αλήθεια του Θεού να περάσει ανάμεσά μας. Αυτή είναι η ελπίδα μας!

Αυτή η άγρυπνη αφύπνιση της προσωπικής συνάντησης είναι πρωτίστως μια χάρη του Αγίου Πνεύματος, που ζητείται και λαμβάνεται χωρίς διακοπή. Είναι επίσης μια ήπια αποφασιστικότητα, μια ισορροπία μεταξύ του πρόσκαιρου και του πνευματικού, για την εκπλήρωση του θελήματος του Θεού ανά πάσα στιγμή. Αυτή η επαγρύπνηση είναι η βαθιά χαρά του να δικαιώνουμε τον Θεό με τις επιλογές μας και να γινόμαστε έτσι παιδιά του (Λουκάς 7, 29 και 35). Είναι επίσης ο εσωτερικός πόνος να βλέπουμε ότι η Αγάπη δεν αγαπήθηκε (Φραγκίσκος της Ασίζης) και ότι η ανθρωπότητα δεν αντανακλά ακόμη την εικόνα του προορισμού της. Αυτή ακριβώς είναι η μαρτυρία της αλήθειας που περιμένει ο κόσμος για να πιστέψει, και ταυτόχρονα για την οποία ο Χριστός και η Εκκλησία του αγωνίζονται στον κόσμο.

Πρόκειται για μια δύσκολη ισορροπία που μας φέρνει αντιμέτωπους με τους περιορισμούς μας και την απήχηση του Λόγου του Θεού μέσα μας. Γιατί αυτός ο Λόγος μας καλεί να γίνουμε προέκταση του δεξιού του χεριού, προέκταση της αγάπης Του, προέκταση της συγχώρεσής Του, προέκταση της συμφιλίωσής Του, προέκταση της Ειρήνης Του, μιμούμενοι την ταπείνωση του Ιησού, πλένοντας ο ένας τα πόδια του άλλου και σκουπίζοντας τα δάκρυα που φέρνει τόση δυστυχία.

Συνεπώς, ως μαθητές του Χριστού και βαπτισμένοι σε Αυτόν, ας κλαίμε μαζί με εκείνους που θρηνούν, ας χορεύουμε μαζί με εκείνους που παίζουν φλάουτο και ας δικαιώνουμε τον Θεό (Λουκάς 7, 31-35) παντού και πάντοτε κάνοντας το θέλημά Του. Ας γίνουμε μάρτυρες της Ελπίδας σε έναν κόσμο που τόσο απεγνωσμένα χρειάζεται ενότητα απέναντι στον αληθινό και μοναδικό εχθρό της ανθρωπότητας: τον Διάβολο, τον πανάρχαιο Όφι.

Ο Θεός είναι φιλεύσπλαχνος. Ας έχουμε το θάρρος να είμαστε γιοι και κόρες του Πατέρα μας (βλ. Ματθαίος 5, 44-46). Και ας εμπιστευτούμε τους εαυτούς μας στην Αειπάρθενο Μαρία, η οποία ήξερε πώς να διατηρεί μια τέλεια σχέση με τον Θεό χωρίς ποτέ να οικειοποιείται για τον εαυτό της, Αυτόν που γέννησε. Ήξερε πώς να είναι μητέρα και υπηρέτρια, που ισορρόπησε τη λατρεία της και την υπηρεσία της, και που αγαπούσε μέχρι τέλους και ήξερε πώς να δώσει τον Ιησού στον κόσμο μέχρι τέλους. Αμήν.

Καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένο το νέο έτος 2025.

Λευκωσία-Κύπρος, Χριστούγεννα 2024.

+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Dear priests, religious, brothers and sisters in Christ,

Come and see the eternal Word of God (John 1, 1).

Come and see the Son of God, God Himself (John 3, 16).

Come and see Him who dwells in the Father and in whom the Father dwells (John 14:11).

Come and see the Dispenser of the Holy Spirit (John 20, 22).

Come and see the Hope and Light of the world (Revelation 22, 16).

Come and see our Mediator with God, who prays for us (John 17; 1 Timothy 2:5).

Come and see the Prince of Peace, our Reconciler with God (Isaiah 9:6).

Come and see the Lamb of God, who died for us and in our place (John 1:29; Romans 6:23).

Come and see the One who has the power to forgive all our sins (Matthew 9:6).

Come and see God lowering Himself before us (Matthew 3:13; John 13:5).

Come and see the Good Shepherd (John 10, 11).

Come and see the Merciful One (Luke 7, 13).

Come and see the Physician of our souls and bodies (Mark 1, 40; Luke 8, 43; Mark 1, 23; Mark 7, 24; ...).

Come and see Him who is our Food and Bread of life (John 6, 35).

Come and see Him who is the Way, the Truth and the Life (John 14, 6).

Come and see Him who is the Resurrection and the Life (Matthew 28; John 11, 25).

Come and see Him who is always with us for eternity (Matthew 1, 23; Matthew 28, 20).

Come and see, an invitation to move from intellectual and respectful knowledge to the vigilant awakening of the personal and intimate encounter that builds a life and makes every moment the indispensable support of the whole structure of an existence. Let us note, in passing, how much it resembles the cornerstone!

Jesus is the name of God in his intimacy with humanity and with the Father. His name is Emmanuel, “God with us”, but also the Son, eternally begotten of the Father and dwelling with the Father. To settle for knowing him merely intellectually would be an affront to our own humanity, before even being an affront to God.

In Jesus, God has revealed himself as Father. Not only Father of a Son, but Father of a multitude of adopted sons in Jesus. This is our Faith!

The Son took flesh from the Virgin Mary to reveal his unbreakable and eternal closeness to us. This closeness makes us all, without exception, brothers and sisters in Jesus: the family of God. This is our Charity!

The Father and the Son give us the Holy Spirit, who creates the Eucharist, who forms the Church, who makes the unity of the Body and makes God present in the world. He enables us to pass on all Truth of God to one another. This is our Hope!

This vigilant awakening to a personal encounter is above all, a grace of the Holy Spirit, sought and received tirelessly. It is also a gentle determination, a balance between the temporal and the spiritual, to fulfill God's will at all times. This vigilance is the profound joy of justifying God through our choices, thus becoming his children (Luke 7:29 and 35). It is also the inner pain of seeing that Love is not loved (Francis of Assisi) and that humanity does not yet reflect the image of its destiny. This is exactly the testimony of truth that the world awaits to believe, yet it is also the reason for which Christ and his Church are being fought in the world.

It is a difficult balance that confronts us with our own limitations and the echoes of the Word of God within us. For this Word calls us to be an extension of his right hand, an extension of his love, an extension of his forgiveness, an extension of his reconciliation, an extension of his Peace, imitating Jesus' humiliation by washing feet of each other and wiping away the tears caused by so much suffering.

So, as disciples of Christ and baptized in Him, let us weep with those who sing laments, dance with those who play the flute, and justify God (Luke 7:31-35) everywhere and at all times by doing His will. Let us be witnesses of Hope in a world that so desperately needs unity against the true and only enemy of humankind: the Devil, the ancient Serpent.

God is merciful. Let us have the courage to be sons and daughters of our Father (cf. Matthew 5:44-46). And let us entrust ourselves to the Virgin Mary, who maintained a perfect relationship with God without ever appropriating the One she brought into the world. She knew how to be both mother and servant, how to balance her adoration with her service, and how to love to the very end, giving Jesus to the world to the end. Amen

Merry Christmas and Happy New Year 2025.

Nicosia-Cyprus, Christmas 2024.

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Δόξα σ' εσένα, Υιέ μονογενή, είσαι η ελπίδα των εθνών, που σε περιμένουν όλες οι γενεές. Είσαι χωρίς αρχή και τέλος, ωστόσο, στον καθορισμένο χρόνο, επέλεξες να γεννηθείς ως παιδί.  Είσαι ο μεγάλος και παντοδύναμος, όμως έγινες άνθρωπος χωρίς καμία αλλαγή στη θεότητά σου.  Εμπλούτισες τη δημιουργία, όμως έγινες φτωχός, και η μητέρα σου σου τραγουδούσε πνευματικά τραγούδια καθώς σε κουβαλούσε στην αγκαλιά της». – Ramsho

