Categories
Archbishop’s Teaching

Third Sunday after the Holy Cross, October 5, 2025

Matthew 24 : 23-31

Dear brothers and sisters in Christ,

“Constantine beheld the Cross shining brightly in the sky. It made him victorious when fighting his foes.”

History tells us that the Emperor Constantine, before the Battle of the Milvian Bridge (October 28, 312) had a vision of a cross (or Chi-Rho) in the sky. Alongside this vision came the words (recorded by the historian Eusebius) “In this sign, you will conquer”. Constantine ordered his soldiers to mark their shields with the Chi-Rho (the first two letters of “Christ” in Greek: X (Chi) and R (Rho).

The Emperor Constantine won the battle against Maxentius, which he attributed to the power of the God of the Christians.This event imprinted itself on Christian history, because after this event, Constantine ended the persecution of Christians with the Edict of Milan (313 AD) not only making Christianity legal in the Roman Empire but establishing it as the religion of the empire.

This event of Constantine marks a pivotal moment in Christian history, and symbolizes the power and transformation begun at the Cross on Good Friday. The victory that Christ obtained on the Cross is not limited to purely spiritual terms, but has consequences in everyday life, in the organization of societies and the building of civilization. When nations, families and cultures exult in Christ, everything is elevated, and the truth of the human person is honored. Sadly, history is littered with false Messiahs who have promised a paradise on earth without Christ, the Tree of Life.

Can we re-build the Garden of Eden without Christ, the Tree of Life?

No, we cannot. In fact, every effort to do so has resulted in the exact opposite. Without Christ, man only creates a living hell.
“When we attempt to live without God, what results is not heaven, but rather a desert of emptiness and death.” – Deus Caritas Est, Benedict XVI

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

 

Categories
Archbishop’s Teaching

In Union with the Holy Father, Pope Leo XIV

SJS 129 Letter for the Month of Rosary

Categories
Archbishop’s Teaching

2η Κυριακή της Ανυψώσεως του Τιμίου Σταυρού

Ματθαίος 24: 1-14

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Ο σταυρός Σου, Κύριε, είναι το κλειδί για τον παράδεισο και μας ανοίγει τις πύλες που έκλεισε η αμαρτία του Αδάμ!»

Οι αναγνώσεις της Θείας Λειτουργίας μας οδηγούν στο τέλος του κόσμου και σε όλα τα σημάδια της έλευσης του. Η πρώτη γενιά των χριστιανών πίστευε ότι η «Ημέρα του Κυρίου» ήταν επικείμενη. Ο λόγος για την προσδοκία τους ήταν πολύ απλός: όλα όσα περιγράφει ο Χριστός στο Ευαγγέλιο ήταν παρόντα σε εκείνη τη γενιά· στην πραγματικότητα, όσα περιγράφει ο Χριστός εξακολουθούν να συμβαίνουν. Επομένως, από την έλευση του Χριστού, ζούμε στις «τελευταίες ημέρες». Πρέπει να είμαστε έτοιμοι, με την πόρτα της καρδιάς μας ανοιχτή για την έλευση Του.

Αφού οι πρώτοι γονείς μας έσπασαν τη φιλία με τον Θεό και αρνήθηκαν να υπακούσουν στην εντολή Του να μην « φάνε από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού», η ιστορία έφτασε σε αδιέξοδο, «όλοι γεννηθήκαμε με την αμαρτία που είναι ο θάνατος της ψυχής» (CCC#403). Αυτή η καταστροφική κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο άνθρωπος, λόγω της ανυπακοής και της υπερηφάνειας, είχε κλείσει τις πύλες του παραδείσου και είχε καταστήσει την ανθρώπινη ζωή βαριά και οδυνηρή. Ο Χριστός ήρθε και με το θάνατό Του και την ανάστασή Του άνοιξε τις πύλες του παραδείσου με το ξύλο του Σταυρού Του, σύμβολο της υπακοής και της ταπεινότητάς Του. Ο Σταυρός έχει γίνει όχι μόνο το κλειδί για τον παράδεισο, αλλά και το κλειδί για την κατανόηση της ανθρώπινης ζωής και της κοσμικής ιστορίας.

Το παλιό κλειδί της παλιάς εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου στην Κορμακίτη ήταν επιδέξια σφυρηλατημένο, ώστε όχι μόνο να ανοίγει την πόρτα του παρεκκλησιού, αλλά και να μας εξηγεί την κατήχησή μας. Αν κοιτάξετε προσεκτικά το κλειδί, η μεταλλική εγκοπή που αλληλεπιδρά με την κλειδαριά έχει ένα μικροσκοπικό σταυρό στο κέντρο της. Τι όμορφο παράδειγμα της πίστης μας. Μόνο ο Σταυρός του Χριστού μπορεί να ανοίξει τις πύλες του παραδείσου και μόνο ο Σταυρός του Χριστού μπορεί να αποκαλύψει το νόημα της ανθρώπινης ιστορίας.

Συχνά χάνουμε τα κλειδιά μας και τα ψάχνουμε με απογοήτευση. Αλλά το κλειδί του Σταυρού βρίσκεται στο κέντρο του κόσμου· μόνο εκείνοι που έχουν χάσει το νόημα της ζωής μπορούν να το χάσουν. Ας υψώσουμε τα μάτια μας προς τον Σταυρό και ας βρούμε το νόημα της ύπαρξής μας και την ελπίδα της μελλοντικής δόξας. Αμήν.

† Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Categories
Archbishop’s Teaching

Second Sunday after Holy Cross

Matthew 24:1-14

Dear brothers and sisters in Christ,

“Your cross, O Lord, is the key to paradise and unlocks the gates for us that were closed by Adam’s sin!”

The readings of the Divine Liturgy point us to the end of the world and all the signs of its arrival.  The first generation of Christians thought that the ‘Day of the Lord’ was imminent.  The reason for their expectation was quite simple, everything that Christ describes in the Gospel was present to that generation; in fact, what Christ described is still taking place.  Therefore, ever since the coming of Christ, we have been living in the ‘last days’.  We must stand ready, with the door of our heart open for his coming.

After our first parents broke friendship with God and refused submission to his command to not ‘eat of the tree of knowledge of good and evil’ history was at a standstill, “we were all born afflicted with a sin which is the death of the soul” (CCC#403).  This catastrophic situation that man was in, because of disobedience and pride, had closed the gates of paradise and rendered human life burdensome and painful.  Christ came and by his death and resurrection opened the gates of paradise by the wood of his Cross, a symbol of his obedience and humility.  The Cross has become not only the key to paradise, but also the key to understanding human life and cosmic history.

The antique key of the old church of St. George in Kormakitis was expertly forged so as to not only open the door of the chapel but also to explain to us our catechism.  If you look closely at the key, the metal notch which interacts with the lock has a tiny cross in its center.  What a beautiful example of our faith.  Only the Cross of Christ can open the gates of paradise, and only the Cross of Christ can open the meaning of human history.

Frequently we lose our keys and look in frustration for them.  But the key of the Cross is at the center of the world; it can only be lost by those who have lost the meaning of life.  May we lift our eyes to the Cross and find the meaning to our existence and the hope of future glory.

† Selim Sfeir

Maronite Archbishop of Cyprus

Categories
Archbishop’s Teaching

Πρώτη Κυριακή μετά την ανύψωση του Τιμίου Σταυρού.

Μάρκος 10 / 35 -45

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

 

Η Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αποτυπώνει με όμορφο τρόπο το μυστήριο του έργου της Λύτρωσης του Χριστού #607: «Η επιθυμία να αγκαλιάσει το σχέδιο του Πατέρα Tου για τη λυτρωτική αγάπη ενέπνευσε ολόκληρη τη ζωή του Ιησού, καθώς το λυτρωτικό πάθος Tου ήταν ο ίδιος ο λόγος της Ενσάρκωσής Tου».

 

Όταν διαβάζουμε αυτά τα λόγια, μας κάνουν να σκεφτούμε τους φτωχούς αποστόλους Ιάκωβο και Ιωάννη που ήθελαν να αναρριχηθούν σε υψηλές θέσεις στη βασιλεία. Δεν είχαν καταλάβει τη λογική της βασιλείας. Είπαν ότι ήταν ικανοί να πιουν από το ποτήριο του Χριστού, αλλά δεν μπορούσαν να φανταστούν τα παθήματα και τον θάνατο που θα υποστεί ο Χριστός. Η μαθηματική λογική της Βασιλείας είναι ότι αν θέλεις να ανέβεις ψηλά, πρέπει να κατέβεις πολύ χαμηλά: αν θέλεις να βασιλέψεις με τον Χριστό, πρέπει να υποφέρεις με τον Χριστό.

 

Στην αυστηρή και σκληρή πραγματικότητά του, ο Σταυρός του Χριστού δεν είναι κάτι αρνητικό, είναι κάτι θετικό – δεν είναι μικρό πράγμα να ανακαλύψουμε ότι ο Σταυρός είναι το παγκόσμιο σύμβολο του πλεονεκτήματος. Ο Σταυρός είναι ένα σύμβολο της λυτρωτικής Αγάπης του Θεού. Ο Σταυρός είναι ένα σύμβολο ευλογίας και εύνοιας. Ο Σταυρός είναι ένα απαραίτητο μέσο πνευματικής καρποφορίας.

 

Γιατί λοιπόν φοβόμαστε τον Σταυρό; Γιατί παραπονιόμαστε όταν αντιμετωπίζουμε τα δεινά; Έχουμε ξεχάσει πώς λυτρωθήκαμε; Έχουμε ξεχάσει ότι ο Σταυρός είναι ένα πλεονέκτημα, όχι ένα μειονέκτημα; Έχουμε ξεχάσει ότι μόνο μέσω του Σταυρού είμαστε πνευματικά γόνιμοι;

Όταν προκύπτουν δυσκολίες, ασθένειες ή προβλήματα, ας μην υποκύψουμε στον παράπονο. Ας αγαπήσουμε τον Σταυρό και ας τρέξουμε προς αυτόν, αντί να απομακρυνθούμε από αυτόν.

 

Με τον Σταυρό σταθερά στους ώμους μας, θα γίνουμε ένα με τον Χριστό και θα αγκαλιάσουμε το σχέδιο του Πατέρα για τη λυτρωτική αγάπη. Τα παθήματά μας και οι χαρές μας, ενωμένα με τον Χριστό, θα κάνουν τον δρόμο ευκολότερο για τους άλλους και θα τους προσφέρουν τη χάρη της Σωτηρίας. Αμήν.

 

 

† Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

 

Categories
Archbishop’s Teaching

First Sunday after Holy Cross

St. Mark (10:35-45)

Dear brothers and sisters in Christ,

The Catechism of the Catholic Church expresses beautifully the mystery of Christ’s work of Redemption #607: “The desire to embrace his Father’s plan of redeeming love inspired Jesus’ whole life, for his redemptive passion was the very reason for his Incarnation.”

When we read these words, they make us think of the poor apostles James and John who wanted to ascend to high office in the kingdom. Hidden from their eyes was the mathematics of the Kingdom. They said they were able to drink of the chalice of Christ, but they could not have imagined the suffering and death that Christ would endure. The mathematics of the Kingdom is if you wish to go high, you must go very low: if you wish to reign with Christ, you must suffer with Christ.

In its stark and brutal reality, the Cross of Christ is not something negative, it is something positive – it is no small thing to discover that the Cross is the universal plus sign. The Cross is a sign of God’s redeeming Love; the Cross is a sign of blessing and favor; the Cross is an indispensable means of spiritual fruitfulness.

Why then do we fear the Cross? Why do we complain in the face of suffering? Have we forgotten how we were redeemed? Have we forgotten that the Cross is a plus, not a minus? Have we forgotten that it is only by the Cross that we are spiritually fruitful?

When hardship, sickness, or difficulties arise, let us not give into complaining. Let us love the Cross and run towards it, not away from it.
With the Cross firmly on our shoulders, we will become one with Christ and embrace the Father’s plan of redeeming love. Our sufferings and joys united to Christ, will make the path easier for others and obtain for them the grace of salvation.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

 

Categories
Archbishop’s Teaching

The Exaltation of the Glorious Cross

John 12 /20-32

Dear brothers and sisters in Christ,

“The message about the cross is foolishness to those who are perishing, but to us who are being saved it is the power of God.”

In 1857, a piece of graffiti was uncovered in a building in Rome, on the Palatine Hill. Archeologists dated it from the first century A.D. The image depicts a human-like figure affixed to a cross and possessing the head of a donkey. To the left of the image is a young man – apparently intended to represent Alexamenos – as a Roman soldier or guard, raising one hand in a gesture possibly suggesting worship. Beneath the cross is a crude caption written in Greek as “Alexamenos worshipping his god”. The graffiti stands as testimony to the anti-Christian sentiment of ancient Rome and the mockery of the Cross of Christ.

We need to recover just how shocking the proclamation of the Cross was to the ancient world; this will help us to proclaim the message to our modern age. Death by crucifixion was the most humiliating death one could experience: the pain was limitless as it could go on for days and only the vilest criminals were subjected to it. That Christians chose to worship their God on a Cross was unlike any other religion in human history! It was a complete break from all other religious testimonies.

Man lost all his preternatural gifts, because of his disobedience at the foot of the Tree of Knowledge of Good and Evil in the garden of Eden. But through Christ’s obedience on the Wood of the Cross, man has received even greater gifts. What had been the source of man’s downfall has become the source of his restoration. Two trees, two Adams, two different results.

On this great feast of the Holy Cross during this Jubilee Year, we must be filled with a lot of hope, because this equation is the design of the Divine Logos. What appears to be the source of our downfall, can in fact, be the source of our restoration.
The thing that humiliates you, the events that break you, can in fact be a great grace and a source of endless blessings. We must not give into despair or wrong thinking. God who has saved you by the wood of the Cross, will also restore you by the very things in your life that give you the most grief.

We ask Our Lady who studied the Cross of Christ most perfectly to help us understand this Divine Science.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

 

Categories
Archbishop’s Teaching

Η ανύψωση του ένδοξου Σταυρού

Ιωάννης 12 / 20 – 32

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Το μήνυμα του σταυρού είναι ανοησία για όσους χάνονται, αλλά για εμάς που σωζόμαστε είναι η δύναμη του Θεού».

Το 1857, ένα γκράφιτι αποκαλύφθηκε σε ένα κτίριο στη Ρώμη, στον Λόφο Παλατίνο. Οι αρχαιολόγοι το χρονολόγησαν στον 1ο αιώνα μ.Χ. Η εικόνα απεικονίζει μια ανθρωποειδή μορφή στερεωμένη σε ένα σταυρό με κεφάλι γαϊδάρου. Στα αριστερά της εικόνας βρίσκεται ένας νεαρός άνδρας – προφανώς ο Αλεξαμένους – ως Ρωμαίος στρατιώτης ή φρουρός, που υψώνει το ένα χέρι σε μια χειρονομία που πιθανώς υποδηλώνει λατρεία. Κάτω από το σταυρό υπάρχει μια χονδροειδής λεζάντα γραμμένη στα ελληνικά που λέει «Ο Αλεξαμένους λατρεύει τον θεό του». Το γκράφιτι αποτελεί μαρτυρία του αντιχριστιανικού αισθήματος της αρχαίας Ρώμης και της διακωμώδησης του Σταυρού του Χριστού.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πόσο συγκλονιστική ήταν η διακήρυξη του Σταυρού για τον αρχαίο κόσμο. Αυτό θα μας βοηθήσει να διακηρύξουμε το μήνυμα στη σύγχρονη εποχή. Ο θάνατος με σταύρωση ήταν ο πιο ταπεινωτικός θάνατος που μπορούσε να βιώσει κάποιος: ο πόνος ήταν ατελείωτος, καθώς μπορούσε να διαρκέσει για μέρες, και μόνο οι πιο άθλιοι εγκληματίες υποβάλλονταν σε αυτόν. Το γεγονός ότι οι χριστιανοί επέλεξαν να λατρεύουν τον Θεό τους πάνω σε ένα Σταυρό ήταν κάτι που δεν είχε προηγούμενο σε καμία άλλη θρησκεία στην ιστορία της ανθρωπότητας! Ήταν μια πλήρης ρήξη με όλες τις άλλες θρησκευτικές μαρτυρίες.
Ο άνθρωπος έχασε όλα τα υπερφυσικά του χαρίσματα, λόγω της ανυπακοής του στους πρόποδες του Δέντρου της Γνώσης του Καλού και του Κακού στον κήπο της Εδέμ. Αλλά μέσω της υπακοής του Χριστού στο Ξύλο του Σταυρού, ο άνθρωπος έλαβε ακόμη μεγαλύτερα χαρίσματα. Αυτό που ήταν η πηγή της πτώσης του ανθρώπου έγινε η πηγή της αποκατάστασής του. Δύο δέντρα, δύο Αδάμ, δύο διαφορετικά αποτελέσματα.

Σε αυτή τη μεγάλη γιορτή του Τιμίου Σταυρού, κατά τη διάρκεια αυτού του Ιωβηλαίου Έτους, πρέπει να γεμίσουμε με μεγάλη ελπίδα, διότι αυτή η εξίσωση είναι το σχέδιο του Θείου Λόγου. Αυτό που φαίνεται να είναι η πηγή της πτώσης μας, μπορεί στην πραγματικότητα να είναι η πηγή της αποκατάστασής μας. Αυτό που σας ταπεινώνει, τα γεγονότα που σας συντρίβουν, μπορεί στην πραγματικότητα να είναι μια μεγάλη χάρη και πηγή ατελείωτων ευλογιών. Δεν πρέπει να υποκύψουμε στην απελπισία ή σε λανθασμένες σκέψεις. Ο Θεός που σας έσωσε με το ξύλο του Σταυρού, θα σας αποκαταστήσει επίσης με τα ίδια τα πράγματα στη ζωή σας που σας προκαλούν τη μεγαλύτερη θλίψη.

Ζητάμε από την Παναγία, που μελέτησε τον Σταυρό του Χριστού με τον πιο τέλειο τρόπο, να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτή τη Θεία Επιστήμη. Αμήν.

† Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Categories
Archbishop’s Teaching

14η Κυριακή της Πεντηκοστής

Η Μάρθα και η Μαρία ( Λουκάς 10 / 38 - 42)

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Η Αγιοκατάταξη των Μακαρίων Τζόρτζιο Φρασσάτι και Κάρλο Ακουτίς

Σήμερα, στην αγία πόλη της Ρώμης, ο αγαπημένος μας Άγιος Πατέρας, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄, θα ανακηρύξει επίσημα για όλη την Εκκλησία δύο νέους αγίους, τον Τζόρτζιο Φρασσάτι και τον Κάρλο Ακουτίς. Και οι δύο νέοι αυτοί άνδρες έφυγαν από τη ζωή πολύ νέοι· όμως μέσα στη σύντομη πορεία τους, δείχνουν ότι το να ζει κανείς για τον Χριστό δεν αφαιρεί τίποτε από τη ζωή, αλλά την γεμίζει με νόημα και χαρά.

Οι άγιοι είναι οι ειδικοί της ακρόασης. Όπως η Μαρία της Βηθανίας, οι άγιοι είναι προσεκτικοί στη φωνή του Χριστού. Τον ακούν στην ανάγνωση του Ευαγγελίου, Τον ακούν στη διδασκαλία της Εκκλησίας, Τον ακούν στις φωνές των φτωχών και των μεταναστών, Τον ακούν στη σιωπή του Παναγίου Μυστηρίου. Οι άγιοι δεν αρκούνται να ακούνε τον Ιησού· Τον προσέχουν. Αυτό το έργο της ακρόασης είναι η ανακάλυψη της φωνής του Χριστού σε όσους βρίσκονται δίπλα μας, στις οικογένειές μας και στον χώρο εργασίας μας. Είναι ακόμη και η προσπάθεια να ακούσουμε τη φωνή του Χριστού στους συγχρόνους μας, μερικοί από τους οποίους βρίσκονται μακριά από την Εκκλησία. Ακόμα και στην αποξένωσή τους, είναι πλάσματα του Λόγου, της λογικής, και μπορούν, χωρίς να το γνωρίζουν, να μεταδίδουν την αλήθεια. Χρειαζόμαστε καρδιές και αυτιά ικανά να ακούν τον Χριστό που μιλά από τα πιο απίθανα μέρη.

Η καημένη η Μάρθα, μέσα στη γεμάτη μέριμνες κουζίνα της Βηθανίας, μπορούσε να ακούει τον Χριστό να μιλά στο άλλο δωμάτιο, αλλά ήταν τόσο αποσπασμένη που δεν μπορούσε να Τον προσέξει. Είχε επικεντρωθεί στα προβλήματά της, στις δυσκολίες και τις αποτυχίες της. Άκουγε τον εαυτό της και μόνο από απόσταση τον Ιησού.

Ο Θείος Λόγος δημιούργησε το ανθρώπινο σώμα ως μια εξατομικευμένη παραβολή: έχουμε δύο αυτιά και ένα στόμα. Ο Θεός μας δείχνει ότι πρέπει να ακούμε διπλάσια απ’ όσο μιλάμε· και ότι η ακρόαση είναι διπλάσια δύσκολη από την ομιλία.

Είθε η Ευλογημένη Μητέρα μας, της οποίας την όμορφη γέννηση θα εορτάσουμε αύριο (για εμάς τους Μαρωνίτες, θυμόμαστε την Κυρία μας της Μαρκί!) στις 8 Σεπτεμβρίου, να πρεσβεύει για όλους μας ώστε να γίνουμε καλύτεροι ακροατές! Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Categories
Archbishop’s Teaching

14th Sunday of Pentecost

9ème Dimanche après l’Epiphanie Luc 16 / 19-31

10 Karaiskakis Str., Acropolis, 2012 Strovolos, Cyprus, P.O.Box: 22249. 1519 Nicosia
Web: http://www.maroniteparchy.org.cy/ Email: betmorounincyprus@gmail.com
Tel: +357 22 427966 Fax: +357 22 314919
Temps de l’Epiphanie
9ème Dimanche après l’Epiphanie

Homélie de Son Excellence Mgr. Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre
Luc 16 / 19-31

Dimanche des Défunts

« Vous êtes tous les fils de la lumière, et non pas de la nuit ».

Chers frères et sœurs en Christ,
La prière pour les fidèles défunts à laquelle notre Église maronite nous invite,
chaque année avant le début du Carême, est un acte d’espérance et de foi. C’est
la foi en Dieu qui n’est pas le Dieu de la mort mais le Dieu de la vie, et que la
mort ne peut nous séparer de Son amour. Aussi notre prière pour les fidèles
défunts, qu’ils soient nos parents, nos frères et sœurs, nos enfants, nos amis,
n’est pas une sorte de tradition religieuse, ni une dévotion à un Dieu gardien
du séjour des morts, mais un acte d’espérance en Celui qui est la Résurrection
et la Vie et qui nous appelle à vivre avec Lui une relation personnelle d’amour.
Or, cette relation passe, comme nous dit l’Evangile d’aujourd’hui, par le regard
porté sur « le Lazare qui est à notre porte », ça peut être les membres de notre
famille, nos collègues de travail, nos voisins, ceux que nous ne pouvons pas
toujours supporter…comme ça peut être aussi toute personne différente de
nous par son caractère, sa religion, sa culture, sa couleur de peau et son statut
social.
L’Evangile nous invite donc à méditer sur le sens de notre vie, à découvrir son
but et à voir ce qui en fait sa valeur, à partir de de notre amour pour le Seigneur
incarné dans chaque être humain.
C’est sur cet amour que nous serons jugés au soir de notre vie comme nous le
rappelle saint Jean de la Croix. Tout ce que nous aurons fait au plus petit d’entre
les siens c’est à Lui que nous l’aurons fait. « Dis-moi quel est ton amour et je
te dirai qui tu es » (le pape saint Jean-Paul II).
Saint Paul nous rappelle que nous sommes « fils de la lumière, et non pas de
la nuit ». En effet, nous sommes tous frères et sœurs, fils de Dieu créés pour
être à la ressemblance de son Fils Jésus-Christ, Lumière du monde, qui nous
unit par son Amour et nous comble par l’Esprit Saint de Ses dons, pour être
bienveillants à l’égard de nos frères et sœurs en humanité, pour les aimer en
étant à leur service, en compatissant à leurs joies et à leurs peines, à leurs soucis
comme à leurs espoirs, à prier pour eux et à leur porter la joie de l’amour de
Dieu pour eux comme pour nous malgré nos péchés et les épreuves de la vie...
N’attendons pas d’être morts pour demander la miséricorde du Seigneur
comme ce riche de l’Evangile. Nous avons la Parole de Dieu qui nous invite à
faire miséricorde aux autres pour obtenir miséricorde du Seigneur. C’est là, la
Volonté du Seigneur et nous pourrons l’accomplir par la grâce de Dieu en actes
et non en paroles envers les autres quels qu’ils sont.
Le ciel n’est pas une récompense reçue après la mort mais cette alliance
d’amour entre le Seigneur et chacun de nous, amour reçu et amour donné aux
autres, pour que nous puissions avec eux partager la vie de Dieu en venant,
avec le fardeau de nos faiblesses et de nos insuffisances, se reposer
éternellement dans son Cœur doux et humble.

Prière :
Seigneur, nous te prions pour tous les fidèles défunts, qu’ils entrent après le
pardon de leur péché, dans le Royaume avec ton Fils qui nous unit les uns aux
autres par le mystère de son amour. Lui qui vit et règne avec Toi dans la
communion de l’Esprit Saint, pour les siècles des siècles. Amen.

† Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre

Eighth Sunday after Epiphany Matthew 25 / 31-46

Time of the Epiphany
Eighth Sunday after Epiphany
Homily if His Excellence Msgr. Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Matthew 25 / 31-46
Sunday of the Righteous and the Saints

“Come, you who are blessed by my Father.”

Dear brothers and sisters in Christ,

We are on the Second Sunday of Commemorations before entering the blessed
season of Lent. We remember the Righteous and the saints, those we know by
name and those for whom we have a particular devotion. The saints of our
country, our region or our village, but also all the saints, men and women, from
all countries and cultures, whom the Church solemnly proclaims as witnesses
of the love of God.
However, the saints do not descend from heaven like drops of winter raindrops!
Their stories are not always rosy; do we know what sufferings they have
endured? What battles have they fought? What insults have they received? But
deep down, do we really guess what their secret is? Why were they called just
and holy despite their vulnerability and their sinful condition, shared with
every human being? Why do they "receive from the hand of the Lord the
kingdom of splendor and the diadem of beauty..." as the book of Wisdom
reminds us?
Why are they part of this "assembly of the firstborn whose names are written
in heaven..." as the letter to the Hebrews emphasizes?
We find the answer by meditating on the words of the Gospel of this Sunday, the Gospel of the last judgment, the Gospel of Christ the King and Shepherd. By meditating on the words of Jesus, we may at first be a little shocked to know that God will judge us only on the basis of our love we have for Him, this God incarnate in the love of neighbor.
We will hear the voice of God, deep in our conscience, telling us: "What have you done to your brother?" And this brings us back to the story of Cain and Abel. Judgment passes through love of our neighbor, whoever he may be, lovable or repugnant... Our prayer would be in vain if we do not go to the one who cries out to us to help him stand up, listen to him and understand him, and to be patient with him without judging him and to forgive him when he has offended us.
Impossible you say! Yes, but the sanctifying grace of Christ can work wonders in us if we let it work in our hearts to make them like his, gentle and humble, if each and every one of us learns to surrender to the mercy of the Lord despite our weaknesses and our sins, so that we may live with and for others.
This is what the righteous and the saints have lived. They accomplished the will of the Lord not out of fear of judgment but out of love for this God-Love who sent His Son to save them and His Spirit to make them sons and daughters of God in the image and likeness of the only Son. For this reason, they are for us faithful witnesses of the faith, and signs of love and hope in our Christian life.

Prayer:
In celebrating all the righteous and the saints of Your Kingdom, we celebrate Lord, Your action in their lives. Like them, You call us to be holy as You are holy. We cannot do it without You. Give us Your grace, every day, to respond faithfully to our vocation to holiness and to hear You say to us: "Come, you who are blessed by my Father, enter the Kingdom...", we ask You this through the intercession of the Blessed Virgin Mary and all the saints. Amen.

† Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre

8ème Dimanche après l’Epiphanie Matthieu 25 / 31-46

Temps de l’Epiphanie
8ème Dimanche après l’Epiphanie
Homélie de Son Excellence Mgr. Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre

Matthieu 25 / 31-46
Dimanche des Justes et des Saints

« Venez, les bénis de mon Père ».

Chers frères et soeurs en Christ,

Nous sommes au deuxième Dimanche des commémorations avant d’entrer dans le temps béni du Carême. Nous faisons mémoire des justes et des saints, ceux que nous connaissons de noms et ceux pour lesquels nous avons une dévotion particulière. Les saints de notre pays, de notre région ou de notre village, mais aussi tous les saints, hommes et femmes, de tous les pays et de toutes les cultures et que l’Eglise nous proclame solennellement comme témoins de l’amour de Dieu.
Cependant, les saints ne descendent pas du ciel comme les gouttes de pluie d’hiver ! Leurs histoires ne sont pas toujours à l'eau de rose, savons-nous que de souffrances ont-ils endurées ? Que de combats ont-ils menés ? que d’outrages ont-ils reçus ? Mais au fond, devinons-nous vraiment quel est leur secret ? Pourquoi ont-ils été appelés justes et saints en dépit de leur vulnérabilité et de leur condition pécheresse, celle partagée avec tout être humain ? Pourquoi « reçoivent-ils de la main du Seigneur le royaume de splendeur et le diadème de beauté… » comme nous le rappelle le livre de la Sagesse ?

Pourquoi font-ils partie de cette « assemblée des premiers-nés dont les noms sont inscrits dans les cieux… » comme le souligne la lettre aux hébreux ?
La réponse nous la trouvons en méditant les paroles de l’Evangile de ce dimanche, celui du jugement dernier, celui du Christ Roi et Berger. En méditant les paroles de Jésus, nous pouvons être d’abord un peu choqués de savoir que Dieu ne nous jugera que sur l’amour que nous portons pour Lui, ce Dieu incarné dans l’amour du prochain.
Nous entendrons la voix de Dieu, au fond de notre conscience, nous dire : « Qu’as-tu fait de ton frère ? » Et, cela nous renvoie à l’histoire de Caïn et Abel. Le jugement passe par l’amour du prochain, quel qu’il soit, aimable ou répugnant... Notre prière serait vaine si nous n’allons pas vers celui qui qui crie vers nous pour l’aider à se relever, l’écouter et le comprendre, et à patienter à son égard sans le juger et à lui pardonner quand il nous aura offensé.
Impossible me direz-vous ! Oui mais la grâce sanctifiante du Christ peut faire en nous des merveilles si nous le laissons travailler dans nos coeurs pour le rendre semblable au sien, doux et humble, si chacun et chacune de nous apprend à s’abandonner à la miséricorde du Seigneur en dépit de nos faiblesses et de nos péchés, pour que nous puissions vivre avec et pour les autres.
C’est ce que les justes et les saints ont vécu. Ils ont accompli la volonté du Seigneur non par peur du jugement mais par amour de ce Dieu-Amour qui a envoyé Son Fils les sauver et Son Esprit les rendre fils et filles de Dieu à l’image du Fils unique et selon sa ressemblance. Pour cela, ils sont pour nous témoins fidèles de la foi, et signes d’amour et d’espérance dans notre vie chrétienne.

Prière : En célébrant tous les justes et les saints de Ton Royaume, nous célébrons Seigneur, ton action dans leur vie. Comme eux, tu nous appelles à être saints comme toi-même es saint. Nous ne pouvons y parvenir sans toi. Donne-nous Ta grâce, tous les jours, pour répondre fidèlement à notre vocation à la sainteté et t’entendre nous dire : « Venez, les bénis de mon Père, entrez dans le Royaume… », nous te le demandons par l’intercession de la bienheureuse Vierge Marie et de tous les saints. Amen

† Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre

8η Κυριακή μετά τα Θεοφάνεια Ματθαίος 25 / 31-46

Περίοδος των Θεοφανείων
8η Κυριακή μετά τα Θεοφάνεια
Ομιλία του Σεβασμιοτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών Κύπρου
κ. Σελίμ Σφέιρ

Ματθαίος 25 / 31-46
Κυριακή των οσίων και των δικαίων

«Ελάτε, οι ευλογημένοι του Πατέρα μου».

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,
Αυτή είναι η δεύτερη Κυριακή των εορτασμών πριν εισέλθουμε στην
ευλογημένη περίοδο της Σαρακοστής. Θυμόμαστε τους οσίους και τους
δικαίους, αυτούς που γνωρίζουμε ονομαστικά και αυτούς για τους οποίους
έχουμε μια ιδιαίτερη αφοσίωση. Τους αγίους της χώρας μας, της περιοχής μας
ή του χωριού μας, αλλά και όλους τους αγίους, άνδρες και γυναίκες, από κάθε
χώρα και κάθε πολιτισμό, τους οποίους η Εκκλησία ανακηρύσσει πανηγυρικά
ως μάρτυρες της αγάπης του Θεού.
Ωστόσο, οι άγιοι δεν πέφτουν από τον ουρανό όπως οι σταγόνες της χειμερινής
βροχής! Οι ιστορίες τους δεν είναι πάντα τόσο ρόδινες. Γνωρίζουμε πόσα
δεινά υπέστησαν; Πόσες μάχες έδωσαν; Πόσες προσβολές δέχτηκαν; Αλλά
βαθιά μέσα μας, ξέρουμε πραγματικά ποιο είναι το μυστικό τους; Γιατί
ονομάστηκαν όσιοι και άγιοι παρά την ευπάθεια και την αμαρτωλή τους
κατάσταση, που μοιράζονται με κάθε άνθρωπο; Γιατί «λαμβάνουν από το χέρι
του Κυρίου τη βασιλεία της λαμπρότητας και το διάδημα της ομορφιάς...»,
όπως μας υπενθυμίζει το βιβλίο της Σοφίας;
Γιατί είναι μέρος αυτής της «συνάθροισης των πρωτοτόκων, των οποίων τα
ονόματα είναι γραμμένα στον ουρανό...», όπως το θέτει η επιστολή προς
Εβραίους;
Μπορούμε να βρούμε την απάντηση διαλογιζόμενοι τα λόγια του Ευαγγελίου
αυτής της Κυριακής, του Ευαγγελίου της Κρίσεως, του Ευαγγελίου του Ιησού
Χριστού Βασιλιά και Ποιμένα. Διαλογιζόμενοι τα λόγια του Ιησού, μπορεί
αρχικά να σοκαριστούμε λίγο όταν μάθουμε ότι ο Θεός θα μας κρίνει μόνο με
βάση την αγάπη που τρέφουμε γι' Αυτόν, αυτόν τον Θεό που ενσαρκώνεται
στην αγάπη του πλησίον μας.
Θα ακούσουμε τη φωνή του Θεού, στα βάθη της συνείδησής μας, να μας λέει:
«Τι έκανες στον αδελφό σου;» Και αυτό μας φέρνει πίσω στην ιστορία του
Κάιν και του Άβελ. Η κρίση έρχεται μέσα από την αγάπη για τον πλησίον μας,
όποιος κι αν είναι αυτός, είτε είναι αξιαγάπητος είτε αποκρουστικός... Η
προσευχή μας θα ήταν μάταιη αν δεν πηγαίναμε σε αυτόν που μας φωνάζει να
τον βοηθήσουμε να σηκωθεί, να τον ακούσουμε και να τον καταλάβουμε, να
κάνουμε υπομονή μαζί του χωρίς να τον κρίνουμε και να τον συγχωρήσουμε
όταν μας έχει προσβάλει.
Αδύνατον, θα πείτε! Ναι, αλλά η αγιαστική χάρη του Χριστού μπορεί να κάνει
θαύματα μέσα μας, αν τον αφήσουμε να εργαστεί στις καρδιές μας για να τις
κάνει σαν την δική Του, ευγενική και ταπεινή, αν ο καθένας από εμάς μάθει να
παραδίδεται στο έλεος του Κυρίου παρά τις αδυναμίες και τις αμαρτίες του,
ώστε να μπορούμε να ζούμε με τους άλλους και για τους άλλους.
Αυτό έχουν βιώσει οι όσιοι και οι δίκαιοι. Έκαναν το θέλημα του Κυρίου, όχι
από φόβο για την κρίση, αλλά από αγάπη γι' αυτόν τον Θεό της Αγάπης που
έστειλε τον Υιό Του για να τους σώσει και το Πνεύμα Του για να τους κάνει
γιους και θυγατέρες του Θεού κατ' εικόνα και ομοίωση του μοναδικού Του
Υιού. Για τον λόγο αυτό, αποτελούν για εμάς πιστούς μάρτυρες της πίστης και
σημεία αγάπης και ελπίδας στη χριστιανική μας ζωή.

Προσευχή : Γιορτάζοντας όλους τους οσίους και τους δικαίους της Βασιλείας
Σου, γιορτάζουμε, Κύριε, τη δράση Σου στη ζωή τους. Όπως και αυτούς, μας
καλείς να είμαστε άγιοι, όπως Εσύ ο ίδιος είσαι Άγιος. Δεν μπορούμε να το
επιτύχουμε αυτό χωρίς Εσένα. Δώσε μας τη χάρη Σου, κάθε μέρα, να
ανταποκρινόμαστε πιστά στην κλήση μας για αγιότητα και να Σε ακούμε να
μας λες: «Ελάτε, ευλογημένοι του Πατέρα μου, εισέλθετε στη Βασιλεία...»
Το ζητάμε αυτό με τη μεσολάβηση της Υπεραγίας Θεοτόκου και όλων των
αγίων. Αμήν.

† Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

7η Κυριακή μετά τα Θεοφάνεια Λουκάς 12 / 42-48

10 Karaiskakis Str., Acropolis, 2012 Strovolos, Cyprus, P.O.Box: 22249. 1519 Nicosia
Web: http://www.maroniteparchy.org.cy/ Email: betmorounincyprus@gmail.com
Tel: +357 22 427966 Fax: +357 22 314919
Περιόδος των Θεοφανείων
7η Κυριακή μετά τα Θεοφάνεια
Ομιλία του Σεβασμιοτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών Κύπρου
κ. Σελίμ Σφέιρ

Λουκάς 12 / 42-48

Κυριακή των Ιερέων

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια

«Μην αφήνεις το εσωτερικό σου χάρισμα.»
Μετά το διαλογισμό της κλήσης μας με το βάπτισμα κατά την περίοδο των Θεοφανείων και ως εισαγωγή στην περίοδο της Σαρακοστής, η μαρωνίτικη λειτουργία μας ξεχωρίζει μνημονεύοντας τους βαπτισμένους που, αφού έζησαν την πίστη και την ελπίδα τους στον Αναστημένο Χριστό, κοιμήθηκαν με την ελπίδα της ανάστασής Του και κλήθηκαν να Τον συναντήσουν στη Βασιλεία Του σε κοινωνία με την Υπεραγία Θεοτόκο και όλους τους αγίους όλων των εποχών.
Η πρώτη Κυριακή είναι αφιερωμένη σε εκείνους που αφιέρωσαν τον εαυτό τους ως πιστοί διαχειριστές για να υπηρετήσουν τον Κύριό τους: δηλαδή τους ιερείς- η δεύτερη Κυριακή είναι αφιερωμένη στη μνήμη όλων των δικαίων και των αγίων που τοποθέτησαν τις καρδιές τους στον θησαυρό της αιώνιας ζωής ζώντας μια ζωή προσαρμοσμένη στο θέλημα του Κυρίου- και τέλος, η τρίτη Κυριακή είναι αφιερωμένη στη μνήμη όλων των πιστών κεκοιμημένων που περιμένουν να συναντήσουν τον Κύριο στη Βασιλεία Του για να απολαύσουν την αιώνια μακαριότητα.
Κουβαλώντας τον θησαυρό της ζωής εν Χριστώ, του Κυρίου μας, σε μια καρδιά εύθραυστη αλλά γεμάτη αγάπη, προσευχόμαστε για τους αποθανόντες ιερείς μας που υπηρέτησαν την Εκκλησία μας στην Κύπρο. Παρά τις αδυναμίες και τους περιορισμούς τους, έζησαν ευσυνείδητα την αποστολή τους ως άγρυπνοι και πιστοί υπηρέτες, μεταδίδοντας σε μας τα Καλά Νέα με το παράδειγμα της ζωής τους, με τις αδελφικές τους χειρονομίες σε καθημερινή βάση, με τη συμπόνια τους για όλους, με τη χαρά που έσπερναν στις καρδιές των ανθρώπων, με την παρηγοριά που έδιναν στους εν Χριστώ αδελφούς τους σε στιγμές δυστυχίας και με την ειρήνη που προσπαθούσαν να κηρύξουν εκεί που κυριαρχούσαν οι συγκρούσεις...
Μεταφέρουμε τη δάδα της πίστης μετά από αυτούς. Είθε η μαρτυρία και η πίστη τους να μας εμπνεύσουν να ζήσουμε την ιερατική μας κλήση με την ίδια αφοσίωση και τον ίδιο ιεραποστολικό ζήλο. Είθε να παραμείνουμε με το ένδυμα της υπηρεσίας, κρατώντας τις λάμπες μας αναμμένες από το φως της χάρης του Χριστού.
Έχοντας αυτό κατά νου, ας προσευχηθούμε αυτή την Κυριακή για τους ιερείς της επισκοπής μας, για αυτούς τους νέους υπηρέτες που κλήθηκαν να υπηρετήσουν τα παιδιά της Εκκλησίας μας στην Κύπρο, ώστε να μπορούν και αυτοί να διακηρύξουν πιστά και αφοσιωμένα το Λόγο του Θεού, δίνοντάς μας το σώμα και το αίμα του Χριστού ως τροφή για τη σωτηρία μας. Είθε να εκπληρώσουν την αποστολή τους περισσότερο με τη μαρτυρία της ζωής τους παρά με τα λόγια τους.
Ας προσευχηθούμε στον Κύριο του θερισμού να μας δώσει ευσεβείς οικογένειες που προσεύχονται και μεταδίδουν στα παιδιά τους την αγάπη του Θεού και του πλησίον, πατέρες και μητέρες που προσεύχονται για τα παιδιά τους, ώστε μια μέρα να ανακαλύψουν το κάλεσμα του Θεού να τον ακολουθήσουν και να αφιερωθούν στην υπηρεσία της Εκκλησίας του.

Προσευχή: Κύριε, προσευχόμαστε σε σένα με όλους τους αγαπητούς μας αποθανόντες ιερείς, δέξου τους στη Βασιλεία Σου συγχωρώντας τις αδυναμίες τους, ώστε να εισέλθουν στην αιώνια χαρά Σου. Προσευχόμαστε επίσης για τους ιερείς μας, ώστε να τους αγιάζεις με τη χάρη σου κάθε μέρα και να τους δίνεις τη δυνατότητα να ζουν πιστά την αποστολή τους με τη χάρη του χαρίσματος που έλαβαν από σένα χωρίς αξία. Αμήν.

† Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Seventh Sunday after Epiphany Luke 12 / 42-48

Time of the Epiphany
Seventh Sunday after Epiphany
Homily of His Excellency Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Luke 12 / 42-48

Priests' Sunday

Dear brothers and sisters in Christ,
"Do not forsake the charism within you".
After meditating on our baptismal vocation during the Epiphany season,
and as an introduction to the Lenten season, our Maronite liturgy
distinguishes itself by commemorating the baptized who, having lived out
their faith and hope in the Risen Christ, fell asleep in the hope of His
resurrection and have been called to join Him in His Kingdom in
communion with the Blessed Virgin Mary and all the saints of all times.
The first Sunday is dedicated to those who have consecrated themselves
as faithful stewards to serve their Master: namely the priests, the second
Sunday is dedicated to the memory of all the righteous and the saints who
have placed their hearts on the treasure of eternal life by leading a life
adjusted to the Lord's will. And finally, the third Sunday is dedicated to
the commemoration of all the faithful departed who are waiting to join the
Lord in His Kingdom to enjoy eternal blessedness.
Carrying this treasure of life in Christ Our Lord in a fragile but loving
heart, we pray for our deceased priests who served our Church in Cyprus.
Despite their weaknesses and limitations, they lived, with full awareness,
their mission as vigilant and faithful servants, transmitting the Good News
to us through the example of their lives, through their fraternal gestures in daily life, through their compassion for all, through the joy they sowed in hearts, through the consolation they gave to their brothers and sisters in Christ in times of distress, and through the peace they tried to preach where conflict prevailed...
We carry the torch of faith after them. May their witness and fidelity encourage us, in turn, to live our priestly vocation with the same dedication and missionary zeal. May we remain dressed for service, keeping our lamps lit by the light of Christ's grace.
With this intention, let us pray this Sunday for the priests of our diocese, for these new servants called to serve the children of our Church in Cyprus, so that they too may faithfully and devotedly proclaim the Word of God, giving us the body and blood of Christ as food for our salvation. May they fulfill their mission more through the witness of their lives than by their words.
Let us pray to the Master of the Harvest to give us pious families who pray and pass on to their children the love of God and neighbor, fathers and mothers who pray for their children so that one day they may discover God's call to follow Him and dedicate themselves to the service of His Church.

Prayer:
Lord, we pray to you with all our dear deceased priests, receive them into your Kingdom by forgiving their weakness so that they may enter into your eternal joy. We also pray for our priests to sanctify them with your grace every day, and help them to live their mission faithfully by the grace of the charisma they have received from you without merit. Amen.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

7ème Dimanche après l’EpiphanieLuc 12 / 42-48

Temps de l’Epiphanie
7ème Dimanche après l’Epiphanie
Homélie de Son Excellence Mgr. Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre

Luc 12 / 42-48
Dimanche des Prêtres

Chers frères et sœurs en Christ,
« Ne délaisse pas le charisme qui est en toi »
Après avoir médité sur notre vocation baptismale durant le temps de
l’Epiphanie, et en introduction au temps du Carême, notre liturgie
maronite se distingue en commémorant les baptisés qui, après avoir vécu
leur foi et leur espérance en Christ Ressuscité, se sont endormis dans
l’espérance de Sa résurrection et ont été appelés à le joindre dans Son
Royaume en communion avec la bienheureuse Vierge Marie et tous les
saints de tous les temps.
Le premier dimanche est consacré à ceux qui se sont consacrés comme
intendants fidèles à servir leur Maitre : à savoir les prêtres, le second dimanche
est dédié à la mémoire de tous les justes et les saints qui ont mis leur cœur dans
le trésor de la vie éternelle en menant une vie ajustée à la volonté du Seigneur
et enfin, le troisième dimanche est consacré à la commémoration de tous les
fidèles défunts qui attendent de joindre le Seigneur dans Son Royaume pour
jouir de la béatification éternelle.
Portant ce trésor qu’est la vie en Christ Notre Seigneur dans un cœur fragile
mais plein d’amour, nous prions pour nos prêtres défunts qui ont servi notre
Eglise à Chypre. En dépit de leurs faiblesses et leurs limites, ils ont vécu, en
toute conscience, leur mission comme des serviteurs vigilants et fidèles, ils
nous ont transmis la Bonne Nouvelle par l’exemple de leur vie, par leur gestes
fraternels au quotidien, par leur compassion à l’égard de tous, par la joie qu’ils
ont semée dans les cœurs, par la consolation qu’ils ont procurée à leurs frères
et sœurs en Christ au moment de la détresse et par la paix qu’ils ont essayé de
prêcher là où régnaient les conflits…
Nous portons après eux le flambeau de la foi. Puissent leur témoignage et leur
fidélité nous inciter à vivre, à notre tour, notre vocation sacerdotale dans le
même dévouement et dans le même élan missionnaire. Puissions-nous rester
en tenue de service, gardant nos lampes allumées par la lumière de la grâce du
Christ.
A cette intention, prions en ce dimanche pour les prêtres de notre diocèse, pour
ces nouveaux serviteurs appelés à servir les enfants de notre Eglise à Chypre
afin qu’ils puissent eux aussi proclamer fidèlement et avec dévouement la
Parole de Dieu en nous donnant le corps et le sang du Christ comme nourriture
pour notre salut. Qu’ils puissent remplir leur mission plus par le témoignage
de leur vie que par leurs paroles.
Prions le Maitre de la moisson, de nous donner des familles pieuses qui prient
et qui transmettent à leurs enfants, l’amour de Dieu et du prochain, des pères
et des mères qui prient pour leurs enfants afin qu’ils puissent découvrir un jour
l’appel de Dieu pour le suivre et se consacrer au service de Son Eglise.

Prière :
Seigneur nous te prions avec tous nos chers prêtres défunts, reçois-les dans ton
Royaume en pardonnant leur faiblesse afin qu’ils entrent dans ta joie éternelle.
Nous te prions également pour nos prêtres afin de les sanctifier par ta grâce
tous les jours et de leur donner de vivre fidèlement leur mission par la grâce du
charisme qu’ils ont reçu de Toi sans mérite. Amen.

† Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre

6η Κυριακή μετά τα Θεοφάνια Ιωάννης 1 / 29 – 34

Περίοδος των Θεοφανίων
6η Κυριακή μετά τα Θεοφάνια

Ομιλία του Σεβασμιοτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών Κύπρου
κ. Σελίμ Σφέιρ
Ιωάννης 1 / 29 – 34

«Ιδού ο Αμνός του Θεού που παίρνει μακριά τις αμαρτίες του κόσμου.»

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,
Όταν ο Ιωάννης, ο Πρόδρομος, είδε τον Ιησού να έρχεται προς το μέρος
του, είπε: «Αυτός είναι ο Αμνός του Θεού, που παίρνει μακριά τις
αμαρτίες του κόσμου.» Και βεβαιώνει, με μεγάλη ταπεινότητα, ότι ήταν
αυτός που είπε: «Έρχεται μετά από μένα αυτός που είναι μεγαλύτερος
από μένα, γιατί ήταν πριν από μένα. Εγώ δεν τον γνώριζα- ήρθα να Τον
βαφτίσω με νερό ώστε να εμφανιστεί στον Ισραήλ.»
Τότε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής μαρτυρούσε την παρουσία της Αγίας
Τριάδας στον Ιορδάνη. Και η μαρτυρία του κατέληγε με το «Αυτός είναι
ο Υιός του Θεού.» Ο Πρόδρομος εκπλήρωσε την αποστολή του και έδωσε
μαρτυρία υποδεικνύοντας τον Ιησού στους μαθητές του.
Είναι πλέον στο χέρι μας να επενδύσουμε στην αποστολή μας να γίνουμε
μάρτυρες και δείκτες του Ιησού. Μέσα από τη ζωή μας, τα λόγια και τις
πράξεις μας, μέσα από τη στάση μας για ειρήνη και συμφιλίωση, ας
δείξουμε το δρόμο στους συγχρόνους μας, ώστε να ακολουθήσουν τα
βήματα του Ιησού και με τη σειρά τους να γίνουν οπαδοί και μάρτυρες
Του. Δεν ήταν αυτός που μας είπε: «Να είστε μάρτυρές μου μέχρι το τέλος
του κόσμου;»
Η αποστολή μας έχει χαρτογραφηθεί και οι πράξεις μας που δοξάζουν
το όνομα του Ιησού έχουν υποδειχθεί, οπότε αυτό που απομένει να
κάνουμε είναι να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας αυτή την πρόσκληση του
Ιησού να τον ακολουθήσουμε και να μαρτυρήσουμε με χαρά το γεγονός
ότι είναι ο μόνος που μπορεί πραγματικά να γεμίσει μια ζωή.
Προσευχή:
Ναι, Κύριε, αυτή την ευλογημένη ημέρα ερχόμαστε σε Σένα. Δίδαξέ μας
να ακούμε τις διδασκαλίες του Πνεύματός Σου της αλήθειας και του
φωτός και δώσε μας τη δύναμη να Σε ακολουθήσουμε στη μαρτυρία ότι
είσαι ο Αμνός του Θεού που μας απελευθερώνει από όλα μας τα
σφάλματα και μας δίνει τη δυνατότητα να γίνουμε εκείνοι που επιλέγουν
μια αληθινή αλλαγή σε αυτόν τον κόσμο.
Δόξα σ' εσένα, Υιέ του Θεού, που ήρθες να μας σώσεις. Αμήν.

† Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Sixth Sunday after Epiphany John 1 / 29 – 34

Time of the Epiphany
Sixth Sunday after Epiphany

Homily of His Excellency Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus
John 1 / 29 – 34

"Behold the Lamb of God who takes away the sin of the world".

Dear brothers and sisters in Christ,
John, the precursor, says when seeing Jesus coming toward him, "Behold
the Lamb of God who takes away the sin of the world". And he affirms,
with great humility, that it is about him that he has said, "He comes after
me who is greater than I, for he was before me. I did not know him; I came
to baptize in water so that he would appear to Israel.
Then John the Baptist goes on to testify to the presence of the Holy Trinity
on the Jordan. And his testimony concludes with "He is the Son of God".
The Precursor has fulfilled his mission and has testified by pointing Jesus
to his disciples.
It is now up to us to feel invested with the mission of witnessing and
indicators of Jesus. Through our life, our words and our actions, through
our attitudes of peace and reconciliation, let us show the way to our
contemporaries, so that they may follow Jesus and become his followers
and witnesses. Is it not he who told us, "Be my witnesses to the end of
time"?
Our mission is outlined and our actions that glorify the name of Jesus are
indicated, so what remains for us to do is to take seriously this call from
Jesus to follow him, and joyfully bear witness that he is the only one who
can truly fill a life.

Prayer
Yes Lord, on this blessed day, we come to you. Teach us to listen to the
teachings of your Spirit of truth and light, and give us the strength to
follow you by testifying that you are the Lamb of God who frees us from
all our faults and who gives us to be those who opt for a real change in
this world.
Praised be you, Son of God, who came to save us.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Martha and Mary (Luke 10 : 38-42)

Dear brothers and sisters in Christ,

The Canonization of Blessed Giorgio Frassati and Blessed Carlos Acutis.

Today in the holy city of Rome, our beloved Holy Father, Pope Leo XIV will solemnly elevate for the whole Church two new saints, Giorgio Frassati and Carlos Acutis. Both of these young men died very young, yet in their brief journey, they show that living for Christ takes nothing away from life but fills it with meaning and joy.

The saints are the experts in listening. Like Mary of Bethany, the saints are attentive to the voice of Christ.  They hear Him in the reading of the Gospel, they hear Him in the voice of the Church’s teaching, they hear Him in the voices of the poor and the immigrant, they hear Him in the silence of the Blessed Sacrament.  The saints don’t just hear Jesus, they listen to Him. This work of listening is to discover the voice of Christ in those right beside us, in our families and our place of work. It's also about trying to hear the voice of Christ in our contemporaries, some of whom are far from the Church.  Even in their estrangement, they are creatures of Logos, of reason, and can be unwitting transmitters of the truth.  We need to have hearts and ears capable of hearing Christ speaking from the most unlikely places.

Poor Martha in her busy kitchen of Bethany could hear Christ speaking in the other room, but she was so distracted, she couldn’t listen.  She got focused on her problems, her difficulties and her failures.  She was listening to herself and only hearing Jesus from a distance.

The Divine Logos created the human body as a custom designed parable: we have two ears and one mouth.  God is showing us that we have to do twice as much listening as we do speaking and listening is twice as hard as talking.

May our Blessed Mother, who’s beautiful birthday we shall celebrate tomorrow (for us Maronites, we think of our Lady of Mankee!) on September 8th, intercede for all of us to be betters listeners!

† Selim Sfeir

Maronite Archbishop of Cyprus