Author: staff@maroniteparchy.org.cy

Categories
Events

Unity in Diversity 2025

Plenary Assembly of the Bishops of the Eastern Catholic Churches of Europe

2025_09_04_Incontro 2025_Programm_engl_WEB

Categories
Archbishop’s Teaching

14η Κυριακή της Πεντηκοστής

Η Μάρθα και η Μαρία ( Λουκάς 10 / 38 - 42)

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Η Αγιοκατάταξη των Μακαρίων Τζόρτζιο Φρασσάτι και Κάρλο Ακουτίς

Σήμερα, στην αγία πόλη της Ρώμης, ο αγαπημένος μας Άγιος Πατέρας, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄, θα ανακηρύξει επίσημα για όλη την Εκκλησία δύο νέους αγίους, τον Τζόρτζιο Φρασσάτι και τον Κάρλο Ακουτίς. Και οι δύο νέοι αυτοί άνδρες έφυγαν από τη ζωή πολύ νέοι· όμως μέσα στη σύντομη πορεία τους, δείχνουν ότι το να ζει κανείς για τον Χριστό δεν αφαιρεί τίποτε από τη ζωή, αλλά την γεμίζει με νόημα και χαρά.

Οι άγιοι είναι οι ειδικοί της ακρόασης. Όπως η Μαρία της Βηθανίας, οι άγιοι είναι προσεκτικοί στη φωνή του Χριστού. Τον ακούν στην ανάγνωση του Ευαγγελίου, Τον ακούν στη διδασκαλία της Εκκλησίας, Τον ακούν στις φωνές των φτωχών και των μεταναστών, Τον ακούν στη σιωπή του Παναγίου Μυστηρίου. Οι άγιοι δεν αρκούνται να ακούνε τον Ιησού· Τον προσέχουν. Αυτό το έργο της ακρόασης είναι η ανακάλυψη της φωνής του Χριστού σε όσους βρίσκονται δίπλα μας, στις οικογένειές μας και στον χώρο εργασίας μας. Είναι ακόμη και η προσπάθεια να ακούσουμε τη φωνή του Χριστού στους συγχρόνους μας, μερικοί από τους οποίους βρίσκονται μακριά από την Εκκλησία. Ακόμα και στην αποξένωσή τους, είναι πλάσματα του Λόγου, της λογικής, και μπορούν, χωρίς να το γνωρίζουν, να μεταδίδουν την αλήθεια. Χρειαζόμαστε καρδιές και αυτιά ικανά να ακούν τον Χριστό που μιλά από τα πιο απίθανα μέρη.

Η καημένη η Μάρθα, μέσα στη γεμάτη μέριμνες κουζίνα της Βηθανίας, μπορούσε να ακούει τον Χριστό να μιλά στο άλλο δωμάτιο, αλλά ήταν τόσο αποσπασμένη που δεν μπορούσε να Τον προσέξει. Είχε επικεντρωθεί στα προβλήματά της, στις δυσκολίες και τις αποτυχίες της. Άκουγε τον εαυτό της και μόνο από απόσταση τον Ιησού.

Ο Θείος Λόγος δημιούργησε το ανθρώπινο σώμα ως μια εξατομικευμένη παραβολή: έχουμε δύο αυτιά και ένα στόμα. Ο Θεός μας δείχνει ότι πρέπει να ακούμε διπλάσια απ’ όσο μιλάμε· και ότι η ακρόαση είναι διπλάσια δύσκολη από την ομιλία.

Είθε η Ευλογημένη Μητέρα μας, της οποίας την όμορφη γέννηση θα εορτάσουμε αύριο (για εμάς τους Μαρωνίτες, θυμόμαστε την Κυρία μας της Μαρκί!) στις 8 Σεπτεμβρίου, να πρεσβεύει για όλους μας ώστε να γίνουμε καλύτεροι ακροατές! Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Categories
Archbishop’s Teaching

14th Sunday of Pentecost

6ème Dimanche après l’Epiphanie Saint Jean 1 / 29 – 34

Archbishop’s Teaching Leave a comment

Temps de l’Epiphanie
6ème Dimanche après l’Epiphanie

Homélie de Son Excellence Mgr. Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre
Saint Jean 1 / 29 – 34

« Voici l'agneau de Dieu celui qui enlève le péché du monde »
Chers frères et sœurs en Christ,

Jean, le précurseur, indique en voyant Jésus venant vers lui, « voici
l'agneau de Dieu qui enlève le péché du monde ». Et il affirme, avec
grande humilité, que c'est de lui qu'il a dit, il vient après moi celui qui est
le grand que moi, car il était avant moi. Je ne le connaissais pas, je suis
venu baptiser dans l'eau pour qu'il apparaisse à Israël.
Puis Jean le Baptiste, va témoigner de la présence de la Trinité Sainte,
sur le Jourdain. Et son témoignage se conclut par « Il est le fils de Dieu ».
Le précurseur a accompli sa mission et a témoigné en indiquant Jésus à
ses disciples.
A nous à présent de nous sentir investis par une mission de témoins et
d'indicateurs de Jésus. Par notre vie et par nos paroles ainsi que par nos
actes, par nos attitudes de paix et de réconciliation, donnons la route à
suivre à nos contemporains afin qu'ils puissent aller à la suite de Jésus et
qu'ils deviennent à leur tour ses suiveurs et ses témoins. N'est-ce pas lui
qui nous a dit, soyez mes témoins jusqu'à la fin des temps ?
Notre mission est tracée et nos actions qui glorifient le nom de Jésus
sont indiquées, donc ce qu'il nous reste à faire c'est de prendre au sérieux
cet appel de Jésus à le suivre, et dans la joie témoigner qu'il est lui le seul
qui peut remplir véritablement une vie.

Prière
Oui Seigneur en ce jour béni, nous venons vers toi. Apprends nous à
écouter les enseignements de ton Esprit de vérité et de lumière, et donne-
nous la force de te suivre en témoignant que tu es l'agneau de Dieu qui
nous libère de toutes nos fautes et qui nous donne d'être ceux qui optent
pour un véritable changement de ce monde.
Loué sois-tu Fils de Dieu venu pour nous sauver.

† Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre

Twinning Agreement: Larnaca-Jounieh

Events Leave a comment

Friday, February 16, 2024, a twinning agreement was signed in the municipality of Larnaca in Cyprus between the city of Larnaca, represented by its mayor, Mr. Enrias Veras, and the city of Jounieh, represented by its mayor, Sheikh Joan Hobeish, in the presence of The Maronite Archbishop of Cyprus H.E. Msgr. Bishop Selim Sfeir, and the parish priest, Father Akl Abou Nader, His Excellency the Lebanese Ambassador to Cyprus, H.E. Mrs. Claude Hajal, Father Ibrahim Khaita, priest of Saint Maron Limassol Church in Limassol, as well as many other social figures from Cyprus and Lebanon.

 

Saint Maron, Αγίος Μάρωνας 2024

Events Leave a comment

Assisted by the Maronite priests, and surrounded by may bishops and priests from the sister churches, the Maronite Archbishop of Cyprus, H.E. Msgr. Selim Sfeir, presided the Holy Liturgy of the Feast of the Maronite church patron, Saint Maron, in the “Our Lady of Graces” cathedral in Nicosia, on February 11, 2024, at 10:00 a.m.

The holy mass was attended by:

H.E. the President of the Republic of Cyprus, Mr. Nikos Chritodoulidis and the First Lady Mrs. Philipa Karssera Christodoulidi.

His Excellency Bishop Porfyrios of Neapolis representing His Beatitude Archbishop Georges the Third, Archbishop of Nova Justiniana and all Cyprus. As well as many Metropolitans from the Greek Orthodox Church of Cyprus.

Mr. Nikos Tornarides, Representing H.E. Mrs. Annita Demetriou, the president of the House of Parliament.

H.E. Mr. Antonis Liatsos, President of the supreme court of Cyprus.

Mr. Yannakis Moussa, The Maronite Representative in the house of Parliament.

H.E. Mrs. Claude El Hajjal, Ambassador of Lebanon to Cyprus and dean of Diplomats.

The Most Reverend Msgr. Mauro Lalli, Chargé d’affaires of the Vatican Embassy in Cyprus.

The most Reverend Msgr. Bruno Varriano, Patriarchal Vicar of the Latin Community in Cyprus.

H.E. Mr. Makis Keravnos, Minister of Finance of the republic of Cyprus.

H.E. Mrs. Marilena Raounaa, Deputy Minister of European affairs.

H.E. Mrs. Anna Aristotelous, Presidential Commissioner for Humanitarian Issues and Overseas Cypriots.

Mr. Michel Matta, President of the Maronite Council of Lebanon.

Mr. Contstantinos Yorgatzis , Mayor of Nicosia.

Mr. Andreas Papacharalambos, Mayor of Strovolos.

The Heads and Representatives of all the Political Parties of the Parliament, some members of the parliament, the representative of the Armenian Community, the Head and representatives of “The Local community council of our Maronite Villages”, former ministers and former Maronite representatives, representatives of the National Guards and Police Forces, and many ambassadors and diplomatic representatives and officials,

As well as many priests and nuns and consecrated, who raised their voices in praise for the Lord in this occasion.

The Maronite Choir served and tuned the hymns of the holy mass, elevating the attendees into heavenly spirituals.

 

                        

Ομιλία του Σεβασμιοτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών Κύπρου κ. Σελίμ Σφέιρ επί τη ευκαιρία της εορτής του Αγίου Μάρωνα

Archbishop’s Teaching Leave a comment

Ομιλία του Σεβασμιοτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών Κύπρου
κ. Σελίμ Σφέιρ
επί τη ευκαιρία της εορτής του Αγίου Μάρωνα

Καθεδρικός Ναός Παναγίας των Χαρίτων
Λευκωσία - Κύπρος

Κυριακή 11 Φεβρουαρίου 2024

Εξοχότατε Πρόεδρε της Κυπριακής Δημοκρατίας
Κύριε Νίκο Χριστοδουλίδη,
Εκλεκτοί προσκεκλημένοι,
Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Σε μια επιστολή εξορίας του Αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου, Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως προς τον Άγιο Μάρωνα τον 4ο (τέταρτο) αιώνα, αναφέρει: «Κρατάμε πάντα ζωντανή τη μνήμη σας όπου κι αν βρισκόμαστε, δεδομένης της ιδιαίτερης θέσης που κατέχετε στις σκέψεις μας... Το μόνο που ζητάμε είναι να προσεύχεστε στο Θεό για μας. Ω εσύ ευλογημένε Μάρωνα, ζωντανέ ναέ του Αγίου και καθαρού πνεύματος, που εργάστηκες στην υπηρεσία του Κυρίου από το πρωί μέχρι το βράδυ.» Αυτή η εκκλησιαστική και πνευματική σχέση μεταξύ του Αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου, Πατέρα της Εκκλησίας, και του Αγίου Μάρωνα, ερημίτη του Θεού, ταξίδεψε μέσα στην ιστορία δια της αγάπης της διακονίας του Ευαγγελίου.
Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια, ο Θεός που δημιούργησε το ορατό και αόρατο σύμπαν, ο παντοδύναμος Θεός που κυβερνά τον κόσμο, ο Θεός που γνωρίζει τα πάντα και από τον οποίο δεν πέφτει ούτε μια τρίχα από το κεφάλι μας χωρίς τη γνώση Του, αυτός ο Θεός έγινε πολύ μικρός, έγινε σάρκα από τη σάρκα μας, ακόμη και ένα απλό μικρό κομμάτι ψωμί για να μοιραστεί μαζί μας ότι καλύτερο είχε: τη Θεότητά Του.
Με άλλα λόγια, την Αγιότητά Του, με άλλα λόγια, τον εαυτό Του. «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη,» είπε ο Ιησούς, «από το να δώσει κανείς τη ζωή Του γι' αυτούς που αγαπά» (Ιωάννης 15:13).

Η αγιότητα δεν είναι τα πράγματα που κάνουμε - είναι οι συνέπειες. Αγιότητα είναι να είμαστε οι ίδιοι στα μάτια του Θεού, όπως ο Θεός θέλει να είμαστε. Το θέλημά Του δεν είναι μια δικτατορία, αλλά μια πολυπόθητη επιθυμία. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο είμαστε μοναδικοί, σε αυτό ακριβώς το σημείο κάθε Άγιος είναι μοναδικός επειδή έχει επιτρέψει στον εαυτό του να έλκεται και να γεννιέται από αυτό το θέλημα του Θεού που είναι εγγεγραμμένο στον Λόγο Του.
Και αυτό είναι απλά αυτό που έκανε ο Άγιος Μάρωνας. Δεν προσπάθησε να κάνει θαύματα, ούτε να χτίσει μοναστήρια, ούτε καν να προσελκύσει πλήθος κόσμου - ακόμη και για τον καλό σκοπό του Ευαγγελίου. Κοίταξε τον Ιησού, όλα όσα είχαν πει οι προφήτες γι' Αυτόν. Τον είδε στη Βηθλεέμ, στην Αίγυπτο, στη Ναζαρέτ, στο Ναό, στις όχθες του Ιορδάνη, στη Γαλιλαία, κοντά στην Τύρο και τη Σιδώνα, στον Κήπο των Ελαιών, στον Γολγοθά, στο σταυρό, στον τάφο την Παρασκευή και ξανά την Κυριακή. Τότε κατάλαβε πώς και πού να αναγνωρίσει τη φωνή Του μέσα στο απαλό αεράκι της δικής του ζωής. Γι' αυτό έθαψε τον εαυτό του σαν σπόρο σιναπιού στην Καρδιά του Θεού Του και τρέφεται από το πιο ασήμαντο και το πιο σπουδαίο πράγμα: τον ευχαριστιακό άρτο. Και ιδού, αυτός ο σπόρος σιναπιού άρχίζει να μεγαλώνει- «Είναι μικρότερος απ’ όλους τους σπόρους, όταν όμως μεγαλώσει, ξεπερνά όλα τα λαχανικά και γίνεται δέντρο, ώστε να έρχονται τα πουλιά και να φωλιάζουν στα κλαδιά του».. (Ματθαίος 13, 32) Όπως αρέσκεται να μας υπενθυμίζει ο Πάπας Φραγκίσκος, «η δύναμη του Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού δεν έγκειται στον προσηλυτισμό, αλλά στην αγάπη του Θεού.»
«Το να είσαι μικρός δεν είναι πρόβλημα, αλλά πηγή», λέει ο Πάπας Φραγκίσκος. Ο Θεός αγαπάει τη μικρότητα και μέσα από αυτήν αγαπάει να πετυχαίνει μεγάλα πράγματα, όπως μαρτυρεί η ίδια η Παναγία, η Μητέρα του Θεού. Γι' αυτό, έχοντας αφουγκραστεί το απαλό αεράκι στη ζωή μας, έχοντας αναγνωρίσει τη φωνή του Θεού για εμάς σήμερα το 2024, απευθύνουμε έκκληση για την αποκατάσταση των Μαρωνιτικών χωριών της Αγίας Μαρίνας, της Μονής του Προφήτη Ηλία και του Ασωμάτου. Όχι για να προκαλέσουμε κανέναν, αλλά μόνο τους εαυτούς μας, με μεγάλη
εμπιστοσύνη στον Θεό. Γιατί αν ο Θεός γράφει ιστορία με μικρά πράγματα, αν χρησιμοποιεί τους πενιχρούς καρπούς των μικρών και ασήμαντων για να αλλάξει την πορεία των παγκόσμιων γεγονότων, τότε μπορούμε να ελπίζουμε, με υπερφυσική ελπίδα, ότι τα μεγάλα ζητήματα που αφορούν την Κύπρο θα βρουν τις καλύτερες απαντήσεις τους δουλεύοντας όπως ο Θεός: με αγάπη και για το καλό όλων ανεξαιρέτως. Ο Θεός αγαπά τους αδύναμους που βασίζονται σε αυτόν για τα πάντα- ευλογεί τους μικρούς και τους καρπούς των χεριών τους. Στηριζόμενος πάνω τους, όπως μπαίνει θριαμβευτικά στα Ιεροσόλυμα πάνω σε ένα ταπεινό γαϊδουράκι για να μεταμορφώσει, να αλλάξει και να εγκαινιάσει μια νέα εποχή. Έτσι, όπως ακριβώς ο Άγιος Μάρωνας συλλογιζόταν τον Ιησού στις πιο μικρές λεπτομέρειες της ζωής του, ας έχουμε τα μάτια μας στραμμένα πάνω του και ας προχωρήσουμε μπροστά.
Με την ευκαιρία αυτή, έχουμε την τιμή να σας μεταφέρουμε τους χαιρετισμούς του Εκλαμπρότατου Καρδιναλίου Mar Béchara Boutros El Raï, του Μακαριότατου Πατριάρχη Αντιοχείας και πάσης Ανατολής των Μαρωνιτών.
Θα θέλαμε επίσης να ευχαριστήσουμε όλως ιδιαιτέρως τον εξοχότατο Πρόεδρο της Δημοκρατίας κύριο Νίκο Χριστοδουλίδη που μας τιμά με την παρουσία του εδώ σήμερα καθώς και όλους εσάς, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, για τη συμμετοχή σας στον εορτασμό της γιορτής του Αγίου Μάρωνα, κάτι που αποτελεί ένδειξη του βαθύτατου σεβασμού που τρέφετε για τη Μαρωνιτική μας Εκκλησία και την παρουσία μας στο νησί.
Είθε ο Άγιος Μάρωνας, Πατέρας των Μαρωνιτών, να ευλογεί τον καθένα μας και να ευλογεί όλες τις προσπάθειές μας στα μονοπάτια της ειρήνης για τον κόσμο και για την αγαπημένη μας Κύπρο. Αμήν.

† Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

4ème Dimanche après l’Epiphanie Saint Jean 4 / 5 – 26

Archbishop’s Teaching Leave a comment

Temps de l’Epiphanie
4ème Dimanche après l’Epiphanie
Saint Jean 4 / 5 – 26

Homélie de Son Excellence Mgr. Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre
L’eau vive

Chers frères et soeurs en Christ,
Jésus, fatigué par sa marche dans le désert, et au mi-temps du jour, il dit à cette femme qu’il rencontre au puits de Jacob : «Donne-moi à boire». Admirons la manière dont le Seigneur s'adresse à elle. . Celui qui donne en abondance s'abaisse jusqu'à dépendre de cette femme en lui demandant de l'eau pour apaiser sa soif. Quelle surprise pour elle d'entendre Jésus, qu'elle reconnaissait pour un Juif, lui demander à boire !
Pour cette femme de Samarie, le dialogue qui s’engage avec Jésus prend en quelques instants un tour étonnant. Alors que c’est lui qui vient de lui demander à boire, il lui offre une eau vive qui apaise toute soif, si bien que c’est elle qui lui demande, maintenant : «Seigneur, donne-la moi, cette eau». Mais au lieu de lui répondre, il la conduit à lui confier les deux drames de sa vie. D’abord, sa faillite conjugale : «je n’ai pas de mari». Puis sa détresse religieuse : elle ne sait pas où adorer Dieu ; les écoles s’opposent : sur la montagne ou à Jérusalem. Ce rapide dialogue avec Jésus a mis en lumière les deux obstacles principaux qui sont en cette femme, et qui l’empêchent de rejoindre Dieu. Jésus l’a conduite, sans la juger, à reconnaître humblement les deux impasses de sa vie, les deux soifs perpétuellement insatisfaites qui rendent sa vie malheureuse.
Et c’est précisément là que Jésus intervient. Il vient à notre rencontre, et nous conduit à lui confesser notre soif, notre soif d’aimer, toujours insatisfaite parce qu’aucun humain ne peut guérir la blessure originelle, hormis Dieu lui-même. L’eau vive que Jésus promet à la Samaritaine, qu’il nous promet, c’est l’Esprit Saint qui s’écoulera de son coeur transpercé sur la Croix, l’amour divin qui seul peut étancher notre soif, soif d’aimer Dieu, et soif d’aimer les hommes. Voilà le sens de notre vie: remettre à Dieu nos incapacités, lui offrir nos coeurs brisés et humiliés, lui crier notre soif. Et cela ne va pas sans effort, car nous cherchons par tous les moyens à combler les brèches de nos coeurs, et empêchons ainsi l’eau vive d’y pénétrer. Notre monde excelle à nous offrir mille échappatoires qui nous font fuir notre misère, mille boissons vinaigrées qui ne peuvent étancher la soif qui nous étreint. S’il est un effort véritable, c’est celui qui nous fait confesser à Dieu notre misère, notre soif, et qui nous fait implorer son secours.
Alors, la rencontre de Jésus avec la Samaritaine, la rencontre de Jésus avec chacun de nous prend tout son sens. C’est l’échange de deux soifs. La Samaritaine a soif de pouvoir aimer et adorer, Jésus a soif de pouvoir communiquer son amour. C’est le sens de sa soif au puits de Jacob, c’est le sens de son cri de soif au Golgotha. En révélant sa soif à la Samaritaine, Jésus lui a révélé la sienne ; en l’étanchant, il lui montre comment étancher celle qui l’habite. Il ne manque à Dieu que ce qui ne peut venir que de nous : que nous accueillions l’amour qu’il désire nous communiquer.
La femme a trouvé la réponse aux besoins profonds de son âme et maintenant, elle désire rendre témoignage autour d'elle de ce qu'elle a trouvé en Jésus. Elle s'adresse à ceux de sa propre ville, là où sa vie de péché était connue. Elle peut dire maintenant : « Venez voir un homme qui m'a dit tout ce que j'ai fait ; celui-ci n'est-il point le Christ ? ». Elle a cru ce que le Seigneur Jésus lui disait, et elle le confesse de sa bouche devant les hommes. Voilà le signe d'une vraie conversion !

Prière
Seigneur, nous avons soif. Donne-nous à boire de ton eau pour recevoir ton Amour et le porter vers tous ceux que nous rencontrons

† Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre

Fourth Sunday after Epiphany John 4 / 5 – 26

Archbishop’s Teaching Leave a comment

Time of the Epiphany
Fourth Sunday after Epiphany
John 4 / 5 – 26

Homily of His Excellency Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus
The Living Water

Dear brothers and sisters in Christ,
Jesus, tired from his walk in the desert and midday, says to the woman he meets at Jacob's well: "Give me a drink". Let us admire the way the Lord addresses her. He who gives abundantly gives lowers himself to depend on this woman, asking her for water to quench her thirst. What a surprise it was for her to hear Jesus, whom she recognized as a Jew, asking her for a drink!
For this Samaritan woman, the dialogue with Jesus takes a surprising turn in just a few moments. Even though he had just asked her for a drink, he offered her the living water that quenches all thirst, so that it was she who now asked him: "Lord, give me this water". Instead of answering her directly, he leads her to confide in him about the two tragedies of her life. First, her marital failure: "I have no husband". Then her religious distress: she did not know where to worship God; the schools were opposed: on the mountain or in Jerusalem. This brief dialogue with Jesus highlighted the two main obstacles in the life of this woman, preventing her from reaching God. Jesus led her, without judgment, to humbly acknowledge the two dead ends in her life, the two perpetually unsatisfied thirsts that make her life unhappy.
And this is precisely where Jesus intervenes. He comes to meet us, and leads us to confess to him our thirst, our thirst to love, always unsatisfied because no human can heal the original wound, except God himself.
The living water that Jesus promises the Samaritan woman, that he promises us, is the Holy Spirit that will flow from his pierced heart on the Cross, the divine love that alone can quench our thirst, thirst to love God, and thirst to love humanity. This is the meaning of our lives: to surrender to God our inabilities, to offer him our broken and humiliated hearts, to cry out to him our thirst. And this doesn't come without effort, for we seek in every way to fill the gaps in our hearts, thus preventing the living water from penetrating. Our world excels in offering us a thousand escapes that make us flee our misery, a thousand vinegar drinks that cannot quench our thirst. If there is a real effort, the one that leads us to confess our misery and thirst to God, and implore his help.
Therefore, the encounter of Jesus with the Samaritan woman, the encounter of Jesus with each of us, takes on its full meaning. It is the exchange of two thirsts. The Samaritan woman thirsts to be able to love and worship; Jesus thirsts to be able to communicate his love. This is the meaning of his thirst at Jacob's well, and the meaning of his cry of thirst at Golgotha. By revealing his thirst to the Samaritan woman, Jesus revealed hers; by quenching it, he showed her how to quench his own. All that God lacks is what can only come from us: that we welcome the love he desires to communicate to us.
The woman has found the answer to the deepest needs of her soul, and now she wants to give witness to what she has found in Jesus. She addresses those in her own city, where her life of sin was known.
Now she can say, "Come and see a man who has told me all that I ever did; can this be the Christ?”. She has believed what the Lord Jesus told her, and she confesses it with her own mouth before people. This is the sign of a true conversion!

Prayer
Lord, we are thirsty. Give us to drink from your water to receive your Love and carry it to all those we meet.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

4η Κυριακή μετά τα Θεοφάνια Ιωάννης 4 / 5-26

Archbishop’s Teaching Leave a comment

Περίοδος των Θεοφανίων
4η Κυριακή μετά τα Θεοφάνια

Ομιλία του Σεβασμιοτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών Κύπρου κ. Σελίμ Σφέιρ
Το ζωντανό νερό
Ιωάννης 4 / 5-26

Έφτασε έτσι σε μια πόλη της Σαμάρειας που λεγόταν Συχάρ, κοντά στο χωράφι που είχε δώσει ο Ιακώβ στο γιο του τον Ιωσήφ. Εκεί βρισκόταν το πηγάδι του Ιακώβ. Ο Ιησούς, κουρασμένος από την πεζοπορία, κάθισε κοντά στο πηγάδι· ήταν γύρω στο μεσημέρι.
Οι μαθητές του είχαν πάει στην πόλη ν' αγοράσουν τρόφιμα. Έρχεται τότε μια γυναίκα από τη Σαμάρεια να βγάλει νερό. Ο Ιησούς της λέει: «Δώσ' μου να πιω». Εκείνη τού απάντησε: «Εσύ είσαι Ιουδαίος κι εγώ Σαμαρείτισσα. Πώς μπορείς να μου ζητάς να σου δώσω νερό να πιεις;» –επειδή οι Ιουδαίοι αποφεύγουν κάθε επικοινωνία με τους Σαμαρείτες. Ο Ιησούς της απάντησε: «Αν ήξερες τη δωρεά του Θεού και ποιος είν' αυτός που σου λέει “δώσ' μου να πιω”, τότε εσύ θα του ζητούσες κι εκείνος θα σου έδινε ζωντανό νερό». Του λέει η γυναίκα: «Κύριε, εσύ δεν έχεις ούτε καν κουβά, και το πηγάδι είναι βαθύ· από πού, λοιπόν, το 'χεις το τρεχούμενο νερό; Αυτό το πηγάδι μάς το χάρισε ο προπάτοράς μας ο Ιακώβ· ήπιε απ' αυτό ο ίδιος και οι γιοι του και τα ζωντανά του. Μήπως εσύ είσαι ανώτερος απ' αυτόν;» Ο Ιησούς της απάντησε: «Όποιος πίνει απ' αυτό το νερό θα διψάσει πάλι όποιος όμως πιει από το νερό που θα του δώσω εγώ δε θα διψάσει ποτέ, αλλά το νερό που θα του δώσω θα
γίνει μέσα του μια πηγή που θ' αναβλύζει νερό ζωής αιώνιας». Του λέει η γυναίκα: «Κύριε, δώσ' μου αυτό το νερό για να μη διψάω, κι ούτε να έρχομαι ως εδώ για να το παίρνω».
Τότε ο Ιησούς της είπε: «Πήγαινε να φωνάξεις τον άντρα σου κι έλα εδώ». «Δεν έχω άντρα», απάντησε η γυναίκα. Ο Ιησούς της λέει: «Σωστά είπες, “δεν έχω άντρα” γιατί πέντε άντρες πήρες κι αυτός που μαζί του τώρα ζεις δεν είναι άντρας σου· αυτό που είπες είναι αλήθεια». Του λέει η γυναίκα: «Κύριε, βλέπω ότι εσύ είσαι προφήτης οι προπάτορές μας λάτρεψαν το Θεό σ' αυτό το βουνό· εσείς όμως λέτε ότι στα Ιεροσόλυμα βρίσκεται ο τόπος όπου πρέπει κανείς να τον λατρεύει». «Πίστεψέ με, γυναίκα», της λέει τότε ο Ιησούς, «είναι κοντά ο καιρός που δε θα λατρεύετε τον Πατέρα ούτε σ' αυτό το βουνό ούτε στα Ιεροσόλυμα. Εσείς οι Σαμαρείτες λατρεύετε αυτό που δεν ξέρετε· εμείς όμως λατρεύουμε αυτό που ξέρουμε, γιατί η σωτηρία έρχεται στον κόσμο από τους Ιουδαίους. Είναι όμως κοντά ο καιρός, ήρθε κιόλας, που οι πραγματικοί λάτρεις θα λατρεύσουν τον Πατέρα με τη δύναμη του Πνεύματος, που αποκαλύπτει την αλήθεια γιατί έτσι τους θέλει ο Πατέρας αυτούς που τον λατρεύουν. Ο Θεός είναι πνεύμα. Κι αυτοί που τον λατρεύουν πρέπει να τον λατρεύουν με τη δύναμη του Πνεύματος, που φανερώνει την αλήθεια». Του λέει τότε η γυναίκα: «Ξέρω ότι θα έρθει ο Μεσσίας, δηλαδή ο Χριστός· όταν έρθει εκείνος, θα μας τα εξηγήσει όλα». «Εγώ είμαι», της λέει ο Ιησούς, «εγώ, που σου μιλάω αυτή τη στιγμή». Αμήν.

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Ο Ιησούς, κουρασμένος από την πορεία Του στην έρημο και στο μέσο της ημέρας, είπε στη γυναίκα που συνάντησε στο πηγάδι του Ιακώβ: «Δώσε μου να πιω.» Ας θαυμάσουμε τον τρόπο με τον οποίο ο Κύριος της απευθύνεται. Εκείνος που δίνει άφθονα σκύβει τόσο χαμηλά ώστε να εξαρτάται από αυτή τη γυναίκα, ζητώντας της νερό
για να ξεδιψάσει. Τι έκπληξη ήταν γι' αυτήν να ακούσει τον Ιησού, τον οποίο αναγνώρισε ως Ιουδαίο, να της ζητάει να πιει!
Για αυτή τη γυναίκα από τη Σαμάρεια, ο διάλογος που ξεκίνησε με τον Ιησού πήρε μια εκπληκτική τροπή μέσα σε λίγα λεπτά. Παρόλο που ήταν εκείνος που μόλις της είχε ζητήσει να πιει, της πρόσφερε ζωντανό νερό που έσβηνε κάθε δίψα, έτσι ώστε ήταν εκείνη που του ζητούσε τώρα: «Κύριε, δώσε μου αυτό το νερό.» Αλλά αντί να της απαντήσει, την οδηγεί να Του εκμυστηρευτεί τις δύο τραγωδίες της ζωής της. Πρώτον, τη συζυγική της κατάρρευση: «Δεν έχω σύζυγο.» Έπειτα τη θρησκευτική της αγωνία: δεν ήξερε πού να λατρεύει τον Θεό- οι σχολές ήταν αντίθετες: στο βουνό ή στην Ιερουσαλήμ. Αυτός ο γρήγορος διάλογος με τον Ιησού έφερε στο φως τα δύο βασικά εμπόδια στο μυαλό αυτής της γυναίκας, που την εμπόδιζαν να φτάσει στον Θεό. Ο Ιησούς την οδήγησε, χωρίς να την κρίνει, να αναγνωρίσει ταπεινά τα δύο αδιέξοδα της ζωής της, τις δύο μονίμως ανικανοποίητες δίψες που κάνουν τη ζωή της δυστυχισμένη.
Και εκεί ακριβώς έρχεται ο Ιησούς. Έρχεται να μας συναντήσει, και μας οδηγεί να Του εξομολογηθούμε τη δίψα μας, τη δίψα μας για αγάπη, που είναι ακόμα ανικανοποίητη, επειδή κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να θεραπεύσει την αρχική πληγή, εκτός από τον ίδιο τον Θεό. Το ζωντανό νερό που υπόσχεται ο Ιησούς στη Σαμαρείτιδα, που υπόσχεται και σε εμάς, είναι το Άγιο Πνεύμα που θα ρέει από την καρδιά Του που τρυπήθηκε στον Σταυρό, η θεία αγάπη που μόνο αυτή μπορεί να σβήσει τη δίψα μας, τη δίψα να αγαπήσουμε τον Θεό και τη δίψα να αγαπήσουμε την ανθρωπότητα. Αυτό είναι το νόημα της ζωής μας: να παραδώσουμε στον Θεό τις αδυναμίες μας, να Του προσφέρουμε τις ραγισμένες και ταπεινωμένες καρδιές μας, να Του φωνάξουμε τη δίψα μας. Και αυτό δεν γίνεται χωρίς προσπάθεια, γιατί κάνουμε ό,τι μπορούμε για να γεμίσουμε τα κενά της καρδιάς μας και έτσι να εμποδίσουμε το ζωντανό νερό να διεισδύσει σε αυτήν. Ο κόσμος μας διαπρέπει στο να μας προσφέρει χιλιάδες
δρόμους διαφυγής που μας κάνουν να φεύγουμε από τη δυστυχία μας, χιλιάδες ποτά με ξύδι που δεν μπορούν να ξεδιψάσουν τη δίψα που μας κυριεύει. Αν υπάρχει μια αληθινή προσπάθεια, είναι αυτή που μας κάνει να εξομολογηθούμε τη δυστυχία και τη δίψα μας στον Θεό και να εκλιπαρήσουμε τη βοήθειά Του.
Έτσι, η συνάντηση του Ιησού με τη Σαμαρείτιδα, η συνάντηση του Ιησού με τον καθένα από εμάς, αποκτά το πλήρες νόημά της. Είναι η ανταλλαγή δύο διψών. Η Σαμαρείτιδα διψάει να μπορέσει να αγαπήσει και να λατρέψει- ο Ιησούς διψάει να μπορέσει να μεταδώσει την αγάπη Του. Αυτό είναι το νόημα της δίψας Του στο πηγάδι του Ιακώβ, και αυτό είναι το νόημα της κραυγής δίψας Του στον Γολγοθά. Αποκαλύπτοντας τη δίψα Του στη Σαμαρείτιδα, ο Ιησούς της αποκάλυψε τη δική Του δίψα- σβήνοντας τη δίψα της, της έδειξε πώς να σβήσει τη δική Του δίψα. Το μόνο που λείπει από τον Θεό είναι αυτό που μπορεί να προέλθει μόνο από εμάς: να δεχτούμε την αγάπη που θέλει να μας μεταδώσει.
Η γυναίκα έχει βρει την απάντηση στις βαθύτερες ανάγκες της ψυχής της, και τώρα θέλει να πει στους γύρω της τι βρήκε στον Ιησού. Απευθύνεται σε εκείνους στην ίδια της την πόλη, όπου ήταν γνωστή η αμαρτωλή ζωή της. Τώρα μπορεί να πει: «Ελάτε να δείτε έναν άνθρωπο που μου είπε όλα όσα έκανα- δεν είναι αυτός ο Χριστός;» Έχει πιστέψει αυτό που της είπε ο Κύριος Ιησούς και το ομολογεί με το ίδιο της το στόμα ενώπιον των ανθρώπων. Αυτό είναι το σημάδι μιας αληθινής μεταστροφής!

Προσευχή: Κύριε, διψάμε. Δώσε μας να πιούμε από το νερό σου για να μπορέσουμε να λάβουμε την αγάπη σου και να τη μεταφέρουμε σε όλους όσους συναντάμε.Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Martha and Mary (Luke 10 : 38-42)

Dear brothers and sisters in Christ,

The Canonization of Blessed Giorgio Frassati and Blessed Carlos Acutis.

Today in the holy city of Rome, our beloved Holy Father, Pope Leo XIV will solemnly elevate for the whole Church two new saints, Giorgio Frassati and Carlos Acutis. Both of these young men died very young, yet in their brief journey, they show that living for Christ takes nothing away from life but fills it with meaning and joy.

The saints are the experts in listening. Like Mary of Bethany, the saints are attentive to the voice of Christ.  They hear Him in the reading of the Gospel, they hear Him in the voice of the Church’s teaching, they hear Him in the voices of the poor and the immigrant, they hear Him in the silence of the Blessed Sacrament.  The saints don’t just hear Jesus, they listen to Him. This work of listening is to discover the voice of Christ in those right beside us, in our families and our place of work. It's also about trying to hear the voice of Christ in our contemporaries, some of whom are far from the Church.  Even in their estrangement, they are creatures of Logos, of reason, and can be unwitting transmitters of the truth.  We need to have hearts and ears capable of hearing Christ speaking from the most unlikely places.

Poor Martha in her busy kitchen of Bethany could hear Christ speaking in the other room, but she was so distracted, she couldn’t listen.  She got focused on her problems, her difficulties and her failures.  She was listening to herself and only hearing Jesus from a distance.

The Divine Logos created the human body as a custom designed parable: we have two ears and one mouth.  God is showing us that we have to do twice as much listening as we do speaking and listening is twice as hard as talking.

May our Blessed Mother, who’s beautiful birthday we shall celebrate tomorrow (for us Maronites, we think of our Lady of Mankee!) on September 8th, intercede for all of us to be betters listeners!

† Selim Sfeir

Maronite Archbishop of Cyprus

Categories
Archbishop’s Teaching

Εορτή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ

Λουκάς 14: 16 -24

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Τότε ο Ιησούς του είπε: «Κάποιος έδωσε ένα μεγάλο δείπνο και προσκάλεσε πολλούς. Όταν ήρθε η ώρα του δείπνου, έστειλε τον δούλο του να πει στους προσκεκλημένους: «Ελάτε, γιατί όλα είναι έτοιμα τώρα». Καθώς συμμετέχουμε σε αυτή την ευλογημένη γιορτή της ανανέωσης της θυσίας του Ιησού Χριστού, μας συνοδεύει, όπως αρέσκεται να λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, μια μεγάλη ομήγυρη αγγέλων.

Αυτή η εκκλησία, αφιερωμένη στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, έχει σίγουρα το δικαίωμα να πιστεύει ότι αυτός ο μεγάλος στρατηλάτης των ουράνιων στρατευμάτων είναι παρών εδώ μαζί μας, προσφέροντας τη λατρεία του στην Αγία Τριάδα. Τον χαιρετούμε και τον ευχαριστούμε για την προστασία του. Ο Κύριός μας στο Ευαγγέλιο, μας εξιστορεί μια παραβολή για κάποιον που παρέθεσε ένα μεγάλο δείπνο. Ο Κύριός μας συνεχίζει περιγράφοντας πώς οι καλεσμένοι άρχισαν να βρίσκουν δικαιολογίες και να απαλλάσσονται από αυτό το μεγάλο συμπόσιο. Αυτή η παραβολή απευθυνόταν ως επίπληξη στους Ιουδαίους για την άρνησή τους να πιστέψουν και να δεχτούν τον Μεσσία τους. Ο Ιησούς Χριστός είναι η εκπλήρωση όλων των προφητειών και υποσχέσεων της Παλαιάς Διαθήκης. Ένα μέρος του Ισραήλ δέχτηκε τον Χριστό και έγινε η Καθολική Εκκλησία, αλλά η παραβολή είναι πολύ σαφής, πολλοί από τον ίδιο τον λαό του Κυρίου μας δεν Τον δέχτηκαν.

Θα ήθελα να προσαρμόσω αυτή την παραβολή στην παρούσα κατάσταση. Βρισκόμαστε εδώ, στην σεβάσμια παλιά εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στον Ασώματο. Το συμπόσιο της Θυσίας του Κυρίου μας, η μεγαλύτερη από όλες τις γιορτές, είναι έτοιμο μπροστά μας. Είναι αλήθεια ότι μπορούμε να παρακολουθήσουμε τη Θεία Λειτουργία σε οποιοδήποτε άλλο μέρος, γιατί όπου ένας έγκυρα χειροτονημένος ιερέας με δικαιοδοσία, χρησιμοποιώντας τις εγκεκριμένες λέξεις της αφιέρωσης, με την πρόθεση να κάνει ό,τι κάνει η Εκκλησία, και χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα συστατικά του ψωμιού και του κρασιού, προσφέρει τη Θυσία της Θείας Λειτουργίας, εκεί μπορούμε να παρακολουθήσουμε τη Θεία Λειτουργία και να λάβουμε την Θεία Κοινωνία. Αλλά θέλω να επιμείνω ότι είναι πολύ σημαντικό να παρακολουθούμε τη Θεία Λειτουργία εδώ στον Ασώματο και στα παραδοσιακά μαρωνιτικά χωριά μας όσο πιο συχνά μπορούμε.

Η Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας, παράγραφος 2471, αναφέρει: «Ενώπιον του Πιλάτου, ο Χριστός διακηρύσσει ότι «ήρθε στον κόσμο για να μαρτυρήσει την αλήθεια». Ο χριστιανός δεν πρέπει λοιπόν να ντρέπεται να μαρτυρήσει τον Κύριό μας. Σε καταστάσεις που απαιτούν μαρτυρία της πίστης, ο χριστιανός πρέπει να την ομολογεί χωρίς αμφιβολία, ακολουθώντας το παράδειγμα του Αποστόλου Παύλου ενώπιον των δικαστών του».

Όταν σκεφτόμαστε καταστάσεις σε όλο τον κόσμο, μπορούμε εύκολα να φανταστούμε τους μακρινούς αδελφούς και αδελφές μας στον Χριστό να υποβάλλονται σε μια πραγματική δοκιμασία. Αλλά και εμείς εδώ στον Ασώματο αλλά και στην Αγία Μαρίνα έχουμε μια δοκιμασία, ένα είδος δοκιμασίας. Θα μαρτυρήσουμε τον Κύριό μας μπροστά στους γείτονές μας; Πολλοί από αυτούς που βρίσκονται τώρα σε αυτό το χωριό δεν είναι βαπτισμένοι, αλλά έχουν δικαίωμα στη μαρτυρία μας, στην κατάθεσή μας. Η μαρτυρία μας δεν είναι πολιτική ή ιδεολογική. Δεν είμαστε εδώ σε μια πράξη ανυπακοής ή αντίστασης. Είμαστε εδώ επειδή είμαστε μέρος του Σώματος του Χριστού, και ο Χριστός είναι πάντα στραμμένος προς τον Πατέρα. Κοιτάζοντας τον Πατέρα μαζί με τον Χριστό, βλέπουμε κάθε άνθρωπο ως αδελφό και αδελφή μας. Γι' αυτό καμία κυβέρνηση δεν πρέπει ποτέ να φοβάται το έργο της Εκκλησίας.

Ναι, μπορούμε να λάβουμε τα μυστήρια πιο εύκολα στις τοπικές ενοριακές εκκλησίες μας, αλλά αν παραμελούμε τις εκκλησίες του χωριού μας, παραμελούμε όλες τις ψυχές που ζουν εδώ. Ένα από τα συγκεκριμένα σημάδια της καρποφορίας των Μυστηρίων είναι η οικοδόμηση της ανθρώπινης αδελφότητας. Ολόκληρος ο κόσμος χρειάζεται περισσότερη αδελφότητα, φιλία και καλοσύνη. Η παρουσία μας εδώ πρέπει να γίνει κατανοητή από αυτή τη θέση. Βρισκόμαστε εδώ επειδή μόνο ο Αναστημένος Χριστός είναι ικανός να ανακουφίσει τα βάσανα της πληγωμένης ανθρωπότητας (Πάπας Φραγκίσκος). Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτή η θέση θα προσελκύσει τους νέους μας να επιστρέψουν στα χωριά.

Αν κάνουμε το λάθος των προσώπων της παραβολής και βρούμε δικαιολογίες, όπως «η σειρά είναι πολύ μεγάλη», «όλο και λιγότεροι άνθρωποι πηγαίνουν», «δεν έχει νόημα»... αυτό συμβαίνει επειδή έχουμε χάσει την υπομονή μας με τον Θεό. Ο Θεός εργάζεται πάντα, και συχνά είναι σαν ψίθυρος και πολύ σιωπηλός, αλλά εργάζεται. Αν εγκαταλείψουμε τον Ασώματο, την Αγία Μαρίνα, την Καρπάσια ή τον Κορμακίτη, θα είναι ένα σημάδι ότι έχουμε κουραστεί να περιμένουμε τον Θεό να κάνει κάτι.

Όταν δούμε τους αγαπημένους μας προγόνους στην αιωνιότητα, θα είναι ανυπόμονοι να δουν πώς περάσαμε τη χριστιανική μας ζωή. Ας μην τους απογοητεύσουμε λέγοντας ότι κουραστήκαμε να περιμένουμε τον Θεό να δράσει.

Ας μας ανοίξει η Μαρία, Βασίλισσα των Αγγέλων και Βασίλισσα του Ασωμάτου, την πόρτα του Ιερού Οίκου της Ναζαρέτ, ώστε να ανακαλύψουμε πώς ένα μικρό σπίτι, σε ένα ξεχασμένο χωριό, μπορεί πράγματι να αλλάξει τον κόσμο. Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Categories
Archbishop’s Teaching

Feast of Saint Michael

Luke (14, 16-24)

Dear brothers and sisters in Christ,

“Then Jesus said to him, ‘Someone gave a great dinner and invited many.  At the time for the dinner he sent his slave to say to those who had been invited, “Come, for everything is ready now.”

As we join in this blessed celebration of the unbloody renewal of the Sacrifice of Jesus Christ, we are accompanied, as St. John Chrysostom loved to say, with a great host of angels.  This church, dedicated to St. Michael, surely has the right to believe that this great general of the heavenly hosts is present here with us, offering his adoration to the Blessed Trinity.  We salute him and thank him for his protection.

Our Lord in the gospel tells us a parable about someone who gave a great dinner.  Our Lord goes on to describe how the invited guests began to make excuses and exempted themselves from this great feast.  This parable was directed as a reproach to the Jews for their refusal to believe and accept their Messiah.  Jesus Christ is the fulfillment of all the prophecies and promises of the Old Testament.  A remnant of Israel did accept Christ and they became the Catholic Church, but the parable is very explicit, many of Our Lord’s own people did not accept Him.

I would like to update this parable to our own present situation.  Here we are in this venerable old church of St. Michael in Asomatos. The banquet of Our Lord’s Sacrifice, the greatest of all feasts, is set before us.

It is true, we can attend Mass in any other place, for wherever a validly ordained priest with jurisdiction, using the approved words of consecration, with the intention to do what the Church does, and using the appropriate matter of bread and wine, offers the Sacrifice of the Mass, there, we may attend the Mass and receive Holy Communion.  But I want to insist that it is very important to attend Mass here in Asomatos and in our traditional Maronite villages as often as we possibly can.

The Catechism of the Catholic Church paragraph 2471 states: “Before Pilate, Christ proclaims that he ‘has come into the world, to bear witness to the truth.’  The Christian is not to be ashamed then of testifying to our Lord.’  In situations that require witness to the faith, the Christian must profess it without equivocation, after the example of St. Paul before his judges.”

When we think of situations throughout the world, we can easily imagine our far away brothers and sisters in Christ being put to a real test.  But we here in Asomatos we too have a test, a trial of sorts.  Will we testify to our Lord, before our neighbors?  Many who are here in this village now, are not baptized but they have a right to our testimony, our witness.  Our testimony is not political or ideological.  We are not here in an act of defiance or opposition.  We are here because we are part of the Body of Christ, and Christ is always facing the Father.  By looking at the Father with Christ, we see every person as our brother and sister.  This is why no government should ever fear the work of the Church.

Yes, we can obtain the sacraments more conveniently in our local parish churches, but if we neglect our village churches, we are neglecting all the souls who live here.  One of the concrete signs of the fruitfulness of the Sacraments is the building of human fraternity.  The whole world needs more fraternity, friendship and kindness.  Our presence here must be understood from this position.  We are here because only the Risen Christ is capable of alleviating the sufferings of wounded humanity (Pope Francis).  I firmly believe that this position will attract our young people to return to the villages.

If we make the mistake of the persons in the parable of making excuses, “the checkpoint is too long” “there are fewer and fewer people going” “it is no use” … it is because we have lost patience with God.  God is always at work, and often it is like a whisper and very silent, but He is at work.

If we abandon Asomatos, or Karpasha or Kormakitis, it will be a sign that we have grown tired of waiting for God to do something.

When we see our beloved forebears in eternity, they will be eager to see how we have spent our Christian lives.  May we not disappoint them by saying we grew tired of waiting for God to act.

May Mary, Queen of the Angels, and Queen of Asomatos open for us the door of the Holy House of Nazareth so that we may discover how a tiny house, in forgotten village can indeed, change the world.

† Selim Sfeir

Maronite Archbishop of Cyprus

Categories
Archbishop’s Teaching

13η Κυριακή της Πεντηκοστής

Οι γυναίκες της Γαλιλαίας ακολουθούν τον Ιησού ( Λουκάς 8 / 1 - 15)

 

 

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

 

Το ευαγγέλιο αυτής της Κυριακής είναι ένα πλούσιο κείμενο που πρέπει να μελετήσουμε αργά και με προσοχή. Ο ευαγγελιστής Λουκάς, υπό την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος, προσπαθεί να μας διαφωτίσει σχετικά με την αποκατάσταση της Δημιουργίας που λαμβάνει χώρα με τη Λύτρωση του Ιησού Χριστού.

 

Μέχρι την έλευση του Χριστού, οι άνδρες και οι γυναίκες υπέφεραν τις συνέπειες της προπατορικής αμαρτίας στην συγκεκριμένη πραγματικότητα του φύλου τους. Οι άνδρες υπέφεραν τις συνέπειες της προπατορικής αμαρτίας από τα διαταραγμένα πάθη τους και το σκοτεινό μυαλό τους. Η κατάσταση αυτή ήταν τόσο σκοτεινή, ώστε οι άνδρες να βρίσκονται σε διαρκή πόλεμο με τον εαυτό τους και με τους άλλους, δημιουργώντας κοινωνίες βασισμένες στη δουλεία και τη σκληρότητα. Στις γυναίκες, οι συνέπειες της προπατορικής αμαρτίας εκδηλώνονταν με το να τις υποτιμούν και να τις μειώνουν συστηματικά. Κατηγορούμενες για τα πάντα, οι γυναίκες πριν από την έλευση του Χριστού ζούσαν μια κολασμένη ύπαρξη, αντιμετωπίζονταν ως σκλάβες της σαρκικής ηδονής και φθηνής εργασίας. Χωρίς τον Χριστό, ο κόσμος βρισκόταν σε μια τρομερή κατάσταση. Σήμερα μιλάμε για τα πολλά πλεονεκτήματα των σύγχρονων γυναικών, αλλά μια τέτοια συζήτηση είναι δυνατή μόνο επειδή το φως του Χριστού έχει φωτίσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια κατά τη διάρκεια των τελευταίων 2.000 ετών.

 

Ταυτόχρονα, ας έχουμε το θάρρος να απορρίψουμε ορισμένες ιδεολογίες που έχουν εισχωρήσει στο Σώμα του Χριστού και υπονοούν ότι οι γυναίκες και οι άνδρες είναι ακριβώς ίδιοι και ότι, για να μιλάμε για ισότητα, οι γυναίκες πρέπει να κάνουν όλα τα ίδια πράγματα με τους άνδρες. Πόσο θα γελούσαν οι πρώτες γυναίκες μαθήτριες του Χριστού με τέτοια ανοησία! Οι γυναίκες δεν είναι άνδρες και πρέπει να τους επιτρέπεται να ασκούν την ομορφιά των γυναικείων τους ιδιοτήτων στην υπηρεσία του Ευαγγελίου. Η δόξα της γυναίκας δεν είναι ότι μπορεί να κάνει τη δουλειά ενός άνδρα· η δόξα της γυναίκας είναι ότι δεν έχει καμία επιθυμία να κάνει ό,τι κάνει ένας άνδρας. Ο Χριστός, το Φως μας, λάμπει φωτεινά στο μονοπάτι των σύγχρονων γυναικών, χαρίζοντάς τους τη χάρη να απορρίψουν το πνεύμα της επανάστασης και του θύματος. Στον Χριστό, η γυναίκα φωτίζεται για να δει το μονοπάτι της και με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος δεν βλέπει τη λέξη «υπηρεσία» ως σκλαβιά, αλλά αντιλαμβάνεται την πλήρη σημασία της ως τρόπο ταύτισης με τον Χριστό, «ο οποίος δεν ήρθε για να υπηρετηθεί, αλλά για να υπηρετήσει». ِΑμήν.

 

 

† Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτων Κύπρου

Categories
Archbishop’s Teaching

13th Sunday of Pentecost

The Galilean Women Follow Jesus (Luke 8:1-15)

Dear brothers and sisters in Christ,

 

The gospel of this Sunday is a richly embroidered passage which we must meditate upon slowly and with attention. The evangelist St. Luke, under the inspiration of the Holy Spirit, seeks to enlighten us to the restoration of Creation that takes place in the Redemption of Jesus Christ.

Until the coming of Christ, men and women suffered the effects of original sin in their own gender-specific reality. Men suffered the effects of original sin by their disordered passions, and their darkened minds. So dark was this condition, that men found themselves perpetually at war with themselves and with others, crafting societies built upon slavery and cruelty. In women, the effects of original sin manifested itself in being routinely put down and diminished. Blamed for everything, women before the coming of Christ, lived a hellish existence, treated like slaves of carnal pleasure and cheap labour. Without Christ, the world was in a terrible situation. Today we speak of the many advantages of modern women, but it is only because the light of Christ has illuminated human dignity throughout the last 2,000 years that such a conversation is possible.

At the same time, let us be courageous enough to reject certain ideologies have been smuggled into the Body of Christ that imply women and men are the exact same and that in order to speak of equality, women must do all the same things as men.  How the first women disciples of Christ would have laughed at such silliness!! Women are not men and they must be allowed to exercise the beauty of their feminine qualities in the service of the gospel.

The glory of woman is not that she can do a man’s job; the glory of woman is that she has no desire to do what a man does. Christ our Light shines his light brightly upon the path of modern women, bestowing grace upon them to reject the spirit of revolution and victimhood.  In Christ, woman is illuminated to see her path and with the grace of the Holy Spirit she does not see the word service as slavery but rather discerns the full meaning of it as way to identification with Christ, “who came not to be served, but to serve”.

† Selim Sfeir

Maronite Archbishop of Cyprus

Categories
Archbishop’s Teaching

12η Κυριακή της Πεντηκοστής

Η πίστη της Χαναναίας γυναίκας ( Ματθαίος 15 / 21 - 28)

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Σε ορισμένες μεταφράσεις του σημερινού ευαγγελίου, η πρωταγωνίστρια της

ιστορίας, η Χαναανίτισσα γυναίκα, ονομάζεται επίσης Συρο-Φοινικική

γυναίκα. Ως παιδιά της Μαρωνιτικής Εκκλησίας, είμαστε ευτυχείς που

συναντάμε αυτή τη γυναίκα. Είναι η μητέρα μας στην πίστη. Οι φοινικικές

ρίζες της, σε συνδυασμό με τη συριακή κληρονομιά της και την πίστη της στον

Χριστό, την καθιστούν την πρώτη Μαρωνίτισσα στο Ευαγγέλιο. Ο

Ευαγγελιστής Ματθαίος αποτυπώνει τέλεια την ουσία της πίστης αυτής της

γυναίκας.

1) Θα κάνει τα πάντα για τα παιδιά της. Αυτή η μητέρα δεν ζητάει τίποτα

για τον εαυτό της από τον Κύριο, αλλά για την καημένη κόρη της που

έχει κυριευτεί από δαίμονα. Για έναν Μαρωνίτη, δεν υπάρχει

μεγαλύτερη κοινότητα από την οικογένεια. Αν διαφωνήσαμε με ένα ή

δύο μέλη της οικογένειάς μας, πρέπει να προσπαθήσουμε να το

διορθώσουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Το πνευματικό μας DNA είναι

τέτοιο που εκτιμά την οικογένεια πάνω από όλα. Πρέπει να κάνουμε ό,τι

μπορούμε για να επιδιορθώσουμε τους σπασμένους οικογενειακούς

δεσμούς. Και αυτή πηγαίνει ακόμη πιο μακριά: όταν πρόκειται για τη

μετάδοση της πίστης, αυτή η γυναίκα θα κάνει ό,τι χρειαστεί για να

σώσει την κόρη της. Ας κάνουμε όλοι το καθήκον μας για να

βοηθήσουμε τους νέους μας να γνωρίσουν το Ευαγγέλιο του Χριστού

και την καθολική μας πίστη.

Αντιλήφθηκε τον πνευματικό πόλεμο που μαίνονταν. Αυτή η υπέροχη

γυναίκα δεν έφυγε από τα προβλήματά της, αλλά πήγε κατευθείαν στον

Χριστό, επειδή αναγνώρισε ότι η ρίζα του προβλήματός της ήταν

πνευματική. Ως Μαρωνίτες, μπορούμε εύκολα να πέσουμε στον

υλικότητα των σύγχρονων μας και να πιστέψουμε ότι οι δυσκολίες μας

μπορούν να λυθούν μόνο πολιτικά ή οικονομικά. Πρέπει να είμαστε πιο

οξυδερκείς και να αναγνωρίσουμε ότι η ρίζα της παρούσας κρίσης είναι

πνευματική.

3) Είχε μια ιερή αποφασιστικότητα. Οι φοινικικές της ρίζες της έδωσαν μια

ενέργεια και μια επιμονή που δεν κατέρρευσαν μπροστά στο

φαινομενικό εμπόδιο της σιωπής του Θεού. Με «αδιάκοπη

αποφασιστικότητα» ακολούθησε τον Χριστό και δεν σταμάτησε να

ζητάει βοήθεια. Ως Μαρωνίτες, πρέπει να μάθουμε από αυτή την

πνευματική μας μητέρα να μην σταματάμε ποτέ να προσευχόμαστε,

ακόμα και αν οι προσευχές μας δεν απαντώνται αμέσως.

4) Έξυπνα μετέτρεψε την αδυναμία της σε πλεονέκτημα. Ο Χριστός της

υπενθύμισε ότι δεν ανήκε στον «εκλεκτό λαό» και ως εκ τούτου δεν

μπορούσε να έχει πρόσβαση στα θαύματα της ευσπλαχνίας Του. Αλλά αυτή

η έξυπνη γυναίκα μετέτρεψε την αδυναμία της σε πλεονέκτημα

χρησιμοποιώντας το μέσο που ο Χριστός δεν μπορούσε να αρνηθεί, την

ταπεινότητα. Ως Μαρωνίτες, ας μιμηθούμε την πνευματική μας μητέρα

ταπεινώνοντας συχνά τον εαυτό μας. Ας μην αφήσουμε την υπερηφάνεια

μας να επικρατήσει ούτε για μια στιγμή. Όταν παρακολουθείτε αυτό το

Ευαγγέλιο, ζητήστε από το Άγιο Πνεύμα να σας φωτίσει με ακόμη

περισσότερες γνώσεις για αυτή την αξιοθαύμαστη γυναίκα. Με αυτόν τον

τρόπο, θα γίνουμε όλοι καλύτεροι μαθητές του Χριστού, καλύτεροι

Μαρωνίτες. Αμήν.

† Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Categories
Archbishop’s Teaching

12th Sunday of Pentecost

The Canaanite Woman’s Faith (Matthew 15:21-28)

Dear brothers and sisters in Christ,

In some translations of the gospel of today the protagonist of the story, the Canaanite Woman, is also called the Syro-Phonecian woman. As children of the Maronite Church, we are delighted to meet this woman. She is our mother in the faith; her Phoenician roots united to her Syriac heritage united to her faith in Christ makes her the porto-Maronite, the first Maronite in the Gospel. St. Matthew perfectly captures the essence of this woman’s faith.

What does St. Matthew tell us about this Syro-Phonecian woman, this proto-Maronite believer?

1) She will do anything for her children. This mother isn’t asking Our Lord for anything for herself but for her poor daughter who has been possessed by a demon. For a Maronite, there is no greater community than that of the family. If we have had a falling out with one or two members of our family, we must try to repair it as best we can. Our spiritual DNA is one that values family above everything; we must do everything we can to repair broken family ties. And she goes further: when it comes to transmitting the faith, this woman will do whatever it takes to help save her daughter. May we all do our part to help introduce our young people to the gospel of Christ and our Catholic faith.

2) She discerned the spiritual war going on. This wonderful woman didn’t run away from her problems but went to straight to Christ because she identified that the root of her problem was spiritual.

As Maronites, we can easily fall into the materialism of our contemporaries and think our difficulties can only be solved politically, or economically. We need to be more discerning and recognize the root of our present crisis is spiritual.

3) She had a holy determination. Her Phoenician roots gave her an energy and persistence that didn’t collapse in face of the apparent obstacle of God’s silence. With a ‘dogged determination’ she followed Christ and did not relent from asking for help. As Maronites, we must learn from this spiritual mother of ours to never cease praying even if our prayers are not immediately answered.

4) She cleverly turned her weakness to her advantage. Christ reminded her that she was not part of the ‘chosen people’ and therefore unable to access his miracles of mercy. But this clever woman turned her weakness to her advantage by using the currency that Christ could not refuse, humility. As Maronites lets imitate our spiritual mother by humbling ourselves often. Let us not let our pride have an easy time even for a single moment.

When you sit with this Gospel, ask the Holy Spirit to enlighten you with even more insights about this remarkable woman. In doing so, we will all become better followers of Christ, better Maronites.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

 

Categories
Archbishop’s Teaching

Eleventh Sunday of Pentecost

Jesus and Zacchaeus the Tax Collector St. Luke 19:1-10 (Sunday August 17, 2025)

Today, the Holy Spirit opens for us a delightful event in the public life of Jesus Christ: Zacchaeus, a tax collector, who was determined to see Christ but was unable, because of the crowds, and his own physical limitations – he was short, so he climbed a Sycamore tree to catch a glimpse of this marvellous preacher. His astonishment must have been limitless when Christ caught sight of him and spoke kindly to him and invited himself to dinner at his house.

In first-century Palestine, the tax collector was a despised figure. Hired by the Romans to collect the taxes on the native population, the Romans made no objections to the personal enrichment of the tax collector as he added his own personal tax on the official tax. This made the tax collector loathsome and detested by the population. As perfect God and perfect man, Christ was not unaware of this taboo. Amazingly however, Christ seemed to be perfectly at ease with these characters, even calling a tax collector, St. Matthew to be part of the 12 apostles. Christ did not just merely tolerate these individuals but seemed to go out of his way to engage with them and include them in his work of Redemption.

Our Lord wanted to use their expertise in economic matters to explain in human terms what would be the spiritual economy of His Redemption. Everybody knows that if you spend money on something you should receive value in return. And this is something for each of us to meditate upon in the coming days: God does owe a reward to his faithful servants, because this has pleased God to offer such a reward.  He has not only offered it, but he has also promised it. It is His Will that virtuous living and child-like faith should result in eternal happiness and deliberate wickedness in eternal misery.  In His crazy love for His creatures, God has put Himself in debt because that is His Will.

Let’s spend this week thinking about the rewards that God has promised us if we spend ourselves in virtuous living.  Such beautiful thoughts will move us to become big spenders in this economy of Christ.

+Selim Sfeir

Maronite Archbishop of Cyprus