Η Μαρωνιτική Εκκλησία γιορτάζει σήμερα τη γενεαλογία του Ιησού. Το Ευαγγέλιο του Αγίου Ματθαίου ξεκινά με τη γενεαλογία του Ιησού Χριστού, γιου του Δαβίδ, γιου του Αβραάμ, και στη συνέχεια ανιχνεύει την ανθρώπινη καταγωγή του φέρνοντας την προγονική του γραμμή μέχρι τον σύζυγο της μητέρας του, τον Άγιο Ιωσήφ. Στο ευαγγέλιο του Αγίου Λουκά, ο συγγραφέας ανιχνεύει βήμα προς βήμα την καταγωγή του προς τα πίσω μέχρι τον πραγματικό πατέρα της ανθρωπότητας, για να δείξει ότι τόσο ο πρώτος όσο και ο τελευταίος Αδάμ μοιράζονται την ίδια φύση.

Ο Υιός του Θεού, με την παντοδυναμία Του, θα μπορούσε να έρθει να μας σώσει, να μας διδάξει και να μας αγιάσει κάνοντας απλώς μια εμφάνιση, όπως έκανε στην Παλαιά Διαθήκη στον Αβραάμ, στον Μωυσή και στον Ιακώβ. Δέχτηκε τη φιλοξενία τους, έφαγε την τροφή που έβαλε μπροστά Του ο Αβραάμ, έδωσε οδηγίες στον Μωυσή από την αναμμένη βάτο και πάλεψε ακόμη και με τον Ιακώβ μέχρι το πρωί. Όλα αυτά, θα μπορούσε να τα είχε κάνει για εμάς και να γλιτώσει τον εαυτό Του από την τεράστια ταπείνωση να γίνει ένα μικρό αβοήθητο παιδί.

Με το να γεννηθεί «καθ' ομοίωσιν αμαρτωλής σαρκός», ένωσε τη φύση μας με τη δική Του. Όλο το ανθρώπινο γένος, υπό την τυραννία του Σατανά, επωφελήθηκε από τη νίκη Του.

Αυτή η νίκη δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί έξω από την ανθρώπινη κατάστασή μας. Μέσω της θαυματουργικής ανάμειξης του θείου και του ανθρώπινου, το Άγιο Πνεύμα, μέσω του Χριστού, μας έδωσε μια πνευματική γέννηση και μας απελευθέρωσε από τη δύναμη του διαβόλου.

Αυτές οι όμορφες και άγιες ημέρες πρέπει επομένως να είναι μια όμορφη ανάμειξη του ανθρώπινου και του θείου. Καθώς ετοιμάζουμε δώρα για αυτούς που αγαπάμε, ας μην ξεχνάμε να δίνουμε στον Χριστό το όμορφο δώρο της μετάνοιας και της μεταστροφής μας.  Ας μην αμελήσουμε την ευκαιρία να κάνουμε μια καλή εξομολόγηση πριν από τα Χριστούγεννα.  Αυτό είναι το καλύτερο δώρο που μπορείτε να κάνετε σε Εκείνον που σας έκανε το καλύτερο δώρο!

Προσευχή

Ω μικρό παιδί της Βηθλεέμ, δώσε μας τη χάρη μιας καλής εξομολόγησης για τα Χριστούγεννα!

Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας #1446

«Ο Χριστός θέσπισε το μυστήριο της μετάνοιας για όλα τα αμαρτωλά μέλη της Εκκλησίας του: κυρίως για εκείνους που, μετά το Βάπτισμα, έχουν πέσει σε βαριά αμαρτία και έχουν χάσει τη βαπτισματική τους χάρη και έχουν πληγεί από την εκκλησιαστική κοινωνία. Σε αυτούς το μυστήριο της μετάνοιας προσφέρει μια νέα δυνατότητα να μεταστραφούν και να ανακτήσουν τη χάρη της δικαίωσης.  Οι Πατέρες της Εκκλησίας παρουσιάζουν το μυστήριο αυτό ως «τη δεύτερη σανίδα (της σωτηρίας) μετά το ναυάγιο που είναι η απώλεια της χάρης».

+ Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Dear brothers and sisters in Christ,

“Glory to you, O only Son, you are the hope of the nations, awaited by all generations. You are without beginning or end, yet, at the appointed time, you chose to be born as a child.  You are the great and mighty One, yet you became man without any change to your divinity.  You enriched creation, yet you have become poor, and your mother sang spiritual songs to you as she carried you in her arms.” – Ramsho

The Maronite Church celebrates today the genealogy of Jesus. St. Matthew’s gospel begins by setting out the genealogy of Jesus Christ, son of David, son of Abraham, and then traces his human descent by bringing his ancestral line down to his mother’s husband, St. Joseph. In the gospel of St. Luke, the author traces his parentage backward step by step to the actual father of mankind, to show that both the first and the last Adam share the same nature.

The Son of God, in His omnipotence, could have come to save us, to teach us and to sanctify us by merely making an appearance, such as he did in the Old Testament to Abraham, to Moses, and to Jacob. He accepted their hospitality, ate the food Abraham placed before Him, instructed Moses from the Burning Bush, and even wrestled with Jacob until the morning light. All this, He could have done for us and spared Himself the enormous indignity of becoming a small helpless child.

By being born ‘in the likeness of sinful flesh’, He united our nature to His. The whole human race, under the tyranny of Satan, profited from His victory. This victory could not be obtained outside of our human condition. Through the miraculous blending of the divine and the human, the Holy Spirit, through Christ, gave us a spiritual birth and freed us from the power of the devil.

These beautiful and holy days must therefore be a beautiful blending of the human and the divine. As we prepare gifts for the ones we love, let us not forget to give Christ the beautiful gift of our repentance and conversion.  Let us not neglect the opportunity to make a good confession before Christmas. This is the best gift you can give to the One who gave you the best gift!

Prayer

O tiny Child of Bethlehem, grant us the grace of a good confession for Christmas!

Catechism of the Catholic Church #1446

“Christ instituted the sacrament of Penance for all sinful members of his Church: above all for those who, since Baptism, have fallen into grave sin, and have lost their baptismal grace and wounded ecclesial communion. It is to them that the sacrament of Penance offers a new possibility to convert and to recover the grace of justification.  The Fathers of the Church present this sacrament as “the second plank (of salvation) after the shipwreck which is the loss of grace.”

† Selim Sfeir

Maronite Archbishop of Cyprus

Dear brothers and sisters in Christ,

“O Joseph, rise, doubt no longer. Mary carries Jesus, God’s Word, and she remains still a virgin, yet the mother bearing God’s Son.” – Ramsho

After choosing His Holy Mother, and adorning her with every possible grace and virtue, God chose a very wonderful man to be her guardian, her protector, and her champion: St. Joseph. What an extraordinary yet very ordinary man he was! What a great debt of gratitude we owe to him! It took many centuries for the Church to develop devotion to St. Joseph because in the first millennium of Christianity, the Church had to assert that Jesus of Nazareth was the only Begotten Son of the Father and one in Being (consubstantial) with the Father. This required all the best minds to find the correct vocabulary, and so St. Joseph was eclipsed. But at the right time, the Holy Spirit moved the faithful to discover the mighty and powerful intercession of this holy carpenter of Nazareth.

This Sunday we contemplate St. Joseph faced with a big crisis. We too have events that turn our lives upside down. Instead of getting angry, becoming bitter and resorting to isolation, St. Joseph shows us how to act in the face of difficulties: don’t make hasty decisions, study the situation carefully, and place yourself squarely in the certainty of God’s Mercy (and even take a nap before you make a big decision!). May I also add from personal experience: entrust all your troubles to St. Joseph, for since he never said no to God, God will never say no to him!

Prayer
O good St. Joseph obtain for all the Christian faithful a cheerful keenness to always do the Will of the Father.

Catechism of the Catholic Church #532

Jesus obedience to his mother and legal father fulfills the fourth commandment perfectly and was the temporal image of his filial obedience to his Father in heaven. The everyday obedience of Jesus to Joseph and Mary both announced and anticipated the obedience of Holy Thursday: “Not my will …” The obedience of Christ in the daily routine of his hidden life was already inaugurating his work of restoring what the disobedience of Adam had destroyed.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Ιωσήφ, σήκω, μην αμφιβάλλεις πλέον. Η Μαρία κυοφορεί τον Ιησού, τον Λόγο του Θεού, και παραμένει ακόμα παρθένα, αλλά μητέρα που κυοφορεί τον Υιό του Θεού». – Ramsho

Αφού επέλεξε την Αγία Μητέρα Του και την στόλισε με κάθε δυνατή χάρη και αρετή, ο Θεός επέλεξε έναν πολύ θαυμάσιο άνθρωπο για να είναι ο φύλακας, ο προστάτης και ο πρωταθλητής της: Τον Άγιο Ιωσήφ. Τι εξαιρετικός και συνάμα πολύ συνηθισμένος άνθρωπος ήταν! Τι μεγάλο χρέος ευγνωμοσύνης του οφείλουμε! Χρειάστηκαν πολλοί αιώνες για να αναπτύξει η Εκκλησία την αφοσίωση στον Άγιο Ιωσήφ, επειδή στην πρώτη χιλιετία του Χριστιανισμού, η Εκκλησία έπρεπε να υποστηρίξει ότι ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ ήταν ο Μονογενής Υιός του Πατέρα και ένα στην Ύπαρξη (συνυπάρχων) με τον Πατέρα. Αυτό απαιτούσε όλα τα καλύτερα μυαλά να βρουν το σωστό λεξιλόγιο, και έτσι ο Άγιος Ιωσήφ επισκιάστηκε. Αλλά την κατάλληλη στιγμή, το Άγιο Πνεύμα κίνησε τους πιστούς να ανακαλύψουν τη δυνατή και ισχυρή μεσιτεία αυτού του αγίου ξυλουργού από τη Ναζαρέτ.

Αυτή την Κυριακή αναλογιζόμαστε τον Άγιο Ιωσήφ αντιμέτωπο με μια μεγάλη κρίση. Κι εμείς έχουμε γεγονότα που φέρνουν τα πάνω κάτω στη ζωή μας. Αντί να θυμώνουμε, να πικραίνουμε και να καταφεύγουμε στην απομόνωση, ο Άγιος Ιωσήφ μας δείχνει πώς να ενεργούμε μπροστά στις δυσκολίες: να μην παίρνουμε βιαστικές αποφάσεις, να μελετάμε προσεκτικά την κατάσταση και να τοποθετούμε τον εαυτό μας ευθέως στη βεβαιότητα του ελέους του Θεού (και να παίρνουμε ακόμη και έναν υπνάκο πριν πάρουμε μια μεγάλη απόφαση!). Επιτρέψτε μου επίσης να προσθέσω από προσωπική εμπειρία: αναθέστε όλα τα προβλήματά σας στον Άγιο Ιωσήφ, γιατί αφού ποτέ δεν είπε όχι στον Θεό, ο Θεός δεν θα πει ποτέ όχι σε αυτόν!

Προσευχή
Καλέ μου Άγιε Ιωσήφ, εξασφάλισε για όλους τους πιστούς χριστιανούς μια χαρούμενη προθυμία να κάνουν πάντα το θέλημα του Πατέρα.
Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας #532

Η υπακοή του Ιησού προς τη μητέρα του και τον νόμιμο πατέρα του εκπληρώνει τέλεια την τέταρτη εντολή και ήταν η προσωρινή εικόνα της παιδικής υπακοής του προς τον Πατέρα του στον ουρανό. Η καθημερινή υπακοή του Ιησού προς τον Ιωσήφ και τη Μαρία τόσο προανήγγειλε όσο και προανήγγειλε την υπακοή της Μεγάλης Πέμπτης: «Όχι το θέλημά μου ...» Η υπακοή του Χριστού στην καθημερινή ρουτίνα της κρυφής ζωής του εγκαινίαζε ήδη το έργο του για την αποκατάσταση όσων η ανυπακοή του Αδάμ είχε καταστρέψει.

+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Σήμερα σε δοξάζουμε, Ιωάννη, αγγελιοφόρε, πρόδρομε και βαπτιστή, λέγοντας: Είσαι το παιδί του οποίου η γέννηση αναγγέλθηκε από άγγελο που στάλθηκε από τον Θεό. Είσαι η φωνή που φώναζε στην έρημο και ο προφήτης στον οποίο αποκαλύφθηκε το μυστήριο του Κυρίου, ενώ βρισκόσουν ακόμη στη μήτρα της μητέρας σου». - Προσευχή της συγχώρεσης και του θυμιάματος

Σήμερα η Μαρωνιτική Εκκλησία γιορτάζει τη γέννηση του Ιωάννη του Βαπτιστή και το πώς εκπλήρωσε την αποστολή του τόσο πιστά. Μπορούμε να αναρωτηθούμε αν κι εμείς κάνουμε τους δρόμους του Κυρίου ευθείς, ώστε να εισέλθει στις ψυχές των φίλων και συγγενών μας που βρίσκονται ακόμη μακριά Του. Τόσα πολλά εξαρτώνται από τον καθένα μας, αν ανταποκριθούμε στη χάρη του Ιησού Χριστού πολλοί άνθρωποι δεν θα παραμείνουν πια στο σκοτάδι.

Ο Άγιος Αυγουστίνος επισημαίνει ότι η Εκκλησία γιορτάζει τη γέννηση του Ιωάννη ως κάτι το ιερό, και μάλιστα είναι ο μόνος άγιος του οποίου γιορτάζεται η ημέρα της γέννησής του, γιορτάζουμε τη γέννηση του Ιωάννη και εκείνη του Ιησού Χριστού. (Κήρυγμα 293,1). Ήταν ο μεγάλος πρόδρομος του Χριστού, που προκάλεσε τη μεγαλύτερη θρησκευτική αναγέννηση στην ιστορία του Ισραήλ, παρασύροντας τον λαό της Ιουδαίας στον Ιορδάνη ποταμό για να εξομολογηθεί τις αμαρτίες του. Ως Χριστιανοί καλούμαστε να γίνουμε πρόδρομοι του Χριστού στον σημερινό κόσμο.
Η αγιότητα του Ιωάννη, οι ισχυρές και ελκυστικές αρετές του, το κήρυγμά του ... είχαν συμβάλει σιγά-σιγά στο να δώσουν υπόσταση στη σκέψη ορισμένων ανθρώπων ότι ο ίδιος ο Ιωάννης ήταν ο πολυαναμενόμενος Μεσσίας. Βαθιά ταπεινός, ο Ιωάννης θέλει μόνο τη δόξα του Θεού όταν λέει: «Εκείνου το έργο πρέπει να μεγαλώνει, αλλά εμού το έργο πρέπει να μικραίνει". (Ιωάννης 3:27-30).
Ο Θεός θέλει κάτι παρόμοιο για εμάς- να περνάει απαρατήρητος ενώ εμείς κάνουμε το καλό και εκπληρώνουμε τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις μας με ανθρώπινη τελειότητα.

Σήμερα, θα έχω την απέραντη χαρά να χειροτονήσω τον Ηλία Λιάτσο στην ιεροσύνη. Ας προσευχηθούμε γι' αυτόν τον αδελφό μας και για την οικογένειά του. Είθε ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος να επιτύχει για την Αρχιεπισκοπή μας μια μεγάλη συγκομιδή κλήσεων.

Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας #1589
Μπροστά στο μεγαλείο της ιερατικής χάρης και του ιερατικού αξιώματος, οι άγιοι πατέρες αισθάνθηκαν μια επείγουσα κλήση για μεταστροφή, ώστε να προσαρμόσουν ολόκληρη τη ζωή τους σε εκείνον, το μυστήριο του οποίου τους είχε καταστήσει λειτουργούς. Έτσι ο Άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, ως νεαρός ιερέας, αναφώνησε:

Πρέπει να ξεκινήσουμε από τον εξαγνισμό του εαυτού μας πριν εξαγνίσουμε τους άλλους- πρέπει να διδαχθούμε για να μπορέσουμε να διδάξουμε, να γίνουμε φως για να φωτίσουμε, να πλησιάσουμε τον Θεό για να τον φέρουμε κοντά στους άλλους, να αγιαστούμε για να αγιάσουμε, να οδηγήσουμε από το χέρι και να συμβουλεύσουμε με σύνεση.

Προσευχή: Άγιε Ιωάννη Βαπτιστή, είσαι το σημάδι του ελέους του Θεού και απόστολος του Βασιλιά της Ειρήνης. Λάβε από την Καρδιά του Χριστού ειρήνη για πολλά μέρη του κόσμου σήμερα. Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου