Author: staff@maroniteparchy.org.cy

Categories
Events

Unity in Diversity 2025

Plenary Assembly of the Bishops of the Eastern Catholic Churches of Europe

2025_09_04_Incontro 2025_Programm_engl_WEB

Categories
Archbishop’s Teaching

14η Κυριακή της Πεντηκοστής

Η Μάρθα και η Μαρία ( Λουκάς 10 / 38 - 42)

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Η Αγιοκατάταξη των Μακαρίων Τζόρτζιο Φρασσάτι και Κάρλο Ακουτίς

Σήμερα, στην αγία πόλη της Ρώμης, ο αγαπημένος μας Άγιος Πατέρας, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄, θα ανακηρύξει επίσημα για όλη την Εκκλησία δύο νέους αγίους, τον Τζόρτζιο Φρασσάτι και τον Κάρλο Ακουτίς. Και οι δύο νέοι αυτοί άνδρες έφυγαν από τη ζωή πολύ νέοι· όμως μέσα στη σύντομη πορεία τους, δείχνουν ότι το να ζει κανείς για τον Χριστό δεν αφαιρεί τίποτε από τη ζωή, αλλά την γεμίζει με νόημα και χαρά.

Οι άγιοι είναι οι ειδικοί της ακρόασης. Όπως η Μαρία της Βηθανίας, οι άγιοι είναι προσεκτικοί στη φωνή του Χριστού. Τον ακούν στην ανάγνωση του Ευαγγελίου, Τον ακούν στη διδασκαλία της Εκκλησίας, Τον ακούν στις φωνές των φτωχών και των μεταναστών, Τον ακούν στη σιωπή του Παναγίου Μυστηρίου. Οι άγιοι δεν αρκούνται να ακούνε τον Ιησού· Τον προσέχουν. Αυτό το έργο της ακρόασης είναι η ανακάλυψη της φωνής του Χριστού σε όσους βρίσκονται δίπλα μας, στις οικογένειές μας και στον χώρο εργασίας μας. Είναι ακόμη και η προσπάθεια να ακούσουμε τη φωνή του Χριστού στους συγχρόνους μας, μερικοί από τους οποίους βρίσκονται μακριά από την Εκκλησία. Ακόμα και στην αποξένωσή τους, είναι πλάσματα του Λόγου, της λογικής, και μπορούν, χωρίς να το γνωρίζουν, να μεταδίδουν την αλήθεια. Χρειαζόμαστε καρδιές και αυτιά ικανά να ακούν τον Χριστό που μιλά από τα πιο απίθανα μέρη.

Η καημένη η Μάρθα, μέσα στη γεμάτη μέριμνες κουζίνα της Βηθανίας, μπορούσε να ακούει τον Χριστό να μιλά στο άλλο δωμάτιο, αλλά ήταν τόσο αποσπασμένη που δεν μπορούσε να Τον προσέξει. Είχε επικεντρωθεί στα προβλήματά της, στις δυσκολίες και τις αποτυχίες της. Άκουγε τον εαυτό της και μόνο από απόσταση τον Ιησού.

Ο Θείος Λόγος δημιούργησε το ανθρώπινο σώμα ως μια εξατομικευμένη παραβολή: έχουμε δύο αυτιά και ένα στόμα. Ο Θεός μας δείχνει ότι πρέπει να ακούμε διπλάσια απ’ όσο μιλάμε· και ότι η ακρόαση είναι διπλάσια δύσκολη από την ομιλία.

Είθε η Ευλογημένη Μητέρα μας, της οποίας την όμορφη γέννηση θα εορτάσουμε αύριο (για εμάς τους Μαρωνίτες, θυμόμαστε την Κυρία μας της Μαρκί!) στις 8 Σεπτεμβρίου, να πρεσβεύει για όλους μας ώστε να γίνουμε καλύτεροι ακροατές! Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Categories
Archbishop’s Teaching

14th Sunday of Pentecost

Feast of Saint Maron, Father of the Maronites

Archbishop’s Teaching

Sunday February 9, 2025 (John 12 / 23-30)

Dear brothers and sisters in Christ,

“Blessed are you, Saint Maron, for you became a prayer on the lips of the faithful, and a living example for the people who bear your name and will be known as Maronites to end of the age.” - Ramsho
St. John Chrysostom an early Father of the Church heard of the holy life of prayer and miracles of St. Maron. St. John asked him for his prayer and blessing. The prayer of the just man obtains much (James 5:16). It is the most sensible and reasonable thing to do, to ask God’s friends to speak to Him on our behalf. God rejoices in such humility and fraternity.
The Church, while recognizing the urgent need of exterior works … teaching, preaching, care for the poor, helping the sick, and so many other works …continues to desire and support the essential work of those religious who form what is called the contemplative life, consecrated to the interior apostolate. “The religious orders which are vowed to contemplation are, in certain way, necessary to the Church.” (Address of Pius XII, December 8, 1950).
The Church is going through a difficult time, and it may be because there are so few vocations to the work of the interior apostolate. St. John Chrysostom triumphed over his enemies by the prayers of St. Maron. We need in our day many more vocations, who like St. Maron consecrate themselves to a life of hidden immolation in order to obtain from God all the graces that He desires to give to the Church. The holier a soul is, the greater is the influence that it exercises in the Church.
“I understand that love alone imparts life to all the members of the Church, so that should love ever fail, apostles would no longer preach the Gospel, and martyrs would refuse to shed their blood. I realize that love includes every vocation, that love is all things, that love is eternal, reaching down through the ages and stretching to all the uttermost limits of the earth.” – St. Therese of the Child Jesus

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Εορτή της Παρουσίασης του Χριστού στο Ναό Λουκάς (2:22-35)

Archbishop’s Teaching

Ομιλία το Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών Κύπρου κ. Σελιμ Σφειρ

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Τώρα, Χριστέ ο Θεός μας, σε ικετεύουμε, με την ευωδία αυτού του θυμιάματος, να μας χαρίσεις, σε αυτή την ιερή γιορτή, μια βαθιά κατανόηση του σχεδίου της σωτηρίας σου». – ΣΕΔΡΟ

Η σημερινή γιορτή είναι γιορτή τόσο του Ιησού όσο και της Μαρίας: του Ιησού, ο οποίος παρουσιάζεται από τη Μητέρα Του στο ναό, σαράντα ημέρες μετά τη γέννησή Του σύμφωνα με το νόμο του Μωυσή- και της Μαρίας, επειδή υποτάσσεται σε μια τελετή εξαγνισμού που προβλέπεται από το νόμο του Μωυσή.

Για να γιορτάσουμε αυτή τη γιορτή πιο κατάλληλα, η μαρωνίτικη λειτουργία ευλογεί τα κεριά και μας τα δίνει. Το αναμμένο κερί είναι ένα σύμβολο της χριστιανικής ζωής, της πίστης και της χάρης που πρέπει να λάμπει στην ψυχή μας. Όπως ένα ξαφνικό αεράκι μπορεί να σβήσει ένα κερί, έτσι και εμείς μπορούμε να χάσουμε τη χάρη του Θεού από τον εγωισμό και την αδυναμία μας.

Πόσο όμορφη είναι η Μητέρα του Θεού αυτή την ημέρα της γιορτής! Παρόλο που ήξερε ότι ήταν παρθένα, βάζει τον εαυτό της στο επίπεδο όλων των άλλων μητέρων και στέκεται μαζί τους, περιμένοντας ταπεινά τη σειρά της, κρατώντας «ένα ζευγάρι τρυγόνια», την προσφορά των φτωχών. Βλέπουμε τον Ιησού και τη Μαρία να υποτάσσονται σε νόμους από τους οποίους δεν δεσμεύονται- ο Ιησούς δεν χρειάζεται να λυτρωθεί, ούτε η Μαρία να εξαγνιστεί. Σε αυτή τη μεγάλη γιορτή, ας διδαχθούμε ξανά το μάθημα της ταπεινοφροσύνης και του σεβασμού του νόμου του Θεού.

Μπορεί να συμβεί κατά τη διάρκεια της επόμενης εβδομάδας, του επόμενου μήνα ή του επόμενου έτους να συναντήσουμε κάποιον νόμο που απαιτεί από εμάς ταπεινή υποταγή και εμείς, με την υπερηφάνειά μας, να δημιουργήσουμε μια ψεύτικη πρόφαση που θα προσπαθήσει να μας απαλλάξει.
Θα μπορούσε να είναι ότι απαιτούμε μια απαλλαγή, μια ειδική εξαίρεση επειδή πιστεύουμε ότι έχουμε ειδικά δικαιώματα; Αν πρέπει να μπούμε σε αυτή την «κατάχρηση στο όνομα των δικαιωμάτων», ας ταπεινωθούμε και ας αναγνωρίσουμε την ακραία ανάγκη μας για εσωτερική κάθαρση.

«Αδελφοί και αδελφές, η ταπεινότητα είναι το παν. Είναι αυτό που μας σώζει από τον Κακό και από τον κίνδυνο να γίνουμε συνεργοί του. Και η ταπεινοφροσύνη είναι η πηγή της ειρήνης στον κόσμο και στην Εκκλησία. Όπου δεν υπάρχει ταπεινοφροσύνη, υπάρχει πόλεμος, υπάρχει διχόνοια, υπάρχει διαίρεση. Ο Θεός μας έδωσε και παράδειγμα ταπεινοφροσύνης στον Ιησού και τη Μαρία, ώστε να είναι η σωτηρία και η ευτυχία μας. Και η ταπεινοφροσύνη είναι ακριβώς ο δρόμος, η οδός προς τη σωτηρία». - Πάπας Φραγκίσκος Γενική ακρόαση 22 Μαΐου 2024. Αμήν.

† Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

 

Feast of the Presentation of Christ in the Temple (Luke 2: 22-35) February 2, 2025

Archbishop’s Teaching

Homily of His Excellency, Selim Sfeir Maronite Archbishop of Cyprus

Dear brothers and sisters in Christ,

“Now, O Christ our God, we implore you, with the fragrance of this incense, to grant us, on this holy feast, a profound understanding of your plan of salvation.” - SEDRO

Today’s feast is a feast both of Jesus and Mary: of Jesus, who is presented by His Mother in the temple, forty days after His birth according to the Law of Moses; and of Mary, because she submits herself to a rite of purification prescribed by the Law of Moses.

In order to celebrate this Feast more fittingly, the Maronite liturgy blesses candles and gives them to us. The lighted candle is a symbol of the Christian life, of faith and grace which should shine in our soul. Just as a sudden breeze can extinguish a candle, so too we can lose the grace of God by our own selfishness and weakness.

How beautiful is the Mother of God on this feast day! Although she knew she was a virgin, she put herself on the level of all the other mothers and stands with them, humbly awaiting her turn, carrying “a pair of turtledoves,” the offering of the poor. We see Jesus and Mary submitting themselves to laws by which they are not bound; Jesus does not need to be redeemed, nor Mary to be purified. On this great feast, let us learn again the lesson of humility and respect for the law of God.

It may happen that in the course of the coming week, month or year in which we may encounter some law demanding of us a humble submission, and we, with our pride, may create a false pretext which would seek to exempt us. Could it be that we demand a dispensation, a special exemption because we believe we have special rights? If we should enter into this ‘abuse in the name of rights’, let us humble ourselves and acknowledge our extreme need of interior purification.

“Brothers and sisters, humility is everything. It is what saves us from the Evil One, and from the danger of becoming his accomplices. And humility is the source of peace in the world and in the Church.

Where there is no humility, there is war, there is discord, there is division. God has given us and example of humility in Jesus and Mary, so that it may be our salvation and happiness. And humility is precisely the way, the path to salvation.” – Pope Francis General Audience May 22, 2024

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

3η Κυριακή μετά τα Θεοφάνεια

Archbishop’s Teaching

Ομιλία το Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών Κύπρου κ. Σελιμ Σφειρ

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Ο Ιησούς του απάντησε: «Αλήθεια σου λέω, κανείς δεν μπορεί να μπει στη βασιλεία του Θεού χωρίς να γεννηθεί από νερό και Πνεύμα».

Αυτή η Κυριακή μας προσκαλεί να διαλογιστούμε πάνω στο όμορφο μυστήριο του Βαπτίσματος. «Το Άγιο Βάπτισμα κατέχει την πρώτη θέση μεταξύ των Μυστηρίων, διότι είναι η πόρτα της πνευματικής ζωής, διότι με αυτό γινόμαστε μέλη του Χριστού και ενσωματωνόμαστε με την Εκκλησία.» - Πάπας Ευγένιος Δ' Το Διάταγμα για τους Αρμένιους (Σύνοδος της Φλωρεντίας).

Αυτό το όμορφο Μυστήριο είναι μια ανοιχτή πρόσκληση προς όλα τα έθνη να εισέλθουν στη Βασιλεία του Θεού. Κανείς δεν αποκλείεται εκτός από εκείνους που αρνούνται πεισματικά αυτή τη χάρη της πίστης.

Ο Απόστολος Παύλος στην επιστολή του προς τους Γαλάτες μας διδάσκει τη μεγάλη δύναμη αυτού του Μυστηρίου, λέγοντας ότι τώρα, στο Βάπτισμα, δεν υπάρχει πλέον ούτε Εβραίος ούτε Έλληνας, αλλά όλοι είναι ένα εν Χριστώ. Αποκαλύπτει ότι αυτή η νέα ταυτότητα εν Χριστώ είναι μεγαλύτερη από κάθε εθνικό διαχωρισμό. Την εποχή που έγραφε ο Απόστολος Παύλος, ο ιουδαϊκός λαός είχε ακόμη μια ταυτότητα που εξυμνούσε την αποκλειστικότητά του: Ο Θεός τους επέλεξε, είχαν ένα ναό, ένα ιερατείο και μια θυσία. Όλα αυτά θα άλλαζαν εξαιτίας της καταστροφικής τους απόφασης της Μεγάλης Παρασκευής να απορρίψουν τον Ιησού Χριστό. Και εξαιτίας αυτής της απόρριψης του ενσαρκωμένου Λόγου, η πηγή της εθνικής τους ταυτότητας, ο Ναός στην Ιερουσαλήμ, καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ. Μετά από αυτό το κατακλυσμιαίο γεγονός, οι Εβραίοι είχαν να κάνουν μια επιλογή είτε να αναζητήσουν το βάπτισμα στον Χριστό και να γίνουν μέρος του νέου Ισραήλ, του νέου εκλεκτού λαού, είτε να δημιουργήσουν μια νέα θρησκεία. Δεν είχαν τρόπο να εκπληρώσουν τη Μωσαϊκή διαθήκη και επομένως έπρεπε να δημιουργήσουν μια νέα θρησκεία βασισμένη σε ρήσεις (και διαφωνίες) των Φαρισαίων. Μέχρι σήμερα, μια μεγάλη σύγχυση καλύπτει την ταυτότητά τους, καθώς επιμένουν να πιστεύουν ότι είναι ο εκλεκτός λαός.

Η Καθολική Εκκλησία, μέσω του Βαπτίσματος, είναι ο νέος Ισραήλ, ο νέος εκλεκτός λαός του Θεού. Αυτή η ταυτότητα είναι ανοιχτή σε όλους τους ανθρώπους, όλων των εθνικών ταυτοτήτων και όλων των φυλών σε κάθε γενιά. Αυτό το δόγμα ονομάζεται υπερθεματισμός και πάντα πιστευόταν από την Εκκλησία.
Μόνο τα τελευταία χρόνια το δόγμα αυτό έχει συσκοτιστεί. Πρέπει να εργαστούμε όλοι μαζί για να το διορθώσουμε αυτό.

Αυτό που μας κάνει ξεχωριστούς είναι το βάπτισμα, όχι το DNA, όχι τα γενετικά χαρακτηριστικά, όχι η εθνική υπεροχή, ούτε καν τα θεολογικά/ιστορικά γεγονότα του παρελθόντος ... κανένα από αυτά τα τυχαία δεν έχει σημασία. Το βάπτισμα είναι η μόνη πύλη προς μια αληθινή και ολοκληρωμένη ταυτότητα. Θεραπεύει την πληγωμένη φύση μας και αποκαλύπτει τη σωτήρια Αγάπη του Θεού. Αυτό το δώρο δεν πρέπει ποτέ να μας επιτρέπει να έχουμε οποιοδήποτε σύμπλεγμα ανωτερότητας, αλλά μάλλον να μας ταπεινώνει. Ο Θεός μας έχει επιλέξει, ναι, αλλά μας έχει δοθεί μια μεγάλη ευθύνη να φέρουμε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους στο Μυστήριο του Βαπτίσματος. Όσο μεγαλύτερο είναι το δώρο, τόσο μεγαλύτερη είναι και η ευθύνη.

Προσευχή
Κύριε Ιησού, σου προσφέρω όλες μου τις προσευχές, τα έργα, τις χαρές και τα βάσανα αυτής της ημέρας για να χαρίσεις τη χάρη του Αγίου Βαπτίσματος σε πολλούς περισσότερους ανθρώπους. Αμήν.

 

† Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

 

3rd Sunday after Epiphany

Archbishop’s Teaching

Homily of His Excellency, Selim Sfeir, Maronite Archbishop of Cyprus (John 3 : 1-16)

Dear Brothers and Sisters in Christ,

“Jesus answered him, ‘Very truly, I tell you, no can enter the kingdom of God without being born of water and Spirit.”

This Sunday invites us to meditate upon the beautiful sacrament of Baptism. “Holy Baptism holds the first place among the Sacraments because it is the door of the spiritual life, for by it we are made members of Christ and incorporated with the Church.”- Pope Eugene IV The Decree for the Armenians (Council of Florence).

This beautiful Sacrament is an open invitation to all nations to enter the Kingdom of God. No one is excluded except those who obstinately refuse this grace of faith.

St. Paul in his epistle to the Galatians teaches us the great power of this Sacrament, saying that now, in Baptism, there is no longer Jew nor Greek, but all are one in Christ. He reveals that this new identity in Christ is greater than any ethnic division. At the time of St. Paul’s writing, the Jewish people still had an identity that exulted their exclusivity: God chose them, they had a Temple, a priesthood, and a sacrifice. All this would change because of their disastrous decision of Good Friday to reject Jesus Christ. And because of this rejection of the Logos Incarnate, the source of their national identity, the Temple in Jerusalem, was destroyed by the Romans in 70 AD. After that cataclysmic event, the Jews had a choice to make either seek Baptism in Christ and become part of the new Israel, the new chosen people, or create a new religion. They had no way to fulfil the Mosaic covenant and therefore had to create a new religion based upon sayings (and disputes) of the Pharisees. To this day, a great confusion covers their identity as they persist in believing they are the chosen people.

The Catholic Church, by Baptism, is the new Israel, the new chosen people of God. This identity is open to all people, of all ethnic identities and all races in every generation. This doctrine is called supersessionism and has always been believed in by the Church.
It is only in recent years that this doctrine has been obscured. We must all work together to correct this.

What makes us special is baptism, not DNA, not genetic characteristics, not ethnic superiority, nor even theological/historical events from the past … none of these accidental's matter. Baptism is the only doorway to a true and complete identity. It heals our wounded nature, and it reveals the saving Love of God. This gift should never allow us to have any kind of superiority complex but rather humble us. God has chosen us, yes, but we have been given a great responsibility to bring as many people as possible to the Sacrament of Baptism. The greater the gift, the greater the responsibility.

Prayer
Lord Jesus, I offer to you all my prayers, works, joys and sufferings of this day that you may grant the grace of Holy Baptism to many many more people.

 

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

2η Κυριακή μετά τα Θεοφάνεια

Archbishop’s Teaching

Ομιλία το Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών Κύπρου κ. Σελιμ Σφειρ

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Η ώρα της προσευχής για τη χριστιανική ενότητα είναι μπροστά μας. Η περίοδος αυτή, που ξεκίνησε για πρώτη φορά το 1908, άρχισε στις 18 Ιανουαρίου, την εορτή προς τιμήν του Αποστόλου Πέτρου εν αλυσίδες και ολοκληρώνεται στις 25 Ιανουαρίου, την εορτή της μεταστροφής του Αποστόλου Παύλου.
Καθώς κάθε χρόνο αφιερώνουμε αυτή την εβδομάδα για να προσευχηθούμε για την ενότητα, μας υπενθυμίζεται ότι ο καθένας από εμάς πρέπει να εργαστεί για τη χριστιανική ενότητα και το έργο μας πρέπει να ξεκινά και να τελειώνει στην προσευχή.

Ο Χριστός, από την αρχή της δημόσιας διακονίας του, κάλεσε τους ανθρώπους να μετανοήσουν για τις αμαρτίες τους. Αυτή η μετάνοια είναι μια αλλαγή της καρδιάς - μια στροφή από τις αμαρτωλές επιθυμίες και πρακτικές προς μια αγία ζωή, που έχει ως θεμέλιο τη ζωή και τις διδασκαλίες του Ιησού Χριστού. Αυτό σημαίνει να ζούμε μια ζωή ταπεινότητας και αγάπης για τους άλλους.

Η μεταστροφή της καρδιάς είναι απαραίτητη και για τον οικουμενισμό, διότι χωρίς ταπεινοφροσύνη και αγάπη, οι προσπάθειες για ενότητα θα είναι πάντα αποτυχημένες. Η ταπεινοφροσύνη επιτρέπει σε ένα άτομο να αναγνωρίσει τα σφάλματα της δικής του θρησκευτικής κοινότητας, και η αγάπη γεννά την επιθυμία να ενωθεί με όλους τους χωρισμένους αδελφούς και αδελφές.
«Ο Χριστός καλεί κάθε άτομο σε μεταστροφή της καρδιάς, μια μεταστροφή που οδηγεί στην εκπλήρωση του θελήματός Του εδώ στη γη». - σελ. 189 Οικουμενισμός και διαθρησκειακός διάλογος (Didache)

«Δεν μπορεί να υπάρξει οικουμενισμός αντάξιος του ονόματος χωρίς μεταστροφή της καρδιάς. Διότι από την ανανέωση της εσωτερικής ζωής του νου μας, από την αυταπάρνηση και την άδολη αγάπη γεννιούνται οι επιθυμίες της ενότητας και αναπτύσσονται με ώριμο τρόπο. Θα πρέπει λοιπόν να προσευχηθούμε στο Άγιο Πνεύμα για τη χάρη να είμαστε πραγματικά γεμάτοι αυταπάρνηση, ταπεινοί, ευγενικοί στην υπηρεσία των άλλων και να έχουμε μια στάση αδελφικής γενναιοδωρίας απέναντί τους». (Unitatis Redintegratio, 7) Αμήν.

† Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

2nd Sunday after Epiphany

Archbishop’s Teaching

Homily of Archbishop Selim Selim, Maronite Archbishop of Cyprus

Dear Brothers and Sisters in Christ,

The octave of prayer for Christian Unity is upon us. The octave first undertaken in 1908 began on January 18th, the Feast in honour of St. Peter in Chains and concludes on January 25th, the Feast of the Conversion of St. Paul. As we set aside this week each year to pray for unity, we are reminded that each one of us must work for Christian unity, and our work must begin and end in prayer.

“Christ, from the beginning of his public ministry, called on people to repent of their sins. This repentance is a change of heart – a turning from sinful desires and practices to a holy life, one that has its foundation in the life and teachings of Christ. This means living a life of humility and love for others.

Conversion of heart is necessary for ecumenism as well, for without humility and love, efforts at unity will always fall short. Humility allows a person to recognize the faults of his or her own faith community, and love generates the desire to be united with all separated brothers and sisters. Christ calls every person to a conversion of heart, a conversion that leads to a flowering of His Will here on earth.” – p.189 Ecumenism and Inter-religious Dialogue The Didache Series

“There can be no ecumenism worthy of the name without a change of heart. For it is from renewal of the inner life of our minds, from self-denial and an unstinted love that desires of unity take their rise and develop in a mature way. We should therefore pray to the Holy Spirit for the grace to be genuinely self-denying, humble, gentle in the service of others, and to have an attitude of brotherly generosity towards them.” (Unitatis Redintegratio, 7)

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Περίοδος των Θεοφανείων

Archbishop’s Teaching

1η Κυριακή μετά τα Θεοφάνεια (Ιωάννης 1/ 29-34)

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

 

«Ο Κύριος μας έδωσε τους θησαυρούς της ζωής του.

Με τη χάρη του Βαπτίσματος αγιαστήκαμε.

Μας συγχώρεσε τις αμαρτίες μας και μας έκανε δικούς του». -Υμνος, Ο Υιός του Πατέρα

 

Στο Ευαγγέλιο αυτής της πρώτης Κυριακής μετά τα Θεοφάνεια διαβάζουμε ότι ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, με μεγάλη σύνεση και σεμνότητα, δεν υποχρέωσε ούτε παρότρυνε τους μαθητές του να ακολουθήσουν τον Χριστό, αλλά απλώς τους τον υπέδειξε: «Ιδού ο Αμνός του Θεού...» Το κάνει αυτό για να μπορέσουν, από μόνοι τους, να επιδιώξουν με μεγαλύτερη θέρμη ένα τόσο μεγάλο αγαθό, όταν το ανακαλύψουν μόνοι τους. Όταν ένας άνθρωπος ανακαλύπτει ένα κόσμημα που πωλείται σε γελοία φτηνή τιμή και λέει σε άλλους εμπόρους πόσο μεγάλη είναι η αξία του, τους κάνει να βρουν από μόνοι τους έναν τρόπο να το αγοράσουν. Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι μόνο δύο από τους μαθητές του Ιωάννη ακολούθησαν τον Ιησού. Από όλους τους ανθρώπους, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής θα μπορούσε να απαιτήσει από τους μαθητές του να τον εγκαταλείψουν και να ακολουθήσουν τον Χριστό από θέση εξουσίας. Ήταν, άλλωστε, ο «μεγαλύτερος άνδρας που γεννήθηκε ποτέ από γυναίκα».  Αντ' αυτού, αποφεύγει με χάρη να μη σέβεται την ελευθερία των ακολούθων του.

 

Όπως το Αστέρι της Βηθλεέμ, ο Ιωάννης δείχνει τον Χριστό και αφήνει στην ελευθερία των μαθητών του να ακολουθήσουν τον Χριστό ή όχι. Όπως οι Μάγοι που βρήκαν και λάτρεψαν τον Χριστό, έτσι και ο Ανδρέας (και υποθέτουμε ο Ιωάννης, ο συγγραφέας του ευαγγελίου) βρήκε τον Χριστό και τον ακολούθησε στη μεγαλύτερη περιπέτεια του ανθρώπινου γένους. Όπως το άστρο της Βηθλεέμ, όπως ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, πρέπει να δείχνουμε συνεχώς τον Κύριο.

Δείχνουμε προς τον Κύριο όταν είμαστε πιστοί στην καθημερινή μας προσευχή, πιστοί στην κυριακάτικη λειτουργία, σταθεροί στη φιλία μας και αποφασισμένοι να βοηθάμε τους αρρώστους και τους φτωχούς.

 

Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας #1730

Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο λογικό ον, προσδίδοντάς του την αξιοπρέπεια ενός προσώπου που μπορεί να ξεκινά και να ελέγχει τις πράξεις του. «Ο Θεός θέλησε να αφεθεί ο άνθρωπος στο χέρι της δικής του συμβουλής» (Βατικανό ΙΙ, Gaudium et Spes #17), ώστε να μπορεί με τη θέλησή του να αναζητήσει τον Δημιουργό του και να επιτύχει ελεύθερα την πλήρη και ευλογημένη τελειότητά του προσκολλώντας σε αυτόν. Αμήν.

 

† Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

 

Time of Epiphany

Archbishop’s Teaching

1st Sunday after Epiphany (John 1 : 29-34) Homily of His Excellency, Selim Sfeir Maronite Archbishop of Cyprus

Dear brothers and sisters in Christ,

 

“Our Lord gave us his treasures of life.

Through Baptism’s grace we were sanctified.

He pardoned our sins and made us his own.” -Hymn, The Father’s Own Son

The Gospel of this First Sunday after the Epiphany we read that St. John the Baptist, with great prudence and modesty, did not compel or urge his disciples to follow Christ but only pointed Him out to them: “Behold the Lamb of God …” He does this so that they might, by themselves more ardently pursue after such a great good when they discover it by themselves. When a man discovers a jewel being sold for a ridiculously cheap price, and he tells other merchants how great is its worth and value, it causes them of their own accord to find a way to buy it. It is surprising that only two of John’s disciples followed Jesus. Of all people, John the Baptist could have demanded his disciples to leave him and follow Christ from a position of authority. He was, after all, the “greatest man ever born of woman.”  Instead, he gracefully avoids disrespecting the freedom of his followers.

Like the Star of Bethlehem, John points to Christ and he leaves it to the freedom of his disciples to follow Christ or not. Like the Magi who found and adored Christ, Andrew (and we presume John, the author of the gospel) found Christ and followed Him in the greatest adventure of the human race. Like the Star of Bethlehem, like John the Baptist, we must continually point to the Lord. We point to the Lord when we are faithful to our daily prayer, faithful to our Sunday Mass, constant in our friendship, and determined in our helping the sick and the poor.

 

Catechism of the Catholic Church #1730

God created man a rational being, conferring on him the dignity of a person who can initiate and control his own actions. “God willed that man should be left in the hand of his own counsel,” (Vatican II, Gaudium et Spes #17) so that he might of his own accord seek his Creator and freely attain his full and blessed perfection by cleaving to him.

 

†  Selim Sfeir

Maronite Archbishop of Cyprus

 

Εορτή των Θεοφανείων Η Βάπτιση του Ιησού

Archbishop’s Teaching

Ομιλία των Θεοφανείων 2025

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές,
Σήμερα γιορτάζουμε τη Βάπτιση του Κυρίου μας, ένα γεγονός γεμάτο βάθος και θεολογικό νόημα. Μας καλεί να συλλογιστούμε τη δική μας κλήση μέσα από το βάπτισμα που λάβαμε.

1. Μια πράξη ταπείνωσης και αλληλεγγύης
Ο Ιησούς, ο Υιός του Θεού, χωρίς αμαρτία, βαπτίζεται από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή στον Ιορδάνη ποταμό. Γιατί; Για να ταπεινωθεί, να ενωθεί με την ανθρώπινη φύση μας και να δείξει την αλληλεγγύη Του με τους αμαρτωλούς.

Κι εμείς, ως βαπτισμένοι χριστιανοί, καλούμαστε να μιμηθούμε την ταπείνωση του Χριστού, να απορρίψουμε την υπερηφάνεια και να αναγνωρίσουμε την εξάρτησή μας από τον Θεό.
Κύριε, χάρισέ μας ταπεινή καρδιά, γεμάτη αγάπη και ευγνωμοσύνη για την παρουσία Σου στη ζωή μας.

2. Η αποκάλυψη της Αγίας Τριάδας
Κατά τη Βάπτιση, ο ουρανός ανοίγει, το Άγιο Πνεύμα κατεβαίνει σαν περιστέρι, και η φωνή του Πατέρα ακούγεται: «Αυτός είναι ο αγαπητός μου Υιός, στον οποίο ευαρεστήθηκα».

Αυτό το γεγονός είναι μια θεοφάνεια, μια φανέρωση της Αγίας Τριάδας. Μας υπενθυμίζει ότι το βάπτισμά μας δεν είναι απλώς ένα τελετουργικό, αλλά η είσοδός μας στη θεία ζωή της Τριάδας, στην κοινωνία με τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα.

Άγιο Πνεύμα, φώτισέ μας ώστε να ζούμε καθημερινά ως παιδιά του Θεού.

 

3. Κλήση σε αποστολή
Η Βάπτιση του Ιησού σηματοδοτεί την έναρξη της δημόσιας αποστολής Του. Από εκείνη τη στιγμή, αρχίζει να κηρύττει, να θεραπεύει και να φέρνει την ελπίδα.

Το ίδιο και το δικό μας βάπτισμα μας καλεί σε μια αποστολή. Δεν είναι απλώς ένα μυστήριο που έλαβε χώρα στο παρελθόν, αλλά μια καθημερινή πρόσκληση να ζούμε ως μάρτυρες της αγάπης του Θεού στον κόσμο.
Κύριε, δώσε μας τη δύναμη να φέρνουμε το φως Σου σε όσους βρίσκονται στο σκοτάδι.

4. Ένα σημείο καθαρμού και νέας ζωής
Μέσα από το βάπτισμα, γινόμαστε νέοι άνθρωποι. Καθαριζόμαστε από την αμαρτία και εισερχόμαστε στη ζωή της χάριτος. Ο Ιησούς αγίασε τα νερά του Ιορδάνη για να ανοίξει τον δρόμο της σωτηρίας για όλους μας.

Ας αναρωτηθούμε: Ζούμε σύμφωνα με τη χάρη του βαπτίσματός μας; Είμαστε φως και αλάτι για τον κόσμο;
Κύριε, ανανέωσε τη χάρη του βαπτίσματος μέσα μας και βοήθησέ μας να ζούμε με αγιότητα.

Επίλογος
Η Βάπτιση του Ιησού είναι μια πρόσκληση να θυμηθούμε το δικό μας βάπτισμα, να ανανεώσουμε την πίστη μας και να ζήσουμε ως παιδιά του Θεού, αφοσιωμένοι στην αποστολή Του.

Τελική προσευχή
Κύριε Ιησού, μέσα από τη Βάπτισή Σου μας άνοιξες τον δρόμο της σωτηρίας. Βοήθησέ μας να ζούμε καθημερινά ως μάρτυρες της αγάπης και της ειρήνης Σου, γεμάτοι από το Άγιο Πνεύμα. Αμήν.

† Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

 

Martha and Mary (Luke 10 : 38-42)

Dear brothers and sisters in Christ,

The Canonization of Blessed Giorgio Frassati and Blessed Carlos Acutis.

Today in the holy city of Rome, our beloved Holy Father, Pope Leo XIV will solemnly elevate for the whole Church two new saints, Giorgio Frassati and Carlos Acutis. Both of these young men died very young, yet in their brief journey, they show that living for Christ takes nothing away from life but fills it with meaning and joy.

The saints are the experts in listening. Like Mary of Bethany, the saints are attentive to the voice of Christ.  They hear Him in the reading of the Gospel, they hear Him in the voice of the Church’s teaching, they hear Him in the voices of the poor and the immigrant, they hear Him in the silence of the Blessed Sacrament.  The saints don’t just hear Jesus, they listen to Him. This work of listening is to discover the voice of Christ in those right beside us, in our families and our place of work. It's also about trying to hear the voice of Christ in our contemporaries, some of whom are far from the Church.  Even in their estrangement, they are creatures of Logos, of reason, and can be unwitting transmitters of the truth.  We need to have hearts and ears capable of hearing Christ speaking from the most unlikely places.

Poor Martha in her busy kitchen of Bethany could hear Christ speaking in the other room, but she was so distracted, she couldn’t listen.  She got focused on her problems, her difficulties and her failures.  She was listening to herself and only hearing Jesus from a distance.

The Divine Logos created the human body as a custom designed parable: we have two ears and one mouth.  God is showing us that we have to do twice as much listening as we do speaking and listening is twice as hard as talking.

May our Blessed Mother, who’s beautiful birthday we shall celebrate tomorrow (for us Maronites, we think of our Lady of Mankee!) on September 8th, intercede for all of us to be betters listeners!

† Selim Sfeir

Maronite Archbishop of Cyprus

Categories
Archbishop’s Teaching

Εορτή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ

Λουκάς 14: 16 -24

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Τότε ο Ιησούς του είπε: «Κάποιος έδωσε ένα μεγάλο δείπνο και προσκάλεσε πολλούς. Όταν ήρθε η ώρα του δείπνου, έστειλε τον δούλο του να πει στους προσκεκλημένους: «Ελάτε, γιατί όλα είναι έτοιμα τώρα». Καθώς συμμετέχουμε σε αυτή την ευλογημένη γιορτή της ανανέωσης της θυσίας του Ιησού Χριστού, μας συνοδεύει, όπως αρέσκεται να λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, μια μεγάλη ομήγυρη αγγέλων.

Αυτή η εκκλησία, αφιερωμένη στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, έχει σίγουρα το δικαίωμα να πιστεύει ότι αυτός ο μεγάλος στρατηλάτης των ουράνιων στρατευμάτων είναι παρών εδώ μαζί μας, προσφέροντας τη λατρεία του στην Αγία Τριάδα. Τον χαιρετούμε και τον ευχαριστούμε για την προστασία του. Ο Κύριός μας στο Ευαγγέλιο, μας εξιστορεί μια παραβολή για κάποιον που παρέθεσε ένα μεγάλο δείπνο. Ο Κύριός μας συνεχίζει περιγράφοντας πώς οι καλεσμένοι άρχισαν να βρίσκουν δικαιολογίες και να απαλλάσσονται από αυτό το μεγάλο συμπόσιο. Αυτή η παραβολή απευθυνόταν ως επίπληξη στους Ιουδαίους για την άρνησή τους να πιστέψουν και να δεχτούν τον Μεσσία τους. Ο Ιησούς Χριστός είναι η εκπλήρωση όλων των προφητειών και υποσχέσεων της Παλαιάς Διαθήκης. Ένα μέρος του Ισραήλ δέχτηκε τον Χριστό και έγινε η Καθολική Εκκλησία, αλλά η παραβολή είναι πολύ σαφής, πολλοί από τον ίδιο τον λαό του Κυρίου μας δεν Τον δέχτηκαν.

Θα ήθελα να προσαρμόσω αυτή την παραβολή στην παρούσα κατάσταση. Βρισκόμαστε εδώ, στην σεβάσμια παλιά εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στον Ασώματο. Το συμπόσιο της Θυσίας του Κυρίου μας, η μεγαλύτερη από όλες τις γιορτές, είναι έτοιμο μπροστά μας. Είναι αλήθεια ότι μπορούμε να παρακολουθήσουμε τη Θεία Λειτουργία σε οποιοδήποτε άλλο μέρος, γιατί όπου ένας έγκυρα χειροτονημένος ιερέας με δικαιοδοσία, χρησιμοποιώντας τις εγκεκριμένες λέξεις της αφιέρωσης, με την πρόθεση να κάνει ό,τι κάνει η Εκκλησία, και χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα συστατικά του ψωμιού και του κρασιού, προσφέρει τη Θυσία της Θείας Λειτουργίας, εκεί μπορούμε να παρακολουθήσουμε τη Θεία Λειτουργία και να λάβουμε την Θεία Κοινωνία. Αλλά θέλω να επιμείνω ότι είναι πολύ σημαντικό να παρακολουθούμε τη Θεία Λειτουργία εδώ στον Ασώματο και στα παραδοσιακά μαρωνιτικά χωριά μας όσο πιο συχνά μπορούμε.

Η Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας, παράγραφος 2471, αναφέρει: «Ενώπιον του Πιλάτου, ο Χριστός διακηρύσσει ότι «ήρθε στον κόσμο για να μαρτυρήσει την αλήθεια». Ο χριστιανός δεν πρέπει λοιπόν να ντρέπεται να μαρτυρήσει τον Κύριό μας. Σε καταστάσεις που απαιτούν μαρτυρία της πίστης, ο χριστιανός πρέπει να την ομολογεί χωρίς αμφιβολία, ακολουθώντας το παράδειγμα του Αποστόλου Παύλου ενώπιον των δικαστών του».

Όταν σκεφτόμαστε καταστάσεις σε όλο τον κόσμο, μπορούμε εύκολα να φανταστούμε τους μακρινούς αδελφούς και αδελφές μας στον Χριστό να υποβάλλονται σε μια πραγματική δοκιμασία. Αλλά και εμείς εδώ στον Ασώματο αλλά και στην Αγία Μαρίνα έχουμε μια δοκιμασία, ένα είδος δοκιμασίας. Θα μαρτυρήσουμε τον Κύριό μας μπροστά στους γείτονές μας; Πολλοί από αυτούς που βρίσκονται τώρα σε αυτό το χωριό δεν είναι βαπτισμένοι, αλλά έχουν δικαίωμα στη μαρτυρία μας, στην κατάθεσή μας. Η μαρτυρία μας δεν είναι πολιτική ή ιδεολογική. Δεν είμαστε εδώ σε μια πράξη ανυπακοής ή αντίστασης. Είμαστε εδώ επειδή είμαστε μέρος του Σώματος του Χριστού, και ο Χριστός είναι πάντα στραμμένος προς τον Πατέρα. Κοιτάζοντας τον Πατέρα μαζί με τον Χριστό, βλέπουμε κάθε άνθρωπο ως αδελφό και αδελφή μας. Γι' αυτό καμία κυβέρνηση δεν πρέπει ποτέ να φοβάται το έργο της Εκκλησίας.

Ναι, μπορούμε να λάβουμε τα μυστήρια πιο εύκολα στις τοπικές ενοριακές εκκλησίες μας, αλλά αν παραμελούμε τις εκκλησίες του χωριού μας, παραμελούμε όλες τις ψυχές που ζουν εδώ. Ένα από τα συγκεκριμένα σημάδια της καρποφορίας των Μυστηρίων είναι η οικοδόμηση της ανθρώπινης αδελφότητας. Ολόκληρος ο κόσμος χρειάζεται περισσότερη αδελφότητα, φιλία και καλοσύνη. Η παρουσία μας εδώ πρέπει να γίνει κατανοητή από αυτή τη θέση. Βρισκόμαστε εδώ επειδή μόνο ο Αναστημένος Χριστός είναι ικανός να ανακουφίσει τα βάσανα της πληγωμένης ανθρωπότητας (Πάπας Φραγκίσκος). Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτή η θέση θα προσελκύσει τους νέους μας να επιστρέψουν στα χωριά.

Αν κάνουμε το λάθος των προσώπων της παραβολής και βρούμε δικαιολογίες, όπως «η σειρά είναι πολύ μεγάλη», «όλο και λιγότεροι άνθρωποι πηγαίνουν», «δεν έχει νόημα»... αυτό συμβαίνει επειδή έχουμε χάσει την υπομονή μας με τον Θεό. Ο Θεός εργάζεται πάντα, και συχνά είναι σαν ψίθυρος και πολύ σιωπηλός, αλλά εργάζεται. Αν εγκαταλείψουμε τον Ασώματο, την Αγία Μαρίνα, την Καρπάσια ή τον Κορμακίτη, θα είναι ένα σημάδι ότι έχουμε κουραστεί να περιμένουμε τον Θεό να κάνει κάτι.

Όταν δούμε τους αγαπημένους μας προγόνους στην αιωνιότητα, θα είναι ανυπόμονοι να δουν πώς περάσαμε τη χριστιανική μας ζωή. Ας μην τους απογοητεύσουμε λέγοντας ότι κουραστήκαμε να περιμένουμε τον Θεό να δράσει.

Ας μας ανοίξει η Μαρία, Βασίλισσα των Αγγέλων και Βασίλισσα του Ασωμάτου, την πόρτα του Ιερού Οίκου της Ναζαρέτ, ώστε να ανακαλύψουμε πώς ένα μικρό σπίτι, σε ένα ξεχασμένο χωριό, μπορεί πράγματι να αλλάξει τον κόσμο. Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Categories
Archbishop’s Teaching

Feast of Saint Michael

Luke (14, 16-24)

Dear brothers and sisters in Christ,

“Then Jesus said to him, ‘Someone gave a great dinner and invited many.  At the time for the dinner he sent his slave to say to those who had been invited, “Come, for everything is ready now.”

As we join in this blessed celebration of the unbloody renewal of the Sacrifice of Jesus Christ, we are accompanied, as St. John Chrysostom loved to say, with a great host of angels.  This church, dedicated to St. Michael, surely has the right to believe that this great general of the heavenly hosts is present here with us, offering his adoration to the Blessed Trinity.  We salute him and thank him for his protection.

Our Lord in the gospel tells us a parable about someone who gave a great dinner.  Our Lord goes on to describe how the invited guests began to make excuses and exempted themselves from this great feast.  This parable was directed as a reproach to the Jews for their refusal to believe and accept their Messiah.  Jesus Christ is the fulfillment of all the prophecies and promises of the Old Testament.  A remnant of Israel did accept Christ and they became the Catholic Church, but the parable is very explicit, many of Our Lord’s own people did not accept Him.

I would like to update this parable to our own present situation.  Here we are in this venerable old church of St. Michael in Asomatos. The banquet of Our Lord’s Sacrifice, the greatest of all feasts, is set before us.

It is true, we can attend Mass in any other place, for wherever a validly ordained priest with jurisdiction, using the approved words of consecration, with the intention to do what the Church does, and using the appropriate matter of bread and wine, offers the Sacrifice of the Mass, there, we may attend the Mass and receive Holy Communion.  But I want to insist that it is very important to attend Mass here in Asomatos and in our traditional Maronite villages as often as we possibly can.

The Catechism of the Catholic Church paragraph 2471 states: “Before Pilate, Christ proclaims that he ‘has come into the world, to bear witness to the truth.’  The Christian is not to be ashamed then of testifying to our Lord.’  In situations that require witness to the faith, the Christian must profess it without equivocation, after the example of St. Paul before his judges.”

When we think of situations throughout the world, we can easily imagine our far away brothers and sisters in Christ being put to a real test.  But we here in Asomatos we too have a test, a trial of sorts.  Will we testify to our Lord, before our neighbors?  Many who are here in this village now, are not baptized but they have a right to our testimony, our witness.  Our testimony is not political or ideological.  We are not here in an act of defiance or opposition.  We are here because we are part of the Body of Christ, and Christ is always facing the Father.  By looking at the Father with Christ, we see every person as our brother and sister.  This is why no government should ever fear the work of the Church.

Yes, we can obtain the sacraments more conveniently in our local parish churches, but if we neglect our village churches, we are neglecting all the souls who live here.  One of the concrete signs of the fruitfulness of the Sacraments is the building of human fraternity.  The whole world needs more fraternity, friendship and kindness.  Our presence here must be understood from this position.  We are here because only the Risen Christ is capable of alleviating the sufferings of wounded humanity (Pope Francis).  I firmly believe that this position will attract our young people to return to the villages.

If we make the mistake of the persons in the parable of making excuses, “the checkpoint is too long” “there are fewer and fewer people going” “it is no use” … it is because we have lost patience with God.  God is always at work, and often it is like a whisper and very silent, but He is at work.

If we abandon Asomatos, or Karpasha or Kormakitis, it will be a sign that we have grown tired of waiting for God to do something.

When we see our beloved forebears in eternity, they will be eager to see how we have spent our Christian lives.  May we not disappoint them by saying we grew tired of waiting for God to act.

May Mary, Queen of the Angels, and Queen of Asomatos open for us the door of the Holy House of Nazareth so that we may discover how a tiny house, in forgotten village can indeed, change the world.

† Selim Sfeir

Maronite Archbishop of Cyprus

Categories
Archbishop’s Teaching

13η Κυριακή της Πεντηκοστής

Οι γυναίκες της Γαλιλαίας ακολουθούν τον Ιησού ( Λουκάς 8 / 1 - 15)

 

 

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

 

Το ευαγγέλιο αυτής της Κυριακής είναι ένα πλούσιο κείμενο που πρέπει να μελετήσουμε αργά και με προσοχή. Ο ευαγγελιστής Λουκάς, υπό την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος, προσπαθεί να μας διαφωτίσει σχετικά με την αποκατάσταση της Δημιουργίας που λαμβάνει χώρα με τη Λύτρωση του Ιησού Χριστού.

 

Μέχρι την έλευση του Χριστού, οι άνδρες και οι γυναίκες υπέφεραν τις συνέπειες της προπατορικής αμαρτίας στην συγκεκριμένη πραγματικότητα του φύλου τους. Οι άνδρες υπέφεραν τις συνέπειες της προπατορικής αμαρτίας από τα διαταραγμένα πάθη τους και το σκοτεινό μυαλό τους. Η κατάσταση αυτή ήταν τόσο σκοτεινή, ώστε οι άνδρες να βρίσκονται σε διαρκή πόλεμο με τον εαυτό τους και με τους άλλους, δημιουργώντας κοινωνίες βασισμένες στη δουλεία και τη σκληρότητα. Στις γυναίκες, οι συνέπειες της προπατορικής αμαρτίας εκδηλώνονταν με το να τις υποτιμούν και να τις μειώνουν συστηματικά. Κατηγορούμενες για τα πάντα, οι γυναίκες πριν από την έλευση του Χριστού ζούσαν μια κολασμένη ύπαρξη, αντιμετωπίζονταν ως σκλάβες της σαρκικής ηδονής και φθηνής εργασίας. Χωρίς τον Χριστό, ο κόσμος βρισκόταν σε μια τρομερή κατάσταση. Σήμερα μιλάμε για τα πολλά πλεονεκτήματα των σύγχρονων γυναικών, αλλά μια τέτοια συζήτηση είναι δυνατή μόνο επειδή το φως του Χριστού έχει φωτίσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια κατά τη διάρκεια των τελευταίων 2.000 ετών.

 

Ταυτόχρονα, ας έχουμε το θάρρος να απορρίψουμε ορισμένες ιδεολογίες που έχουν εισχωρήσει στο Σώμα του Χριστού και υπονοούν ότι οι γυναίκες και οι άνδρες είναι ακριβώς ίδιοι και ότι, για να μιλάμε για ισότητα, οι γυναίκες πρέπει να κάνουν όλα τα ίδια πράγματα με τους άνδρες. Πόσο θα γελούσαν οι πρώτες γυναίκες μαθήτριες του Χριστού με τέτοια ανοησία! Οι γυναίκες δεν είναι άνδρες και πρέπει να τους επιτρέπεται να ασκούν την ομορφιά των γυναικείων τους ιδιοτήτων στην υπηρεσία του Ευαγγελίου. Η δόξα της γυναίκας δεν είναι ότι μπορεί να κάνει τη δουλειά ενός άνδρα· η δόξα της γυναίκας είναι ότι δεν έχει καμία επιθυμία να κάνει ό,τι κάνει ένας άνδρας. Ο Χριστός, το Φως μας, λάμπει φωτεινά στο μονοπάτι των σύγχρονων γυναικών, χαρίζοντάς τους τη χάρη να απορρίψουν το πνεύμα της επανάστασης και του θύματος. Στον Χριστό, η γυναίκα φωτίζεται για να δει το μονοπάτι της και με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος δεν βλέπει τη λέξη «υπηρεσία» ως σκλαβιά, αλλά αντιλαμβάνεται την πλήρη σημασία της ως τρόπο ταύτισης με τον Χριστό, «ο οποίος δεν ήρθε για να υπηρετηθεί, αλλά για να υπηρετήσει». ِΑμήν.

 

 

† Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτων Κύπρου

Categories
Archbishop’s Teaching

13th Sunday of Pentecost

The Galilean Women Follow Jesus (Luke 8:1-15)

Dear brothers and sisters in Christ,

 

The gospel of this Sunday is a richly embroidered passage which we must meditate upon slowly and with attention. The evangelist St. Luke, under the inspiration of the Holy Spirit, seeks to enlighten us to the restoration of Creation that takes place in the Redemption of Jesus Christ.

Until the coming of Christ, men and women suffered the effects of original sin in their own gender-specific reality. Men suffered the effects of original sin by their disordered passions, and their darkened minds. So dark was this condition, that men found themselves perpetually at war with themselves and with others, crafting societies built upon slavery and cruelty. In women, the effects of original sin manifested itself in being routinely put down and diminished. Blamed for everything, women before the coming of Christ, lived a hellish existence, treated like slaves of carnal pleasure and cheap labour. Without Christ, the world was in a terrible situation. Today we speak of the many advantages of modern women, but it is only because the light of Christ has illuminated human dignity throughout the last 2,000 years that such a conversation is possible.

At the same time, let us be courageous enough to reject certain ideologies have been smuggled into the Body of Christ that imply women and men are the exact same and that in order to speak of equality, women must do all the same things as men.  How the first women disciples of Christ would have laughed at such silliness!! Women are not men and they must be allowed to exercise the beauty of their feminine qualities in the service of the gospel.

The glory of woman is not that she can do a man’s job; the glory of woman is that she has no desire to do what a man does. Christ our Light shines his light brightly upon the path of modern women, bestowing grace upon them to reject the spirit of revolution and victimhood.  In Christ, woman is illuminated to see her path and with the grace of the Holy Spirit she does not see the word service as slavery but rather discerns the full meaning of it as way to identification with Christ, “who came not to be served, but to serve”.

† Selim Sfeir

Maronite Archbishop of Cyprus

Categories
Archbishop’s Teaching

12η Κυριακή της Πεντηκοστής

Η πίστη της Χαναναίας γυναίκας ( Ματθαίος 15 / 21 - 28)

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Σε ορισμένες μεταφράσεις του σημερινού ευαγγελίου, η πρωταγωνίστρια της

ιστορίας, η Χαναανίτισσα γυναίκα, ονομάζεται επίσης Συρο-Φοινικική

γυναίκα. Ως παιδιά της Μαρωνιτικής Εκκλησίας, είμαστε ευτυχείς που

συναντάμε αυτή τη γυναίκα. Είναι η μητέρα μας στην πίστη. Οι φοινικικές

ρίζες της, σε συνδυασμό με τη συριακή κληρονομιά της και την πίστη της στον

Χριστό, την καθιστούν την πρώτη Μαρωνίτισσα στο Ευαγγέλιο. Ο

Ευαγγελιστής Ματθαίος αποτυπώνει τέλεια την ουσία της πίστης αυτής της

γυναίκας.

1) Θα κάνει τα πάντα για τα παιδιά της. Αυτή η μητέρα δεν ζητάει τίποτα

για τον εαυτό της από τον Κύριο, αλλά για την καημένη κόρη της που

έχει κυριευτεί από δαίμονα. Για έναν Μαρωνίτη, δεν υπάρχει

μεγαλύτερη κοινότητα από την οικογένεια. Αν διαφωνήσαμε με ένα ή

δύο μέλη της οικογένειάς μας, πρέπει να προσπαθήσουμε να το

διορθώσουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Το πνευματικό μας DNA είναι

τέτοιο που εκτιμά την οικογένεια πάνω από όλα. Πρέπει να κάνουμε ό,τι

μπορούμε για να επιδιορθώσουμε τους σπασμένους οικογενειακούς

δεσμούς. Και αυτή πηγαίνει ακόμη πιο μακριά: όταν πρόκειται για τη

μετάδοση της πίστης, αυτή η γυναίκα θα κάνει ό,τι χρειαστεί για να

σώσει την κόρη της. Ας κάνουμε όλοι το καθήκον μας για να

βοηθήσουμε τους νέους μας να γνωρίσουν το Ευαγγέλιο του Χριστού

και την καθολική μας πίστη.

Αντιλήφθηκε τον πνευματικό πόλεμο που μαίνονταν. Αυτή η υπέροχη

γυναίκα δεν έφυγε από τα προβλήματά της, αλλά πήγε κατευθείαν στον

Χριστό, επειδή αναγνώρισε ότι η ρίζα του προβλήματός της ήταν

πνευματική. Ως Μαρωνίτες, μπορούμε εύκολα να πέσουμε στον

υλικότητα των σύγχρονων μας και να πιστέψουμε ότι οι δυσκολίες μας

μπορούν να λυθούν μόνο πολιτικά ή οικονομικά. Πρέπει να είμαστε πιο

οξυδερκείς και να αναγνωρίσουμε ότι η ρίζα της παρούσας κρίσης είναι

πνευματική.

3) Είχε μια ιερή αποφασιστικότητα. Οι φοινικικές της ρίζες της έδωσαν μια

ενέργεια και μια επιμονή που δεν κατέρρευσαν μπροστά στο

φαινομενικό εμπόδιο της σιωπής του Θεού. Με «αδιάκοπη

αποφασιστικότητα» ακολούθησε τον Χριστό και δεν σταμάτησε να

ζητάει βοήθεια. Ως Μαρωνίτες, πρέπει να μάθουμε από αυτή την

πνευματική μας μητέρα να μην σταματάμε ποτέ να προσευχόμαστε,

ακόμα και αν οι προσευχές μας δεν απαντώνται αμέσως.

4) Έξυπνα μετέτρεψε την αδυναμία της σε πλεονέκτημα. Ο Χριστός της

υπενθύμισε ότι δεν ανήκε στον «εκλεκτό λαό» και ως εκ τούτου δεν

μπορούσε να έχει πρόσβαση στα θαύματα της ευσπλαχνίας Του. Αλλά αυτή

η έξυπνη γυναίκα μετέτρεψε την αδυναμία της σε πλεονέκτημα

χρησιμοποιώντας το μέσο που ο Χριστός δεν μπορούσε να αρνηθεί, την

ταπεινότητα. Ως Μαρωνίτες, ας μιμηθούμε την πνευματική μας μητέρα

ταπεινώνοντας συχνά τον εαυτό μας. Ας μην αφήσουμε την υπερηφάνεια

μας να επικρατήσει ούτε για μια στιγμή. Όταν παρακολουθείτε αυτό το

Ευαγγέλιο, ζητήστε από το Άγιο Πνεύμα να σας φωτίσει με ακόμη

περισσότερες γνώσεις για αυτή την αξιοθαύμαστη γυναίκα. Με αυτόν τον

τρόπο, θα γίνουμε όλοι καλύτεροι μαθητές του Χριστού, καλύτεροι

Μαρωνίτες. Αμήν.

† Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Categories
Archbishop’s Teaching

12th Sunday of Pentecost

The Canaanite Woman’s Faith (Matthew 15:21-28)

Dear brothers and sisters in Christ,

In some translations of the gospel of today the protagonist of the story, the Canaanite Woman, is also called the Syro-Phonecian woman. As children of the Maronite Church, we are delighted to meet this woman. She is our mother in the faith; her Phoenician roots united to her Syriac heritage united to her faith in Christ makes her the porto-Maronite, the first Maronite in the Gospel. St. Matthew perfectly captures the essence of this woman’s faith.

What does St. Matthew tell us about this Syro-Phonecian woman, this proto-Maronite believer?

1) She will do anything for her children. This mother isn’t asking Our Lord for anything for herself but for her poor daughter who has been possessed by a demon. For a Maronite, there is no greater community than that of the family. If we have had a falling out with one or two members of our family, we must try to repair it as best we can. Our spiritual DNA is one that values family above everything; we must do everything we can to repair broken family ties. And she goes further: when it comes to transmitting the faith, this woman will do whatever it takes to help save her daughter. May we all do our part to help introduce our young people to the gospel of Christ and our Catholic faith.

2) She discerned the spiritual war going on. This wonderful woman didn’t run away from her problems but went to straight to Christ because she identified that the root of her problem was spiritual.

As Maronites, we can easily fall into the materialism of our contemporaries and think our difficulties can only be solved politically, or economically. We need to be more discerning and recognize the root of our present crisis is spiritual.

3) She had a holy determination. Her Phoenician roots gave her an energy and persistence that didn’t collapse in face of the apparent obstacle of God’s silence. With a ‘dogged determination’ she followed Christ and did not relent from asking for help. As Maronites, we must learn from this spiritual mother of ours to never cease praying even if our prayers are not immediately answered.

4) She cleverly turned her weakness to her advantage. Christ reminded her that she was not part of the ‘chosen people’ and therefore unable to access his miracles of mercy. But this clever woman turned her weakness to her advantage by using the currency that Christ could not refuse, humility. As Maronites lets imitate our spiritual mother by humbling ourselves often. Let us not let our pride have an easy time even for a single moment.

When you sit with this Gospel, ask the Holy Spirit to enlighten you with even more insights about this remarkable woman. In doing so, we will all become better followers of Christ, better Maronites.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

 

Categories
Archbishop’s Teaching

Eleventh Sunday of Pentecost

Jesus and Zacchaeus the Tax Collector St. Luke 19:1-10 (Sunday August 17, 2025)

Today, the Holy Spirit opens for us a delightful event in the public life of Jesus Christ: Zacchaeus, a tax collector, who was determined to see Christ but was unable, because of the crowds, and his own physical limitations – he was short, so he climbed a Sycamore tree to catch a glimpse of this marvellous preacher. His astonishment must have been limitless when Christ caught sight of him and spoke kindly to him and invited himself to dinner at his house.

In first-century Palestine, the tax collector was a despised figure. Hired by the Romans to collect the taxes on the native population, the Romans made no objections to the personal enrichment of the tax collector as he added his own personal tax on the official tax. This made the tax collector loathsome and detested by the population. As perfect God and perfect man, Christ was not unaware of this taboo. Amazingly however, Christ seemed to be perfectly at ease with these characters, even calling a tax collector, St. Matthew to be part of the 12 apostles. Christ did not just merely tolerate these individuals but seemed to go out of his way to engage with them and include them in his work of Redemption.

Our Lord wanted to use their expertise in economic matters to explain in human terms what would be the spiritual economy of His Redemption. Everybody knows that if you spend money on something you should receive value in return. And this is something for each of us to meditate upon in the coming days: God does owe a reward to his faithful servants, because this has pleased God to offer such a reward.  He has not only offered it, but he has also promised it. It is His Will that virtuous living and child-like faith should result in eternal happiness and deliberate wickedness in eternal misery.  In His crazy love for His creatures, God has put Himself in debt because that is His Will.

Let’s spend this week thinking about the rewards that God has promised us if we spend ourselves in virtuous living.  Such beautiful thoughts will move us to become big spenders in this economy of Christ.

+Selim Sfeir

Maronite Archbishop of Cyprus