Author: staff@maroniteparchy.org.cy

Επιστολή του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών Κύπρου κ.κ. Σελίμ Ζαν Σφέιρ
προς τους ιερείς, τους Μαρωνίτες πιστούς και όλο το λαό της Κύπρου

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές εν Χριστώ,
Σε αυτό το δεύτερο έτος από τότε που ανέλαβα την Αρχιεπισκοπή Μαρωνιτών Κύπρου, δράττομαι αυτής της θαυμάσιας ευκαιρίας για να εκφράσω όλη την αδελφική και πατρική μου αγάπη στον καθένα από εσάς. Η πρωταρχική μου αποστολή και ο απώτερος στόχος μου θα είναι πάντοτε η ενίσχυση των αδελφικών δεσμών της αγάπης μεταξύ μας εν Χριστώ Κύριον και μοναδική μας ελπίδα. Μαζί σας, έχω επίγνωση της εκκλησιαστικής μας κοινωνίας και του ενδιαφέροντός μας να ζήσουμε την πίστη μας μέσα από τα διάφορα χαρίσματα που μας έχει χαρίσει το Άγιο Πνεύμα, προκειμένου να τα κάνουμε να αποδώσουν καρπούς σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, ιδιαίτερα σε αυτούς τους δύσκολους και συχνά συγκρουσιακούς καιρούς που βιώνει σήμερα ο κόσμος μας. Θα ήθελα επίσης να σας ενθαρρύνω να μην απελπίζεστε μπροστά στα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, αλλά να στηριζόμαστε στην πίστη μας
2
στον Χριστό για να ενισχύσουμε την αυτοπεποίθησή μας και να αντιμετωπίσουμε τις πολλές προκλήσεις που μας παρουσιάζει ο κόσμος μας με ελπίδα. Ευχαριστούμε τον Κύριο, παρακαλώντας τον να ενισχύσει τα χαρίσματά μας, ακόμη και τα προσωπικά και κοινοτικά μας χαρίσματα, διότι ο κόσμος μας, χρειάζεται όλο και περισσότερο τη δέσμευση του καθενός από εμάς.
Πρώτα απ' όλα, θα ήθελα να διακηρύξω ενώπιόν σας, ακολουθώντας το παράδειγμα του Αποστόλου Παύλου, ότι ποτέ δεν έβαλα την υπερηφάνειά μου, ούτε πρόκειται να την βάλω, σε τίποτε άλλο εκτός από τον σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, μέσω του οποίου ο κόσμος σταυρώθηκε για μένα, όπως ακριβώς και εγώ στον κόσμο! (βλ. Γαλάτας 6:14) Διότι αυτό που με ενδιαφέρει σε αυτή την υπηρεσία ως ποιμένας στην Εκκλησία είστε εσείς και ο Χριστός που ζει μέσα σας, διότι είστε, όπως λέει και ο Απόστολος Παύλος στη Β΄ Κορινθίους 3:3, «είναι φανερό πως εσείς είστε συστατική επιστολή, γραμμένη από το Χριστό με τη δική μας φροντίδα. Αυτή δεν γράφτηκε με μελάνι, αλλά με το Πνεύμα του αληθινού Θεού· δε γράφτηκε πάνω σε πέτρινες πλάκες, αλλά πάνω σε πλάκες ανθρώπινες, στις καρδιές σας.»
3
Ναι, ο Χριστός είναι ζωντανός μέσα μας σήμερα, όπως ακριβώς ήταν όταν διέσχιζε τους δρόμους της Παλαιστίνης. Η Ανάστασή Του δεν είναι απλώς ένα ιστορικό γεγονός ή μια πράξη πίστης, αλλά μια αέναη πραγματικότητα στον καθένα μας. Κάθε φορά που αντιμετωπίζουμε τον θάνατο σε όλες του τις μορφές, τον ξεπερνάμε μέσω Αυτού, μαζί Του και μέσα Του. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο ίδιος χθες, σήμερα και αύριο, όπως μας λέει η επιστολή προς Εβραίους. Είναι ζωντανός σήμερα και παρών με τον καθένα από εμάς- θα είναι ζωντανός και αύριο και θα είναι παρών με τα παιδιά μας και τις μελλοντικές μας γενιές για πάντα και στην αιωνιότητα. Ακολουθώντας τα βήματα των προγόνων μας που, χάρη στον Χριστό, έχτισαν τον κόσμο στον οποίο ζούμε σήμερα, χτίζουμε κι εμείς, μαζί με τον Χριστό και εν Αυτώ, τον κόσμο στον οποίο θα ζήσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας και όλες οι επόμενες γενιές.
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές εν Χριστώ, μην αφήνετε τίποτα να διαταράξει την πίστη σας ή να διαστρεβλώσει τη χάρη του βαπτίσματος. Είστε φορείς του Χριστού στον κόσμο- ο Χριστός ζει μέσα σας και συνεχίζει τη σωτήρια αποστολή Του μέσω εσάς. Η παρούσα ζωή σας αποτελεί προέκταση της ενσάρκωσης του Χριστού.
4
Εναπόκειται στον κόσμο να διαμορφωθεί σύμφωνα με εσάς, όχι το αντίστροφο. Αν ο κόσμος έχει απομακρυνθεί από τον Χριστό, εμείς πρέπει να είμαστε όπως μας δίδαξε: «το φως του κόσμου και το αλάτι της γης» (Ματ. 5:13-16) αφού μπορούμε να κάνουμε τα πάντα μέσα σ' Αυτόν που μας ενισχύει (βλ. Φιλιππησίους 4, 13). Όποια κι αν είναι η κατάστασή μας, η Ελπίδα που δεν απογοητεύει είναι ήδη και θα είναι πάντα το κατ' εξοχήν δώρο που παρέχει το Άγιο Πνεύμα για να μας ζωογονήσει και να σώσει τον κόσμο, χωρίς διάκριση προσώπων (βλ. Πράξεις 10, 35). Όλα όσα βιώνουμε σήμερα μάς διδάσκουν ότι η απομάκρυνση από τον Ιησού, τα ΚΑΛΑ ΝΕΑ ΜΑΣ, σε καμία περίπτωση δεν οδηγεί στην ευτυχία, όπως συχνά προτείνουν και φευγαλέα αναφέρουν οι ψευδοπροφήτες του κόσμου μας. Η απελευθέρωση από τις απαιτήσεις του Ευαγγελίου μας βυθίζει σε σκληρούς και βρώμικους περιορισμούς που δεν έχουν καμία σχέση με τους προηγούμενους, βυθίζοντας τον κόσμο σε μια πρωτοφανή άβυσσο.
Σε καμία περίπτωση η Εκκλησία δεν επιδιώκει να ανακτήσει την εξουσία πάνω σας ή μέσω σας- δεν επιθυμεί να κρατήσει τον κόσμο στα χέρια της. Η εξουσία την έχει πληγώσει και την έχει απομακρύνει από τη σωτήρια
5
αποστολή Της, έτσι ώστε εξακολουθεί να σκέφτεται με τον τρόπο του κόσμου και σύμφωνα με τη σάρκα. Στην παρούσα εποχή, η Εκκλησία επέτρεψε να απογυμνωθεί για να κερδίσει τον Χριστό, ώστε να γίνει Αυτός η ζωή της ζωής σας. Διότι εκτός από Αυτόν, δεν υπάρχει αληθινή ζωή, δεν υπάρχει αληθινή αγάπη, δεν υπάρχει αληθινή ελπίδα, δεν υπάρχει αληθινό νόημα στη ζωή μας, δεν υπάρχει αληθινή συνάντηση, δεν υπάρχει αληθινή ελευθερία, δεν υπάρχει αληθινή χαρά, δεν υπάρχει αληθινή παρηγοριά που μπορούμε να βιώσουμε μέσα στα καθημερινά μας βάσανα, δεν υπάρχει σωτήρια κοινωνία, δεν υπάρχει αιώνια σωτηρία. Τίποτα, τίποτε άλλο παρά κενό, ένα καταστροφικό κενό για τον άνθρωπο και την ανθρωπιά του. Από την άλλη πλευρά, όλα στον Ιησού δημιουργούνται και παίρνουν μορφή για τη ζωή και ποτέ για τον θάνατο. Είτε προέρχεται από έναν πιστό είτε από έναν άπιστο, γιατί όλοι είναι παιδιά Του και όλα τα οδηγεί στο καλό για όσους τον αγαπούν, για όσους έχουν κληθεί σύμφωνα με το σχέδιό Του. Διότι αυτούς που προ γνώρισε, τους προόρισε επίσης να μοιάζουν με την εικόνα του Υιού Του, ώστε ο Υιός Του να είναι ο πρωτότοκος ανάμεσα σε πολλούς αδελφούς. (Ρωμαίους 8:28-29).
6
Αγαπητοί του Θεού, είστε στον κόσμο και σταλμένοι στον κόσμο για να φέρετε τους καρπούς του Πνεύματος, διότι δεν είστε πλέον σαρκικά όντα. Τώρα τα έργα της σάρκας είναι φανερά: σεξουαλική ακολασία, ακαθαρσία, ακολασία, ειδωλολατρία, μαγεία, εχθρότητα, διαμάχη, πάθη ζηλοτυπίας, οργή, προσωπικές φιλοδοξίες, διαιρέσεις, διχόνοιες, φθόνος, μέθη, όργια και τα παρόμοια. Σας προειδοποιώ, όπως σας έχω προειδοποιήσει και στο παρελθόν: όσοι ασκούν τέτοια πράγματα δεν θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού. Όσον αφορά τον καρπό του Πνεύματος, αυτός είναι η αγάπη, η χαρά, η ειρήνη, η υπομονή, η καλοσύνη, η πίστη, η πραότητα, η αυτοκυριαρχία- δεν υπάρχει κανένας νόμος εναντίον τέτοιων πραγμάτων. Όσοι όμως ανήκουν στον Ιησού Χριστό έχουν σταυρώσει τη σάρκα με τα πάθη και τις επιθυμίες της. Αν ζούμε με το Πνεύμα, ας περπατάμε κι εμείς με το Πνεύμα. Ας μη γινόμαστε αλαζόνες- ας σταματήσουμε να προκαλούμε ο ένας τον άλλον, να ζηλεύουμε ο ένας τον άλλον (Γαλάτας 5:19-26).
Αυτό είναι το βάπτισμά σας: είστε οι πρεσβευτές του Χριστού! Η Δεύτερη Σύνοδος του Βατικανού υπογραμμίζει τη σημασία αυτής της αποστολής: «Σε όλους τους χριστιανούς πέφτει λοιπόν το πολύ όμορφο καθήκον
7
να εργάζονται αδιάκοπα για να κάνουν γνωστό και αποδεκτό το θείο μήνυμα της σωτηρίας από όλους τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Για την άσκηση αυτής της αποστολής, το Άγιο Πνεύμα, το οποίο αγιάζει το λαό του Θεού μέσω των μυστηρίων και της διακονίας, χαρίζει επίσης στους πιστούς ιδιαίτερα χαρίσματα (βλ. Α΄ Κορ 12,7), «διανέμοντάς τα στον καθένα όπως αυτός κρίνει» (βλ. Α Κορ 12:11), έτσι ώστε όλοι και «καθένας ανάλογα με τη χάρη που έλαβε, θέτοντας τον εαυτό του στην υπηρεσία των άλλων» να είναι οι ίδιοι «καλοί διαχειριστές της πολλαπλής χάρης του Θεού» (1 Πέτρ 4:10), με σκοπό την οικοδόμηση ολόκληρου του Σώματος στην αγάπη (βλ. Εφ 4:16). Από την υποδοχή αυτών των χαρισμάτων, ακόμη και των απλούστερων, απορρέει για κάθε πιστό το δικαίωμα και το καθήκον να ασκεί αυτά τα χαρίσματα στην Εκκλησία και στον κόσμο, για το καλό της ανθρωπότητας και την οικοδόμηση της Εκκλησίας, με την ελευθερία του Αγίου Πνεύματος που «πνέει όπου θέλει» (Ιω 3,8), καθώς και σε κοινωνία με τους εν Χριστώ αδελφούς του και ιδιαίτερα με τους ποιμένες του. Εναπόκειται σε αυτούς να κρίνουν τη γνησιότητα και την καλή χρήση αυτών των χαρισμάτων, όχι για να σβήσουν το Πνεύμα, αλλά για να δοκιμάσουν τα πάντα και να
8
διατηρήσουν ό,τι είναι καλό (βλ. Α΄ Θεσ. 5, 12, 19, 21) (Διάταγμα για την Αποστολή των λαϊκών αριθ. 3).
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές εν Χριστώ, ας αγαπάμε ο ένας τον άλλον όπως μας αγάπησε ο Χριστός (βλ. Ιωάννης 13:34). Με αυτόν τον τρόπο, θα ενδυναμωθούμε προσωπικά και αμοιβαία ως το ζωντανό σώμα του Χριστού- θα εστιάσουμε εκ νέου τη ζωή μας και τη ζωή της πατρίδας μας στον Ιησού- δεν θα υποκύψουμε πλέον στην αποθάρρυνση, στα ψέματα, στα βάσανα ή ακόμη και στην αλαζονεία μιας πίστης που είναι υπερβολικά σίγουρη για τον εαυτό της και τα επιτεύγματά της. Αντιθέτως, θα ζήσουμε την πίστη μας ταπεινά, σαν μικρά παιδιά του Πατέρα, πιστεύοντας στη δύναμη που βρίσκουμε στον Χριστό. Τότε θα γνωρίσουμε τον Θεό, και πάνω απ' όλα, θα γίνουμε γνωστοί από τον Θεό (βλ. Α΄ Κορινθίους 8:3)- θα ζήσουμε για τον Χριστό και θα μαρτυρήσουμε το Ευαγγέλιο με την ίδια μας τη ζωή, όποιο κι αν είναι το κόστος. Έτσι θα βρούμε την όμορφη πλευρά της χαράς που κανείς δεν θα μας την αφαιρέσει (βλ. Ιωάννης 16:22).
Ο Ιησούς Χριστός θέλει να είμαστε μια αδιάσπαστη αλυσίδα από κάθε είδους βάσανα και προσφορές που θα μετατραπούν σε χαρά της σωτηρίας, η οποία θα εκτείνεται
9
από το χθες στο σήμερα και θα διαρκεί στην αιωνιότητα. Τίποτα δεν θα σπάσει αυτή την αλυσίδα, ούτε οι δυνάμεις του κακού ούτε το πνεύμα αυτού του κόσμου. Πάρτε λοιπόν θάρρος και μην γίνετε ο κρίκος που σπάει!
Ας αγιαστούμε από την Αλήθεια, δηλαδή ας αγιαστούμε από τον Λόγο του Θεού, που είναι ο Ιησούς Χριστός, ο σωτήριος Λόγος του Θεού Πατέρα μας. Αυτός και μόνο Αυτός είναι το μοναδικό μας όπλο ενάντια στο καταστροφικό πνεύμα του Κακού. Και ας μην απομακρυνθούμε από τη Μαρία, τη Μητέρα του Θεού, γιατί αυτή είναι «η πύλη μας προς τον ουρανό». Σε αυτήν, όπως σε κανένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα, βλέπουμε τον θρίαμβο της χάρης επί της αμαρτίας, βλέπουμε την εκπλήρωση της προφητείας της Γένεσης για τον απόγονο της γυναίκας που συντρίβει το κεφάλι του κολασμένου φιδιού (Ιωάννης Παύλος Β', Ομιλία στη Santa Maria Maggiore, 8 Δεκεμβρίου 1985). Μαζί με τη Μαρία και με τη δύναμη του Πνεύματος, ας συντρίψουμε το κεφάλι του φιδιού και ας γίνουμε αγαπημένοι γιοι και κόρες του Θεού. Αμήν.
† Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Περίοδος της Πεντηκοστής
Ομιλία του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών Κύπρου
κ.κ. Σελίμ Ζαν Σφέιρ
13η Κυριακή της Πεντηκοστής
(Λουκάς 8 / 1 - 15)
Λίγον καιρό αργότερα ο Ιησούς περιόδευε από πόλη σε πόλη
και από χωριό σε χωριό, κηρύττοντας και φέρνοντας το χαρμόσυνο
άγγελμα της βασιλείας του Θεού. Μαζί του ήταν και οι δώδεκα
μαθητές του, καθώς και μερικές γυναίκες, που είχαν θεραπευτεί από
αρρώστιες και βάσανα, από δαιμονικά πνεύματα και ασθένειες.
Αυτές ήταν η Μαρία, που ονομαζόταν Μαγδαληνή, απ' την οποία ο
Ιησούς είχε βγάλει εφτά δαιμόνια, η Ιωάννα η γυναίκα του Χουζά,
αξιωματούχου του Ηρώδη, η Σουσάννα και άλλες πολλές, που
χρησιμοποιούσαν τα υπάρχοντά τους για να υπηρετούν τον Ιησού.
Όταν συγκεντρώθηκε κοντά στον Ιησού πολύς κόσμος, που
έρχονταν από διάφορες πόλεις, εκείνος τους είπε μια
παραβολή: «Βγήκε ο σποριάς για να σπείρει το σπόρο του· καθώς
έσπερνε, μερικοί σπόροι έπεσαν στο δρόμο, όπου καταπατήθηκαν
και τους έφαγαν τα πουλιά. Άλλοι έπεσαν στις πέτρες και, όταν
φύτρωσαν, ξεράθηκαν, γιατί δεν είχε υγρασία. Άλλοι σπόροι έπεσαν
ανάμεσα σε αγκάθια και, όταν αυτά φύτρωσαν μαζί τους, τους
έπνιξαν. Άλλοι όμως έπεσαν στο γόνιμο έδαφος, φύτρωσαν κι
έδωσαν καρπό εκατό φορές περισσότερο». Αφού τα είπε όλα αυτά,
πρόσθεσε με έμφαση: «Όποιος έχει αυτιά για ν' ακούει ας τα ακούει».
2
Οι μαθητές του τότε τον ρωτούσαν: «Τι σημαίνει η παραβολή
αυτή;» Εκείνος τους απάντησε: «Σ' εσάς έδωσε ο Θεός να γνωρίσετε
τα μυστήρια της βασιλείας του, ενώ στους υπολοίπους αυτά δίνονται
με παραβολές, ώστε
να κοιτάζουν αλλά να μη βλέπουν
και ν' ακούνε αλλά να μην καταλαβαίνουν».
«Η παραβολή αυτή σημαίνει το εξής: Ο σπόρος είναι ο λόγος του
Θεού. Οι σπόροι που έπεσαν στο δρόμο, είναι εκείνοι που άκουσαν
το λόγο του Θεού· έρχεται όμως ύστερα ο διάβολος και τον παίρνει
απ' τις καρδιές τους, για να μην πιστέψουν και σωθούν. Οι σπόροι
που έπεσαν στο πετρώδες έδαφος, είναι εκείνοι που, όταν ακούσουν
το λόγο, τον δέχονται με χαρά, δεν έχουν όμως ρίζα· γι' αυτό
πιστεύουν για λίγο διάστημα και, όταν έρθει ο καιρός της δοκιμασίας,
απομακρύνονται. Αυτοί που έπεσαν στ' αγκάθια, είναι εκείνοι που
άκουσαν το λόγο, συμπορεύονται όμως με τις φροντίδες, με τον
πλούτο και τις απολαύσεις της ζωής, πνίγονται απ' αυτά και δεν
καρποφορούν. Με το σπόρο που έπεσε στο γόνιμο έδαφος,
εννοούνται όσοι άκουσαν το λόγο με καλή και αγαθή καρδιά, τον
φυλάνε μέσα τους και καρποφορούν με υπομονή».
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές εν Χριστώ,
1. Ο σποριάς.
Ο σποριάς δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Κύριό μας Ιησού, ο
οποίος χρησιμοποιεί κάθε δυνατό μέσο για να φέρει κάθε είδους
ευλογίες και παρηγοριά στις καρδιές μας. Δεν σταματά ποτέ να
3
σπέρνει. Δεν σταματά ποτέ. Τα πάντα είναι μια ευκαιρία γι' αυτόν να
μας δώσει αυτό που χρειαζόμαστε. Δουλεύει συνεχώς.
Γνωρίζω πώς να αναγνωρίζω αυτή τη βροχή χάριτος που δίνει
στη ζωή μου κάθε μέρα;
2. Ο σπόρος.
Όπως εξηγεί ο ίδιος ο Ιησούς, ο σπόρος είναι ο Λόγος, δηλαδή
ο Λόγος του Θεού που θέλει να πέσει στη γη της ζωής μας και να την
κάνει καρποφόρα. Και τι είναι ο Λόγος αν όχι ο ίδιος ο Ιησούς;
Πράγματι, ο Ιησούς είναι ο Λόγος του Πατέρα! Είναι ο Λόγος του
Θεού! Είναι αυτός που δίνει νόημα στην ύπαρξή μας και στις
καθημερινές μας προσπάθειες. Είναι αυτός που μας σώζει. Αυτός ο
Λόγος είναι ο ίδιος ο Ιησούς και είναι η αλήθεια!
Αυτή τη στιγμή, βρισκόμαστε σε επαφή με την Αλήθεια
διαλογιζόμενοι αυτή την παραβολή που μας είπε ο Ιησούς. Το
Ευαγγέλιο που διαλογιζόμαστε περιέχει όλη τη δύναμη της
συνάντησής μας με τον Ιησού, επειδή περιέχει τον Λόγο, τον ίδιο τον
Ιησού!
3. Η γη.
Η γη είναι η ψυχή μου, η ζωή μου, όπου ο Θεός θέλει να
κατοικήσει, όπου ο Θεός κάνει τον σπόρο να πέσει και να βλαστήσει.
Σε ποια κατάσταση βρίσκεται το χώμα μου; Ξεραμένο, καμένο,
πνιγμένο από αγκάθια; Ή είναι καλό χώμα, έτοιμο να ακούσει και να
δεχτεί αυτό που θέλει να μου πει ο Θεός; Είμαι πρόθυμος να κάνω
4
ό,τι μου ζητάει ο Θεός και να αποδώσω τον καρπό που περιμένει από
μένα;
Προσευχή: Κύριε, σου προσφέρω τα πάντα. Δούλεψε μέσα μου.
Δούλεψε στη ζωή μου και στην ψυχή μου. Έλα και σπείρε τον σπόρο
σου, τον σπόρο του Λόγου σου που είναι η Αλήθεια, βοήθησέ με να
μετατρέψω την καρδιά μου σε γόνιμο έδαφος, ώστε ο Λόγος σου να
ριζώσει εκεί και να μπορέσω να φέρω τον καρπό που περιμένεις από
μένα. Αμήν.
+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπ

Περίοδος της Πεντηκοστής Ομιλία του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών Κύπρου κ.κ. Σελίμ Ζαν Σφέιρ 12η Κυριακή της Πεντηκοστής ( Ματθαίος 15 / 21 - 28 )
Ο Ιησούς άφησε τον τόπο εκείνο κι αναχώρησε για την περιοχή της Τύρου και της Σιδώνας. Τότε μια γυναίκα Χαναναία βγήκε έξω από τα όρια της περιοχής εκείνης και του φώναζε δυνατά: «Ελέησέ με, Κύριε, Υιέ του Δαβίδ. Η θυγατέρα μου βασανίζεται από δαιμόνιο». Αυτός δεν της απαντούσε λέξη. Τον πλησίασαν τότε οι μαθητές του και τον παρακαλούσαν: «Διώξε την, γιατί μας ακολουθεί και φωνάζει». Ο Ιησούς είπε: «Έχω αποσταλεί μόνο για τους πλανεμένους Ισραηλίτες». Εκείνη όμως ήρθε και τον προσκύνησε λέγοντας: «Κύριε, βοήθησέ με». Αυτός της αποκρίθηκε: «Δεν είναι σωστό να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών και να το πετάξει στα σκυλιά». «Ναι, Κύριε», είπε εκείνη, «αλλά και τα σκυλιά τρώνε από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων τους». Τότε ο Ιησούς της απάντησε: «Μεγάλη είναι η πίστη σου, γυναίκα! Ας γίνει όπως το θέλεις». Κι από κείνη την ώρα γιατρεύτηκε η θυγατέρα της.
2
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές εν Χριστώ,
1. Ελέησε με Κύριε, υιέ του Δαυίδ.
Η κόρη της γυναίκας βασανίζεται σκληρά, κλονίζεται από έναν δαίμονα. Μέσα στη βαθιά της αγωνία, η μητέρα αντιμετωπίζει τον πόνο του παιδιού της σαν να είναι δικός της. Για τον εαυτό της εκλιπαρεί τη συμπόνια του Σωτήρα. Εκείνος είναι παντοδύναμος να τη λυτρώσει, αλλά στην αρχή δεν παίρνει καμία απάντηση. Γιατί αυτή η ασυνήθιστη σιωπή του Ιησού; Ας κάνουμε επίσης δική μας τη διαβεβαίωση που έδωσε ο Κύριος στον ίδιο Tου τον λαό: αυτή η δοκιμασία, αυτός ο πόνος, στην πραγματικότητα επιτρέπεται "θα σας κάνει καλό στο τέλος" (Δευτ. 8:16- Ιακ. 5:11).
Οι μαθητές ερμήνευσαν αυτή τη σιωπή με τον δικό τους τρόπο. Κατά τη γνώμη τους, αυτή η Χαναναία γυναίκα δεν είχε πραγματικά κανένα δικαίωμα στην ανησυχία του Μεσσία! Απέχουν πολύ από το να μοιραστούν αυτό που ένιωθε ο Ιησούς στην καρδιά Του εκείνη τη στιγμή. Αυτή η γυναίκα δεν σταματά να εκφράζει την απελπισία της, με τη βεβαιότητα ότι Εκείνος δεν θα παραμείνει αναίσθητος στην οδυνηρή έκκλησή της.
3
2. Η είσοδος στη Βασιλεία μέσω της πίστης.
Η συζήτηση μεταξύ της Χαναναίας γυναίκας και του Ιησού είναι μια συζήτηση μεγάλης ταπεινότητας και επιβεβαίωσης της πίστης. Η γυναίκα εκλιπαρεί τον Ιησού να απαντήσει στην ερώτησή της. Ο Ιησούς εγκλωβίζεται στη λογική της σωτηρίας που προσφέρεται στα χαμένα πρόβατα των υιών του Ισραήλ. Αυτή ήταν η προτεραιότητα της ιουδαϊκής πίστης, η οποία ήταν κυρίαρχη την εποχή της ζωής του Ιησού. Αλλά αυτή η γυναίκα, που δεν είναι Ισραηλίτισσα, πρόκειται να ζητήσει έλεος από τον γιο του Δαβίδ, που είναι ο μεσσιανικός τίτλος του Ιησού, όπως ακριβώς είχε φωνάξει για έλεος η τυφλή γυναίκα στην πύλη της Ιεριχώ. Γέρνει μπροστά στον Ιησού, αν και δεν είναι Εβραία. Αυτή η χειρονομία αποδεικνύει την προσήλωσή της στον Ιησού και στη σωτηρία της κόρης της.
Στη συνέχεια, ο Ιησούς έθεσε σε δοκιμασία την ταπεινότητά της αποκαλώντας την σκυλί. Μια σοβαρή κατηγορία ακόμη και σήμερα, απαράδεκτη στα αυτιά ενός Ανατολίτη! Εκείνη όμως δέχτηκε αυτή την ταπείνωση, αυτή τη δοκιμασία, και φώναξε την πίστη της. Ο Ιησούς κατέθεσε μαρτυρία για το μεγαλείο της πίστης αυτής της Χαναναίας γυναίκας. Και μέχρι τότε η κόρη της είχε θεραπευτεί.
4
3. Η πίστη παίρνει αυτό που ζητάει.
Ας μάθουμε να ακολουθούμε το παράδειγμα αυτής της γυναίκας: ας νιώσουμε την επείγουσα ανάγκη μας και ας φωνάξουμε στον Κύριο, παίρνοντας την πραγματική μας θέση, αυτή της ταπεινοφροσύνης, τη μόνη που μας ταιριάζει. Εκείνος θα μας διδάξει να διακρίνουμε το θέλημά Του στη ζωή μας. Ας είμαστε σίγουροι ότι "αν ζητάμε κάτι σύμφωνα με το θέλημά Του, μας ακούει- και αν ξέρουμε ότι μας ακούει, ό,τι κι αν ζητάμε, ξέρουμε ότι έχουμε αυτά που ζητήσαμε από Αυτόν" (Α΄ Ιωάννη 5:15). Ο Ιησούς σίγουρα δεν ξέρει να λέει όχι, αλλά τα αιτήματά μας πρέπει να είναι σύμφωνα με αυτό που θέλει για τον καθένα από εμάς.
Το πιο δύσκολο πράγμα είναι να μην απογοητευόμαστε ποτέ από αιτήματα που αργούν να αποδώσουν καρπούς.
Προσευχή: Κύριε Ιησού, το δώρο της πίστης είναι αυτό που μας επιτρέπει να Σε γνωρίσουμε, να Σε πλησιάσουμε και να αναγνωρίσουμε ότι είσαι ο Υιός του Θεού. Δώσε μας μεγάλη πίστη, δώσε μας τη χάρη να είμαστε τόσο ταπεινοί όσο αυτή η γυναίκα. Βοήθησέ μας να γνωρίσουμε την αγάπη Σου, η οποία αλλάζει τη ζωή μας.
Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ μας. Αμήν.
+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου