Author: staff@maroniteparchy.org.cy

Dear brothers and sisters in Christ,

“I and the Father are one.”

On the Sundays preceding the season of the birth of Christ, the Maronite faithful consider firstly the divine origins of the Church (the Sunday of the Consecration of the Church) and then secondly, the extraordinary unity of the human and the divine in the Church (the Sunday of the Renewal of the Church).

In Christ, the human and the divine dwelt in a perfect unity. This great mystery has been challenged by various heresies throughout the centuries, but the Church has stood firm in her confession that Christ was both perfect God and perfect man. In a mysterious way, this unity is reflected in the life of the Church that He founded. The Church lives and acts in the world, but its goal and strength are not here on earth but in heaven. The Church seeks only the salvation of mankind, but she is also concerned with temporal affairs.

Christ took an enormous risk in fashioning the Church upon the mystery of his Person. Just as his contemporaries picked up stones to kill him because He insisted on His divinity (John 10:31), so too His Church experiences in her own pilgrimage, the same persecution, the same rejection.
The prevailing wind of secularism seeks an impossible task in separating this world from God. The Church, which means each one of the baptized, with our own personal gifts, talents, and virtues, must work hardto uphold the truth in Christ and refuse to relegate religion to the realm of the private and the irrelevant.

Prayer
Grant, Lord Jesus, that we who are made from a handful of clay, may be good foundation stones, living stones in your holy Church.

† Mgr Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Και σου λέω, εσύ είσαι ο Πέτρος, και πάνω σ' αυτόν τον βράχο θα οικοδομήσω την εκκλησία μου, και οι πύλες του Άδη δεν θα υπερισχύσουν εναντίον της».

Η Εκκλησία δεν ιδρύθηκε από ανθρώπους, ούτε είναι η απάντηση του ανθρώπου στη σωτήρια δράση του Θεού εν Χριστώ. Όταν μιλάμε για την Εκκλησία, μιλάμε για το έργο του Θεού. Αυτό το έργο του Θεού ξεκίνησε στην Παλαιά Διαθήκη, όταν ο Θεός επέλεξε τον Ισραήλ με μια εξαιρετικά συγκεκριμένη κλήση. Στη συνέχεια, με την Ενσάρκωση, τον Ιησού Χριστό, Εκείνον που ήταν εντελώς «αφιερωμένος στον Πατέρα», η Εκκλησία επεκτάθηκε πέρα από τα σύνορα ενός έθνους για να συμπεριλάβει όλη την ανθρωπότητα. Δεν θα βασιζόταν πλέον σε μια εθνικότητα ή μια εθνική ταυτότητα. Αντίθετα, εν Χριστώ, όλοι οι λαοί της γης μπορούν να είναι μέρος της Εκκλησίας. Το Ευαγγέλιο της σημερινής Θείας Λειτουργίας υποδηλώνει ότι ο Ιησούς Χριστός ίδρυσε την Εκκλησία Του σε μια συγκεκριμένη στιγμή, όταν άλλαξε το όνομα Του ; ωστόσο είναι πιο σωστό να πούμε ότι καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του Κυρίου μας, ίδρυσε την Εκκλησία, φανερώνοντας πώς θα έπρεπε να είναι η Εκκλησία Του, από την Ενσάρκωσή Του μέχρι τον θάνατο, την Ανάσταση, την Ανάληψη και την αποστολή του Παρακλήτου. Μετά την Ανάληψη, το Άγιο Πνεύμα στάλθηκε σε ολόκληρη την Εκκλησία και παραμένει σε αυτήν, υπενθυμίζοντας στους ανθρώπους όλα όσα είπε και έκανε ο Κύριος.

Η Εκκλησία, όπως και τα κτίρια στα οποία λατρεύουμε, είναι αφιερωμένη στην υπηρεσία του Αγίου Πνεύματος. Οι επιμέρους Εκκλησίες, όπως η Μαρωνιτική Εκκλησία, διαμορφώνονται κατ' εικόνα της παγκόσμιας Εκκλησίας, της οποίας προΐσταται ο Πάπας. Κάθε τοπική Εκκλησία τελεί υπό έναν επίσκοπο, ο οποίος αναθέτει αρμοδιότητες στον κλήρο και επικουρείται από τους λαϊκούς.

Η κοινωνία των επιμέρους Εκκλησιών με την Παγκόσμια Εκκλησία προσφέρει μια ματιά στην εσωτερική κοινωνία της Αγίας Τριάδας. Όλα όσα αποτελούν μέρος της εξωτερικής δομής της Εκκλησίας έχουν σχεδιαστεί από τον Χριστό για να υπηρετούν το Πνεύμα του Χριστού. Πρέπει να ευχαριστούμε γι' αυτή τη στερεότητα και τη μονιμότητα της Αγίας Εκκλησίας.

Προσευχή: Άγιο Πνεύμα, ανανέωσε το πρόσωπο της γης κάνοντας την Εκκλησία ένα πιο πειστικό σημάδι του Χριστού. Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Dear brothers and sisters in Christ,

“And I tell you, you are Peter, and on this rock, I will build my church, and the gates of Hades will not prevail against it.” (Matthew 16:13-20)

The Church was not founded by men, nor is it man’s response to the salvific action of God in Christ. When we speak about the Church, we are talking about God’s work. This work of God began in the Old Testament when God chose Israel with an extremely specific calling. Then, with the Incarnation, Christ, the One who was completely “Dedicated to the Father”, the Church expanded beyond the borders of a nation to include all mankind. No longer would it be based upon a nationality or an ethnic identity. Instead, in Christ, all peoples of the earth can be part of the Church.

The Gospel of the Mass today suggests that Christ founded His Church at a specific moment when He changed the name of St. Peter, however, it is more correct to say that throughout Our Lord’s whole life, He established the Church, manifesting how his Church should be, from His Incarnation to His death, resurrection, ascension and the sending of the Paraclete. After the Ascension, the Holy Spirit was sent to the whole Church and stays in it, reminding people of all that Lord said and did.

The Church, like the buildings in which we worship, dedicated to the service of the Holy Spirt. The particular Churches, like the Maronite Church, are formed in the image of the universal Church presided over by the Pope.
Each local Church is under a bishop who delegates responsibilities to the clergy and is assisted by the laity. The communion of the particular Churches with the Universal Church offers a glimpse of the inner communion of the Holy Trinity. Everything that is part of the external structure of the Church is designed by Christ to serve the Spirit of Christ. We must give thanks for this solidity and permanence of the Holy Church.

Prayer
O Holy Spirit, renew the face of the earth by making the Church a more convincing sign of Christ.

+ Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Dear Brothers and sisters in Christ,

“All the nations will be gathered before him, and he will separate people one from another as a shepherd separates the sheep from the goats.”

The Gospel of this Sunday follows upon the earlier parables of the wise virgins and the faithful slaves. Those accounts of Christ summoned us to vigilance for the Lord’s return. However, the account given by Our Lord today passes from the place of parables into the divine reality of the General Judgement at the end of time when all human beings who have ever lived will be summoned from their graves into the ‘valley of Josaphat’ (Joel 3:2) to be judged by Christ the King.

Amazingly, there is no mention of the Ten Commandments. One might rightly wonder why, on that great and terrible day, Christ does not speak of that law, known to every conscience and written on every human heart. This may lead to someone to err, thinking that God has no interest in obedience to His Commandments.

The moral life is a seamless garment. Obedience to the moral law is the warf on which the weave of charity is fashioned. If the naked go unclothed, if the stranger goes unwelcome, if the hungry go unfed, it is because the voice of conscience has been thwarted and ignored by defying the moral law. Whenever the law of God is disobeyed, everybody and everything suffers.

It is also true that by awaking people to the sufferings of others, the human heart can more easily hear the voice of conscience. This has always been the genius of the saints. Throughout history, when a nation grew distant from God, the Holy Spirit raised upon holy men and women who through their work of serving their brothers and sisters awakened the voice of conscience among their fellow men and drew them back to God and obedience to his commandments.

Prayer
O Holy Spirit, raise up for our nation new saints to move our hearts and enlighten our consciences so that we may obey the will of the Father and find Christ in our brothers and sisters.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Θα συγκεντρωθούν όλα τα έθνη μπροστά Tου, και θα χωρίσει τους ανθρώπους τον ένα απ' το άλλο, όπως ο βοσκός χωρίζει τα πρόβατα από τα κατσίκια».

Το Ευαγγέλιο αυτής της Κυριακής ακολουθεί τις προηγούμενες παραβολές των σοφών παρθένων και των πιστών δούλων. Αυτές οι διηγήσεις του Ιησού Χριστού μας καλούν σε εγρήγορση για την επιστροφή του Κυρίου. Ωστόσο, η διήγηση που δίνει ο Κύριός μας σήμερα περνάει από τον τόπο των παραβολών στη Θεία πραγματικότητα της Γενικής Κρίσης στο τέλος των αιώνων, όταν όλοι οι άνθρωποι που έζησαν μέχρι σήμερα θα κληθούν από τους τάφους τους στην «κοιλάδα του Ιωσαφάτ» (Ιωήλ 3:2) για να κριθούν από τον Βασιλιά Ιησού Χριστό.

Παραδόξως, δεν υπάρχει καμία αναφορά στις Δέκα Εντολές. Θα μπορούσε κανείς δικαίως να αναρωτηθεί γιατί, εκείνη τη μεγάλη και τρομερή ημέρα, ο Ιησούς δεν μιλάει για αυτόν τον νόμο, που είναι γνωστός σε κάθε συνείδηση και γραμμένος σε κάθε ανθρώπινη καρδιά. Αυτό μπορεί να οδηγήσει κάποιον σε πλάνη, νομίζοντας ότι ο Θεός δεν ενδιαφέρεται για την υπακοή στις εντολές Του.

Η ηθική ζωή είναι ένα ένδυμα χωρίς ραφή. Η υπακοή στον ηθικό νόμο είναι το στημόνι πάνω στο οποίο δημιουργείται η ύφανση της φιλανθρωπίας. Αν ο γυμνός μένει χωρίς ρούχα, αν ο ξένος μένει ανεπιθύμητος, αν ο πεινασμένος μένει χωρίς τροφή, είναι επειδή η φωνή της συνείδησης έχει ακυρωθεί και αγνοηθεί αψηφώντας τον ηθικό νόμο. Κάθε φορά που ο νόμος του Θεού παρακούεται, όλοι και όλα υποφέρουν.
Είναι επίσης αλήθεια ότι αφυπνίζοντας τους ανθρώπους για τα βάσανα των άλλων, η ανθρώπινη καρδιά μπορεί να ακούσει ευκολότερα τη φωνή της συνείδησης. Αυτή ήταν πάντα η ιδιοφυΐα των Αγίων. Καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας, όταν ένα έθνος απομακρυνόταν από τον Θεό, το Άγιο Πνεύμα αναδείκνυε αγίους άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι με το έργο τους στην υπηρεσία των αδελφών τους ξυπνούσαν τη φωνή της συνείδησης στους συνανθρώπους τους και τους έφερναν πίσω στον Θεό και στην υπακοή στις εντολές Του.

Προσευχή : Άγιο Πνεύμα, ανέδειξε για το έθνος μας νέους Αγίους για να κινητοποιήσουν τις καρδιές μας και να φωτίσουν τις συνειδήσεις μας, ώστε να υπακούμε στο θέλημα του Πατέρα και να βρούμε τον Ιησού Χριστό στους αδελφούς και τις αδελφές μας. Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

1. Η έννοια του μαρτυρίου στο χριστιανικό όραμα

Η λέξη μάρτυρας προέρχεται από το ελληνικό μάρτυς, που σημαίνει «μάρτυρας». Στη χριστιανική παράδοση, μάρτυρας είναι κάποιος που, μαρτυρώντας για τον Ιησού Χριστό, είναι πρόθυμος να δώσει τη ζωή του για την πίστη. Η έννοια έχει τις ρίζες της στην Αποκάλυψη, όπου τιμώνται εκείνοι που μαρτύρησαν για τον Ιησού με κόστος τη ζωή τους. Ο μάρτυρας θεωρείται μίμηση του Ιησού, ο οποίος έδωσε τη ζωή του για την ανθρωπότητα. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της Εκκλησίας, οι μαρτυρικές αναφορές δείχνουν Χριστιανούς να αντιμετωπίζουν το θάνατο με βίαια μέσα, όπως σταύρωση, λιθοβολισμό ή βασανιστήρια. Έτσι γίνονται πρότυπα πίστης και θάρρους για τους πιστούς και η μαρτυρία τους μια νίκη της αγάπης επί του μίσους και της ζωής επί του θανάτου.

2. Οι μάρτυρες της Δαμασκού και το πλαίσιο του μαρτυρίου τους

Το 1860, η περιοχή βρισκόταν υπό οθωμανική κυριαρχία, αλλά η αποδυνάμωση της αυτοκρατορίας επέτρεψε σε ορισμένες ξένες χώρες να ασκήσουν αποσταθεροποιητική δύναμη μέσω της θρησκείας, ενώ Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι, Δρούζοι και Εβραίοι ζούσαν μέχρι τότε ειρηνικά δίπλα-δίπλα. Σε αυτό το πλαίσιο, ένα κύμα βίας σάρωσε τους χριστιανούς του Λεβάντε, ιδίως στον Λίβανο και τη Συρία. Ήταν μια περίοδος σφαγών κατά την οποία χιλιάδες χριστιανοί σκοτώθηκαν και τα χωριά τους καταστράφηκαν. Υπολογίζεται ότι περίπου 23.000 χριστιανοί δολοφονήθηκαν στη Συρία και το Λίβανο. Στη Δαμασκό, μια ομάδα φανατικών μουσουλμάνων επιτέθηκε στη χριστιανική συνοικία και στο μοναστήρι των Φραγκισκανών, όπου πολλοί χριστιανοί είχαν βρει καταφύγιο. Μέσα σε αυτό το τραγικό σκηνικό, οκτώ Φραγκισκανοί και τρεις Σύριοι λαϊκοί Μαρωνίτες σφαγιάστηκαν επειδή αρνήθηκαν να αποκηρύξουν την πίστη τους στον Ιησού Χριστό. Αυτοί οι μάρτυρες, που ανακηρύχθηκαν ευλογημένοι το 1926 από τον Πάπα Πίο ΙΑ΄, θα αγιοποιηθούν στις 20 Οκτωβρίου 2024 από τον Πάπα Φραγκίσκο, εν μέσω της δεύτερης συνόδου της Συνόδου για τη Συνοδικότητα.

3. Οι οκτώ Λατίνοι Φραγκισκανοί μάρτυρες

1. Manuel Ruiz Lopez
2. Carmelo Bolta Banuls
3. Engelbert Kolland
4. Nicanor Ascanio de Soria
5. Pedro Soler Méndez
6. Francisco Pinazo Penalver
7. Juan Jocobo
8. Fernandez y Fernandez.

Ο μακαριστός Engelbert Kolland είναι αυστριακής ιθαγένειας, ενώ οι άλλοι επτά είναι ισπανικής ιθαγένειας- οι έξι πρώτοι είναι ιερείς και οι δύο τελευταίοι είναι μη χειροτονημένοι μοναχοί.

4. Οι τρεις αδελφοί Μασάμπκι

Από μια εύπορη οικογένεια Μαρωνιτών της Δαμασκού, οι τρεις αδελφοί Μασάμπκι ήταν στην πραγματικότητα τέσσερις: ο Φραγκίσκος, ο Abde-el-Mooti, ο Rouphaël και ο Abdallah. Ο Abdallah, ιερέας, δεν ήταν μαζί τους τη στιγμή του μαρτυρίου τους. Οι τρεις πρώτοι ήταν πολύ ευσεβείς λαϊκοί που επισκέπτονταν καθημερινά το μοναστήρι των Φραγκισκανών και συμμετείχαν στην πνευματική και φιλανθρωπική ζωή της κοινότητάς τους από το μοναστήρι.

Ο Φραγκίσκος Μασάμπκι, πατέρας οκτώ παιδιών και εύπορος έμπορος, ήταν γνωστός για τη γενναιοδωρία του και τη μεγάλη αφοσίωσή του στο Ροδάριο. Αντιπροσώπευε μάλιστα τον Πατριάρχη των Μαρωνιτών στις επιχειρηματικές του συναλλαγές στη Συρία. Τη νύχτα του μαρτυρίου του, είχε καταφύγει στην εκκλησία για να προσευχηθεί μπροστά στο άγαλμα της Παναγίας των Δακρύων και είχε γεμίσει με μια υπερφυσική ελπίδα. Τότε, μετά τα μεσάνυχτα, μια ομάδα ένοπλων μουσουλμάνων ταραξιών εισέβαλε στο μοναστήρι. Οι τρομοκρατημένοι χριστιανοί προσπάθησαν να διαφύγουν ή να κρυφτούν. Οι δολοφόνοι που τον βρήκαν του είπαν: «Ο Κυβερνήτης, ο Σεΐχης Abdallah, μας έστειλε να σε σώσουμε από το θάνατο, εσένα, τους αδελφούς σου, τις οικογένειές σου και όλους όσους εξαρτώνται από σένα, με τον όρο να αποκηρύξεις την πίστη σου και να ασπαστείς το Ισλάμ». Ο Φραγκίσκος απάντησε θαρραλέα: «Ο σεΐχης Abdallah μπορεί να πάρει τα χρήματα που του δάνεισα, μπορεί επίσης να μου πάρει τη ζωή- αλλά κανείς δεν μπορεί να με κάνει να απαρνηθώ την πίστη μου. Είμαι Μαρωνίτης χριστιανός και θα πεθάνω με την πίστη του Χριστού. Όπως πρόσταξε ο Κύριός μας Ιησούς, δεν φοβόμαστε αυτούς που μπορούν να σκοτώσουν το σώμα»

Ο Abde-el-Mooti Μασάμπκι, παντρεμένος και καλλιεργημένος άνθρωπος της πίστης, φημιζόταν για τα καλά του ήθη και τον σεβασμό του προς όλους, μικρούς και μεγάλους. Δίδασκε στο σχολείο των Φραγκισκανών, επισκεπτόταν τακτικά την Αγία Τράπεζα και ήταν πιστός στον λειτουργικό ρυθμό. Δεν έχανε ποτέ προσευχή, νηστεία ή μετάνοια και ενθάρρυνε τους μαθητές του να παραμένουν πιστοί στην πίστη τους. Λίγες ώρες πριν από τον θάνατό του, τους συγκέντρωσε και τους εξήγησε τη σημασία της χάρης του μαρτυρίου, προτρέποντάς τους να μαρτυρούν την πίστη τους χωρίς φόβο θανάτου. Εκτελέστηκε λίγα λεπτά μετά τον μεγαλύτερο αδελφό του, ο οποίος επίσης αρνήθηκε να απαρνηθεί τον Χριστό.

Ο Rouphaël Μασάμπκι, ο νεότερος και ανύπαντρος, ήταν το απλό παιδί της οικογένειας. Πρώτα απ' όλα, μέσα στην αγνότητά του, αφιέρωσε μια βαθιά και παιδική αγάπη στην Παναγία. Στη συνέχεια, μέσα στην απλότητά του, μιμούνταν με χαρά τους μεγαλύτερους αδελφούς του και υπηρετούσε πιστά την εκκλησία ως σκευοφύλακας. Αργότερα το ίδιο βράδυ, οι ταραξίες τον βρήκαν και αγνοώντας ότι τα αδέλφια του είχαν αρνηθεί να απαρνηθούν την πίστη τους, αυτή τη φορά ακούσια, ενώθηκε μαζί τους, δίνοντας απλά και ευγενικά τη μαρτυρία του Χριστού του πριν σφαγιαστεί και αυτός με τη σειρά του.

5. Η πνευματικότητα των αδελφών Μασάμπκι

Η πνευματικότητα των αδελφών Μασάμπκι χαρακτηρίζεται από μια απλή πίστη, ριζωμένη στην καθημερινή τους ζωή. Δεν ήταν ούτε ιερείς ούτε θρησκευόμενοι, αλλά απλοί λαϊκοί άνθρωποι, βαθιά αφοσιωμένοι στην οικογένειά τους, στην εργασία τους και στον Θεό. Η ευσέβειά τους ήταν παρόμοια με εκείνη της Αγίας Οικογένειας: μια ταπεινή, διακριτική ζωή, που όμως χαρακτηριζόταν από έντονη πίστη. Η αφοσίωσή τους στην προσευχή, τα μυστήρια και τη φιλανθρωπία προς τους φτωχούς μαρτυρεί μια πνευματικότητα προσιτή σε όλους τους χριστιανούς, θεμελιωμένη σε μια ζωντανή και ενεργή πίστη.
Έζησαν τη χριστιανική τους κλήση στο έπακρο, αγκαλιάζοντας το ρόλο τους ως μάρτυρες του Χριστού στην καθημερινή τους ζωή και επισφραγίζοντας τη μαρτυρία τους με το μαρτύριό τους. Η πίστη τους στον Χριστό είναι μια υπενθύμιση της κλήσης της Εκκλησίας προς την αγιότητα για όλα τα μέλη της, όπως τονίζεται στο Δογματικό Σύνταγμα Lumen Gentium της Δεύτερης Συνόδου του Βατικανού: «Όλοι καλούνται στην αγιότητα».

6. Επίλογος

Οι μάρτυρες της Δαμασκού, και ιδιαίτερα οι αδελφοί Μασάμπκι, αποτελούν ισχυρά παραδείγματα πίστης στον Ιησού Χριστό μέχρι τελικής θυσίας. Η μαρτυρία τους μας υπενθυμίζει ότι, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, η χριστιανική πίστη μπορεί να θριαμβεύσει πάνω από το φόβο και το θάνατο. Ωστόσο, ζώντας την πίστη μας με ζήλο, πρέπει να αποφεύγουμε το λάθος της μισαλλοδοξίας και του μίσους.
Αντίθετα, αναγνωρίζοντας το κακό και προσευχόμενοι στον Θεό να το απομακρύνει από εμάς, το παράδειγμα των αδελφών Μασάμπκι μας εμπνέει να επιμείνουμε στην προσπάθειά μας για γνώση, αγάπη και υπηρεσία προς τον Ιησού, το μόνο τέλειο αντικείμενο της λατρείας μας. Αυτή η αγάπη πρέπει επίσης να αντανακλάται στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους άλλους, αυτούς που η ζωή βάζει στο δρόμο μας. Δεν πρέπει να αφήνουμε τις πράξεις μας να επηρεάζονται από τη συμπεριφορά τους, αλλά να τους εμπνέουμε με τη δική μας.
Η αγιοποίησή τους είναι μια πανηγυρική αναγνώριση του πνευματικού ηρωισμού τους και μια πρόσκληση προς όλους τους πιστούς να ανανεώσουν τη δέσμευσή τους στην πίστη, ενωμένοι με τον Χριστό στο σταυρό που είπε: «Πάτερ, συγχώρησέ τους, διότι δεν γνωρίζουν τι κάνουν» (Λουκάς 23:34).

7. Προσευχή για την μεσιτεία των Αγίων Μαρτύρων Μασάμπκι

Κύριε Ιησού, Υιέ του ζωντανού Θεού, μαζί με τους αγίους μάρτυρές σου Φραγκίσκο, Abde-el-Mooti και Rouphaël Μασάμπκι, επιθυμούμε να σε αγαπήσουμε και να σε λατρέψουμε αυτή τη στιγμή. Κοίταξέ μας με έλεος και δώσε μας, με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματός Σου, το θάρρος να Σε αγαπήσουμε όπως Σε αγάπησαν εκείνοι, την ευγένεια να μαρτυρήσουμε το όνομά Σου όπως μαρτύρησαν ελεύθερα την πίστη τους και τη θέληση να συγχωρήσουμε όπως συγχώρησαν εκείνους που αφαίρεσαν τη ζωή τους. Είθε το παράδειγμά τους να μας εμπνέει και να μας καθοδηγεί στο μονοπάτι της πίστης, προς δόξα του Αγίου Ονόματός Σου, στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

+Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

1. The Meaning of Martyrdom in the Christian Vision
The word "martyr" comes from the Greek martys, meaning "witness." In the Christian tradition, a martyr is one who, through their testimony in favor of Jesus Christ, willingly gives their life for the faith. The concept is rooted in the Book of Revelation, where those who testify to Jesus at the cost of their lives are honored. The martyr is seen as an imitator of Jesus, who gave His life for humanity. Throughout Church history, accounts of martyrs depict Christians facing death by violent means such as crucifixion, stoning, or torture. They thus become models of faith and courage for believers, and their testimony a victory of love over hate and of life over death.

2. The Martyrs of Damascus and the Context of Their Martyrdom
In 1860, the region was under Ottoman rule, but the weakening of the Empire allowed foreign powers to destabilize the area through religious influences, while Christians, Muslims, Druze and Jews had lived together in peace until then. In this context, a wave of violence swept over the Christians of the Levant, especially in Lebanon and Syria. This was a period of massacres, during which thousands of Christians were killed, and their villages destroyed. It is estimated that around 23,000 Christians were murdered in Syria and Lebanon. In Damascus, a fanaticized Muslim group attacked the Christian quarter and the Franciscan convent, where many Christians had taken refuge. In this tragic context, eight Franciscans and three Maronite laymen were martyred for refusing to renounce their faith in Jesus Christ. These martyrs, beatified in 1926 by Pope Pius XI, are canonized on October 20, 2024, by Pope Francis, during the second session of the Synod on Synodality.

3. The Eight Latin Franciscan Martyrs
1. Manuel Ruiz Lopez
2. Carmelo Bolta Banuls
3. Engelbert Kolland
4. Nicanor Ascanio de Soria
5. Pedro Soler Méndez
6. Francisco Pinazo Penalver
7. Juan Jocobo
8. Fernandez y Fernandez
Blessed Engelbert Kolland was Austrian, while the other seven were Spanish. The first six were priests, and the last two were non-ordained monks.

4. The Three Massabki Brothers
Coming from a wealthy Maronite family in Damascus, the three Massabki brothers were actually four: Francis, Abde-el-Mooti, Rouphaël, and Abdallah. The latter, a priest, was not with them at the time of their martyrdom. The first three were very devout laymen who regularly attended the Franciscan convent and were involved in the spiritual and charitable life of their community.
Francis Massabki, a father of eight children and a prosperous merchant, was known for his generosity and great devotion to the Rosary. He even represented the Maronite Patriarch in matters in Syria. On the night of his martyrdom, he took refuge in the church to pray before the statue of Our Lady of Sorrows and was filled with supernatural hope. After midnight, a group of armed Muslim rioters stormed the monastery. Terrified, the Christians tried to flee or hide. The assassins who found Francis told him: “The Governor, Sheikh Abdallah, sent us to save you, your brothers, your families, and all who depend on you, provided you renounce your faith and convert to Islam.” Francis courageously replied: “Sheikh Abdallah can take the money I lent him; he can also take my life, but no one can make me renounce my faith. I am a Maronite Christian, and I will die in the faith of Christ. As our Lord Jesus commanded, we do not fear those who can kill the body.”
Abde-el-Mooti Massabki, married and a man of cultivated faith, was known for his good morals and respect for all, both great and small. He taught at the Franciscan school, regularly visited the Blessed Sacrament, and was faithful to the liturgical rhythm.
He never missed his prayers, fasts, and penances, and encouraged his students to remain true to their faith. A few hours before his death, he gathered them and explained the importance of the grace of martyrdom, urging them to bear witness to their faith without fear of death. He was executed minutes after his older brother, also refusing to renounce Christ.
Rouphaël Massabki, the youngest and single, was the simple-hearted child of the family. In his purity, he held a deep and filial love for the Virgin Mary. In his simplicity, he joyfully imitated his older brothers and faithfully served the church as a sacristan. Later that night, the rioters found him, and unaware that his brothers had refused to renounce their faith, he inadvertently joined them in martyrdom, gently and simply testifying to Christ before being killed.

5. The Spirituality of the Massabki Brothers
The spirituality of the Massabki brothers was characterized by a simple faith, deeply rooted in their daily lives. They were neither priests nor religious, but laymen deeply devoted to their family, work, and God. Their piety was similar to that of the Holy Family: a humble, discreet life, yet marked by intense faith. Their dedication to prayer, the sacraments, and charity toward the poor reflects a spirituality accessible to all Christians, based on a living and active faith.
They fully embraced their Christian vocation, bearing witness to Christ in their daily lives and sealing their testimony with martyrdom. Their fidelity to Christ echoes the Church's call to holiness for all its members, as highlighted in the Dogmatic Constitution Lumen Gentium from Vatican II: "All are called to holiness."

6. Conclusion
The martyrs of Damascus, and especially the Massabki brothers, are powerful examples of faithfulness to Jesus Christ unto the ultimate sacrifice. Their testimony reminds us that even in the most difficult moments, Christian faith can triumph over fear and death. However, while living our faith with zeal, we must avoid the error of intolerance and hatred. Instead, while recognizing evil and praying for God to remove it from us, the example of the Massabki brothers inspires us to persevere in our pursuit of knowledge, love, and service to Jesus, the perfect object of our adoration.
This love must also be reflected in how we treat others, those whom life places in our path. We must not allow our actions to be influenced by their behavior, but rather inspire them by our own.
Their canonization is a solemn recognition of their spiritual heroism and a call to all the faithful to renew their commitment to the faith, united with Christ on the cross, who said: “Father, forgive them, for they know not what they do” (Luke 23:34).

7. Prayer for the Intercession of the Holy Massabki Martyrs
Lord Jesus, Son of the living God, with Your holy martyrs Francis, Abde-el-Mooti, and Rouphaël Massabki, we wish to love and adore You at this moment. Look upon us with mercy and grant us, through the power of Your Holy Spirit, the courage to love You as they did, the gentleness to witness Your name as they freely bore witness to their faith, and the will to forgive as they forgave those who took their lives. May their example inspire and guide us on the path of faith, for the glory of Your Holy Name, forever and ever. Amen.

+Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Dear Brothers and Sisters in Christ,

“But at midnight there was a shout, “Look! Here is the bridegroom! Come out to meet him.”

The parable of the Gospel of this Sunday corrects our mistaken belief that the hour of our death will arrive in accordance with our plans. The wise virgins predicted the eventuality that the bridegroom would be delayed, and taking this into consideration, they carefully judged their resources and planned accordingly.

How beautiful it is, in the work of living together, that a husband anticipates what his wife likes, carries out this task without drawing attention to it, and makes the world a better place by applying the ‘oil’ of charity. This is a great work for each of us; to foresee the needs of others without being asked. How much better life will be when, in the Presence of God, we advance ‘the hour’ and go out to meet our neighbour by trying to serve them before the hour strikes.

Every time we pray the Holy Rosary, we anticipate the hour of our death by asking the Holy Virgin Mary “to pray for us now and at the hour of our death”. Could anything be more wonderful? That hour of our death will come to each one of us and it will be burdened with the fear of our particular judgement and the regret for our many sins and omissions in charity. But the good child of God who has been faithful to his daily rosary can console himself by remembering he was like the wise virgins of the gospel and anticipated this hour by praying many rosaries.
He will not be like those foolish virgins who stand outside the banquet shouting, “Lord, Lord, open to us!”. Instead the child of God, with Rosary in hand will wisely say, “Lady, Lady open to me!” and his Mother will come quickly in that hour of greatest need.

My friends, never neglect your daily rosary!

Prayer
In the hour of the Bridegroom, we beseech you, Blessed Virgin Mary, to obtain for us the grace to die in the state of sanctifying grace.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Αλλά τα μεσάνυχτα ακούστηκε μια κραυγή, «Κοιτάξτε! Εδώ είναι ο νυμφίος! Βγείτε έξω να τον συναντήσετε».

Η παραβολή του Ευαγγελίου αυτής της Κυριακής διορθώνει τη λανθασμένη πεποίθησή μας ότι η ώρα του θανάτου μας θα φτάσει σύμφωνα με τα σχέδιά μας. Οι σοφές παρθένες προέβλεψαν το ενδεχόμενο ότι ο νυμφίος θα καθυστερούσε, και λαμβάνοντας αυτό υπόψη, έκριναν προσεκτικά τους πόρους τους και σχεδίασαν αναλόγως.

Πόσο όμορφο είναι, στο έργο της συμβίωσης, ο σύζυγος να προβλέπει τι αρέσει στη σύζυγό του, να εκτελεί αυτό το έργο χωρίς να τραβάει την προσοχή και να κάνει τον κόσμο καλύτερο εφαρμόζοντας το «λάδι» της φιλανθρωπίας. Αυτό είναι ένα σπουδαίο έργο για τον καθένα μας- να προβλέπουμε τις ανάγκες των άλλων χωρίς να μας το ζητούν. Πόσο καλύτερη θα είναι η ζωή μας όταν, εν τη Παρουσία του Θεού, προλαβαίνουμε την «ώρα» και βγαίνουμε να συναντήσουμε τον πλησίον μας προσπαθώντας να τον εξυπηρετήσουμε πριν φτάσει η ώρα.

Κάθε φορά που προσευχόμαστε το Άγιο Ροδάριο, προβλέπουμε την ώρα του θανάτου μας ζητώντας από την Παναγία «να προσευχηθεί για μας τώρα και την ώρα του θανάτου μας». Θα μπορούσε κάτι να είναι πιο υπέροχο; Εκείνη η ώρα του θανάτου μας θα έρθει στον καθένα μας και θα είναι φορτωμένη με τον φόβο της ιδιαίτερης κρίσης μας και τη λύπη για τις πολλές αμαρτίες και παραλείψεις μας στη φιλανθρωπία. Αλλά το καλό παιδί του Θεού που ήταν πιστό στο καθημερινό του ροδάριο μπορεί να παρηγορηθεί θυμούμενο ότι ήταν σαν τις σοφές παρθένες του Ευαγγελίου και πρόλαβε αυτή την ώρα προσευχόμενος πολλά ροδάρια. Δεν θα είναι σαν εκείνες τις ανόητες παρθένες που στέκονται έξω από το συμπόσιο φωνάζοντας: «Κύριε, Κύριε, άνοιξε μας!». Αντίθετα, το παιδί του Θεού, με το ροδάριο στο χέρι θα πει σοφά: «Κυρία, Κυρία άνοιξέ μου!» και η Μητέρα Του θα έρθει γρήγορα εκείνη την ώρα της μεγαλύτερης ανάγκης.

Φίλοι μου, μην αμελείτε ποτέ το καθημερινό σας ροδάριο!

Προσευχή : Την ώρα του Νυμφίου, σε ικετεύουμε, Υπεραγία Θεοτόκε, να μας δώσεις τη χάρη να πεθάνουμε στην αγία Χάρη. Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Με την καρδιά μου βαριά από θλίψη για τον ολοένα και αυξανόμενο πόλεμο στο Λίβανο και τη Γάζα, παλεύω με το τι μπορώ να κάνω. Οι ισχυροί παίρνουν τις αποφάσεις, αλλά πάντα οι μικροί υποφέρουν.

Ζήτησα από όλους σας να προσευχηθείτε μαζί μου αυτή την Κυριακή με ιδιαίτερη έμφαση για την ειρήνη, και ο Άγιος Πατέρας ζήτησε από όλους μας να προσευχηθούμε με μεγαλύτερη επιμονή τη Δευτέρα 7 Οκτωβρίου, ημέρα της γιορτής της Παναγίας του Ροδαρίου.

Το μεγαλύτερο και ισχυρότερο όπλο σε αυτόν τον κόσμο είναι η προσευχή. Και με αυτή την προσευχή, θέλουμε να προσφέρουμε κάτι, να κάνουμε μια θυσία, τα καθημερινά μας καθήκοντα να γίνονται με χαμόγελο, ίσως να πάμε χωρίς ένα γεύμα ή ένα νόστιμο ποτό. Η θυσία ενωμένη με την προσευχή είναι μια ακαταμάχητη δύναμη που μας ενώνει με τον Θεό.

Κάποιος θα μπορούσε να ρωτήσει: «Πού είναι ο Θεός σε όλα αυτά;»

Ο Θεός δεν είναι μακριά από όλη αυτή τη σφαγή και τη φρίκη- είναι μαζί μας, υποφέρει μαζί μας καθώς μας αγαπάει ως παιδιά Του. Ο πόλεμος είναι μια μάστιγα που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε. Οι αμαρτίες μας διώχνουν τη χάρη του Θεού από τις ψυχές μας και γινόμαστε άθλιοι μεταξύ μας, όπως εκείνος ο κακός δούλος του σημερινού Ευαγγελίου που είπε στον εαυτό του: «Ο κύριός μου αργεί» (Ματθ. 24:48) και συνέχισε να χτυπάει τους άλλους δούλους του.

Η ανθρώπινη καρδιά είναι το πρώτο θέατρο του πολέμου. Όταν η χάρη του Θεού απορρίπτεται από τον εγωισμό, τον αισθησιασμό και την υπερηφάνεια, η ανθρώπινη καρδιά σχίζεται στα δύο από τον δικό της εμφύλιο πόλεμο. Η σημερινή κρίση στη Μέση Ανατολή είναι όλα αυτά και ακόμη περισσότερα. «Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη όπου δεν υπάρχει δικαιοσύνη» Άγιος Παύλος ΣΤ'. Η σημερινή κατάσταση είναι μια ανυπόφορη κατάσταση, που επιτίθεται στους ίδιους τους ηθικούς πυλώνες του πολιτισμού. Χωρίς τη χάρη του Θεού θα βγει εκτός ελέγχου και θα θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια και την προστασία όλου του κόσμου.

Προσευχή : Θεέ μου, δώσε ειρήνη και δικαιοσύνη στους ανθρώπους της Μέσης Ανατολής που υποφέρουν. Παναγία μου, δώσε μας μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο Ιερό Ροδάριο Σου και βοήθησέ μας να το προσευχόμαστε καθημερινά για την ειρήνη. Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου