Category: Archbishop’s Teaching

Homily of His Excellency Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

First Sunday of the Advent time

Dedication of the Church

Matthew 16, 13-20

Dear brothers and sisters in Christ,

To meet Christ is to have truly and intimately encountered him, to have listened to him through meditation of the Gospel, to have given him our trust, to have accepted to set out on a journey with him and to obey what he tells us. To meet Christ is to love him, not with a passing emotion, but to love him as he loves us, trusts us, and forgives us, even if we are the greatest sinners on earth.
At the same time, to believe in Christ Jesus means entering, through Him and with Him, into a new covenant with God, a covenant in which He, as the Son of God, became both the Priest and the offering of Himself out of love for us and for our salvation (cf. Letter to the Hebrews 9:1-12), a covenant that sanctifies us through the mystery of the death of Christ and his resurrection.
However, this act of faith is not an intellectual declaration, made by reason, but an act of love that springs from our whole being and makes us his disciples and witnesses, a grace from God that gives us the courage of faith and the folly of hope where there is no more hope. This is what Peter the apostle will do in the Gospel, and all the disciples with him, after receiving the Holy Spirit. So, you, me, we too, can go on the adventure of faith, through the divine grace received at our baptism to make each of us his or her son and daughter in the image and likeness of His only Son Jesus Christ .
Our faith is not only personal, but also communal. Moreover, we are Christians only with others and for others. In this time when the Church reminds us that we are walking "together" towards the Kingdom that is coming to us, we renew "together" our faith in Christ, head of the body that is the Church and of which we are living members .

Prayer
Blessed are you, Lord, in you alone our unity, gather us in faith, charity and hope to bear witness together of your love in our family and our workplace, wherever we are, through your Son Jesus Christ Our Lord who lives and reigns with you and the Holy Spirit now and forever and ever.
Amen.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

1er Dimanche du temps de l’Avent Dimanche de la Dédicace de l’Église

Homélie de Son Excellence Mgr. Selim Sfeir

Archevêque Maronite de Chypre

Mt 16, 13-20

Chers frères et soeurs en Christ,

Rencontrer le Christ, c’est réellement et intimement l’avoir fréquenté, l’avoir écouté à travers la méditation de l’Evangile, lui avoir donné notre confiance, avoir accepté de nous mettre en chemin avec Lui et d’obéir à ce qu’il nous dit. Rencontrer le Christ, c’est l’aimer non pas d’une émotion passagère mais l’aimer tel que Lui nous aime, nous fait confiance, et nous pardonne même si nous sommes les plus grands pécheurs de l’humanité. En même temps, croire au Christ Jésus, c’est entrer par Lui et avec Lui, dans une nouvelle alliance avec Dieu, alliance dans laquelle Lui, comme Fils de Dieu, est devenu aussi bien le Prêtre que l’offrande de Lui-même par amour pour nous et pour notre salut (cf. lettre aux Hébreux 9 :1-12), cette alliance nous sanctifie par le mystère de la mort du Christ et de sa résurrection. Cependant, cet acte de foi, n’est pas une déclaration intellectuelle, faite par la raison mais un acte d’amour qui jaillit de tout notre être et qui fait de nous, ses disciples et ses témoins, une grâce de Dieu qui nous donne le courage de la foi et la folie de l’espérance là où il n’y a plus d’espoir.

C’est ce que fera Pierre l’apôtre dans l’Evangile et tous les disciples avec lui après avoir reçu l’Esprit Saint. Alors, toi, moi, nous aussi, pouvons aller à l’aventure de la foi, par la grâce divine reçue lors de notre baptême pour faire de chacun de nous son fils et sa fille à l’image et selon la ressemblance de Son Fils unique Jésus-Christ. Notre foi est non seulement personnelle mais aussi communautaire. Et nous ne sommes chrétiens qu’avec les autres et pour les autres. En ce temps où l’Eglise nous rappelle que nous marchons « ensemble » vers le Royaume qui vient à nous, nous renouvelons « ensemble » notre foi en Christ, tête du corps qu’est l’Eglise et dont nous sommes les membres vivants.

Prière

Béni sois-Tu Seigneur, en Toi seul notre unité, rassemble-nous dans la foi, la charité et l’espérance pour témoigner ensemble de ton amour dans notre famille et notre milieu de travail, partout où nous sommes par ton Fils Jésus le Christ Notre Seigneur qui vit et règne avec toi et le Saint-Esprit maintenant et pour les siècles des siècles. Amen.

† Mgr Selim Sfeir

Archevêque Maronite de Chypre

Περίοδος της Ανυψώσεως του Τιμίου Σταυρού

Ομιλία του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών
Κύπρου κ.κ. Σελίμ Σφέιρ

7η Κυριακή της Ανυψώσεως του Τιμίου Σταυρού
( Ματθαίος 25 / 31 - 46)

Λάβετε ως κληρονομιά τη Βασιλεία
που ετοιμάστηκε για σας από τη δημιουργία του κόσμου

Ο Ιησούς μίλησε στους μαθητές του για τον ερχομό του: «Όταν
θα έρθει ο Υιός του Ανθρώπου με όλη του τη μεγαλοπρέπεια και
θα τον συνοδεύουν όλοι οι άγιοι άγγελοι, θα καθίσει στο βασιλικό
θρόνο του. Τότε θα συναχθούν μπροστά του όλα τα έθνη, και θα
τους ξεχωρίσει όπως ξεχωρίζει ο βοσκός τα πρόβατα από τα
κατσίκια. Τα πρόβατα θα τα τοποθετήσει στα δεξιά του και τα
κατσίκια στ' αριστερά του. Θα πει τότε ο βασιλιάς σ' αυτούς που
βρίσκονται δεξιά του: «ελάτε, οι ευλογημένοι απ' τον Πατέρα
μου, κληρονομήστε τη βασιλεία που σας έχει ετοιμαστεί απ' την
αρχή του κόσμου. Γιατί, πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα
και μου δώσατε να πιω, ήμουν ξένος και με περιμαζέψατε, γυμνός
και με ντύσατε, άρρωστος και μ' επισκεφθήκατε, φυλακισμένος
κι ήρθατε να με δείτε». Τότε θα του απαντήσουν οι άνθρωποι του
Θεού: «Κύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς και σε θρέψαμε ή να
διψάς και σου δώσαμε να πιεις; Πότε σε είδαμε ξένον και σε
περιμαζέψαμε ή γυμνόν και σε ντύσαμε; Πότε σε είδαμε
άρρωστον ή φυλακισμένον κι ήρθαμε να σε επισκεφθούμε;» Τότε
θα τους απαντήσει ο βασιλιάς: «σας βεβαιώνω πως αφού τα
κάνατε αυτά για έναν από τους άσημους αδερφούς μου, τα κάνατε
για μένα».
Ύστερα θα πει και σ' αυτούς που βρίσκονται αριστερά του:
«φύγετε από μπροστά μου, καταραμένοι πηγαίνετε στην αιώνια
φωτιά, που έχει ετοιμαστεί για το διάβολο και τους δικούς του.
Γιατί, πείνασα και δε μου δώσατε να φάω, δίψασα και δε μου
δώσατε να πιω, ήμουν ξένος και δε με περιμαζέψατε, γυμνός και
δε με ντύσατε, άρρωστος και φυλακισμένος και δεν ήρθατε να με
δείτε». Τότε θα του απαντήσουν κι αυτοί: «Κύριε, πότε σε είδαμε
πεινασμένον ή διψασμένον ή ξένον ή γυμνόν ή άρρωστον ή
φυλακισμένον και δε σε υπηρετήσαμε;» Και θα τους απαντήσει:
«σας βεβαιώνω πως αφού δεν τα κάνατε αυτά για έναν από
αυτούς τους άσημους αδερφούς μου, δεν τα κάνατε ούτε για
μένα». Αυτοί λοιπόν θα πάνε στην αιώνια τιμωρία, ενώ οι δίκαιοι
στην αιώνια ζωή».

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Αυτή η ευαγγελική περικοπή δεν είναι παραβολή: ο Κύριος
μας μιλάει για την τελική κρίση που θα λάβει χώρα όταν
επιστρέψει στη δόξα, και μας ζητάει να κατευθύνουμε ολόκληρη
τη ζωή μας και κάθε πράξη μας υπό το πρίσμα αυτής της ελπίδας,
η οποία μπορεί να βασίζεται μόνο στην πίστη μας. Ο Απόστολος
Παύλος δίδαξε δυναμικά στους Κορινθίους ότι "προς το παρόν
βλέπουμε με σύγχυση, σαν σε καθρέφτη- εκείνη την ημέρα θα
δούμε πρόσωπο με πρόσωπο". (Α’ Κορ. 13, 12)

1. «Όταν θα έρθει ο Υιός του Ανθρώπου με όλη του τη
μεγαλοπρέπεια…»
Είναι ο Υιός του Ανθρώπου που μας ζητά να ζούμε με
φιλανθρωπία και να μην κάνουμε τίποτα χωρίς αυτή την
ετοιμότητα να «δούμε» την παρουσία Του σε κάθε έναν από
αυτούς που συναντάμε κατά πρόσωπο ή «στη σκέψη.» Θέλει να
καταλάβουμε ότι θέλησε να ανταποκριθεί στο σχέδιο του Πατέρα
μέσω της ενσάρκωσής Του: «Και ο Λόγος του Θεού έστησε τη
σκηνή του ανάμεσά μας, τους αμαρτωλούς που έχουν ανάγκη από
έλεος.» (Πάπας Φραγκίσκος, Angelus της 5ης Ιανουαρίου 2014).
Έτσι, η στάση και η συμπεριφορά μου πρέπει να είναι
ευγενική προς όλους όσους συναντώ. Καλούμαι να ζήσω
ειλικρινά και αληθινά αυτό που πιστεύω: ο Κύριος δεν
ενσαρκώθηκε μόνο για μένα, πέτυχε αυτή την ταπείνωση για
κάθε άνθρωπο, είτε είναι ισχυρός είτε δεν έχει καμία ευθύνη στον
κόσμο, είτε είναι άρρωστος ή υγιής, μικρός ή μεγάλος, παιδί,
έφηβος, ενήλικας, νέος ή ηλικιωμένος ...

2 . «Τότε θα συναχθούν μπροστά του όλα τα έθνη»
Ο Θεός Πατέρας έστειλε τον Υιό του στον κόσμο για να
σωθεί ο κόσμος και να ξαναβρεί το μονοπάτι που επιθυμεί ο
Πατέρας για κάθε άνθρωπο. Ο Χριστός, ο Υιός του Θεού,
στάλθηκε από τον Πατέρα για να αναγγείλει και να φέρει τη
σωτηρία σε όλους, σε κάθε εποχή και σε κάθε χώρα. Και εκείνη
την ημέρα, όλη η ανθρωπότητα θα είναι σε θέση να δει και να
κατανοήσει "το πλάτος και το μήκος και το ύψος και το βάθος
της αγάπης του Χριστού, η οποία υπερβαίνει κάθε γνώση".
(Εφεσ. 3:18) Θα κριθούμε με αγάπη και έλεος, φυσικά, αλλά και
με δικαιοσύνη.

3. Θα ξεχωρίσει τους ανθρώπους
«Τότε ο Βασιλιάς θα πει σ' αυτούς που βρίσκονται στα δεξιά
του: «Ελάτε, ευλογημένοι του Πατέρα μου, κληρονομήστε τη
βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για σας από τη δημιουργία του
κόσμου», και θα πει σ' αυτούς που βρίσκονται στα αριστερά του:
«αφού δεν τα κάνατε αυτά για έναν από τους άσημους αδερφούς
μου, δεν τα κάνατε για μένα».
Το μέτρο θα είναι το ίδιο για όλους: η δικαιοσύνη θα
διακηρυχθεί. Η συμπεριφορά μας κατά τη διάρκεια του χρόνου
μας στη γη θα κριθεί ανάλογα με το καλό και το κακό που
κάναμε, και θα κριθούν επίσης και οι αμαρτίες μας λόγω
παράλειψης: το ενδιαφέρον μας για τους άλλους, η επιθυμία μας
να τους κάνουμε καλό, να τους βοηθήσουμε, θα ζυγιστούν και θα
μετρηθούν.
Οι πράξεις μας είναι σημαντικές και δείχνουν την επιθυμία
μας για το «τελικό καλό» που θα μας επιτρέψει να δούμε τον Θεό
πρόσωπο με πρόσωπο και να τον γνωρίσουμε όπως ο καθένας
μας αναγνωρίζεται από Αυτόν. Σήμερα, όπως και χθες, και μέχρι
την έσχατη ημέρα, ο Θεός θέλει να εγκαθιδρύσει τη Βασιλεία
Του και χρειάζεται ανθρώπους. Χρειάζεται τους φτωχούς στην
καρδιά, εκείνους που διψούν για δικαιοσύνη, εκείνους που είναι
ελεήμονες, εκείνους που ζουν με ειρήνη και διαδίδουν την αγάπη
και την αλήθεια- όπως χρειάζεται και εκείνους που διώκονται για
να διακηρυχθεί και να γίνει γνωστή η δικαιοσύνη Του: «εκείνη η
δικαιοσύνη που γεννιέται από την πίστη και μας κάνει να
μεγαλώνουμε στην πίστη», όπως δίδαξε ο Απόστολος Παύλος
στους Ρωμαίους (Ρωμαίους 1:17).

Προσευχή : Κύριε, άνοιξε τα μάτια και την καρδιά μου. Άσε με
να σε δω σε κάθε άνθρωπο που βάζεις στο δρόμο μου και να του
δώσω αυτό που χρειάζεται.
Βοήθησέ με να συνειδητοποιήσω ότι οι πράξεις μου είτε θα με
οδηγήσουν προς Εσένα είτε θα με απομακρύνουν από Εσένα.
Θέλω να φτάσω σε εκείνη την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι
σε πλήρη κοινωνία μαζί Σου. Μην με αφήσεις ποτέ να ξεχάσω
ότι το μονοπάτι που με οδηγεί εκεί είναι το μονοπάτι της αγάπης
και ότι το να αγαπάς σημαίνει να δίνεσαι στους άλλους,
επιδιώκοντας πάντα να κάνεις το σωστό. Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

The Time of the Exaltation of the Holy Cross

Homily of His Excellency Msgr Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

7th Sunday of the time of the Exaltation of the Holy Cross
Mattew 25 / 31 - 46

Receive for your inheritance the Kingdom
prepared for you since the creation of the world

Dear brothers and sisters in Christ,

This Gospel passage is not a parable: the Lord speaks to us of the Last
Judgment that will take place when he returns in glory, and he asks us to
orient our whole life and every one of our actions according to this hope,
which can only be based on our faith. St. Paul forcefully taught the
Corinthians that " For now we see only a reflection, as in a mirror, but
then we will see face to face." (1 Cor 13:12)

1 "When the Son of Man comes in his glory (... )".
He is the Son of man who asks us to live in charity, and to do nothing
without this readiness to "see" his presence in everyone we meet
physically or "in thought". He wants us to understand that he wanted to
respond to the Father's aim through his Incarnation: "And the Word of
God plants his tent among us, sinners in need of mercy." (Pope Francis, Angelus of
January 5, 2014).
So my attitude and behaviour must be kind to everyone I meet. I am
invited to sincerely and truly live out what I believe: the Lord did not
become incarnate just for me, he achieved this abasement for each and
every human being, whether powerful or without any responsibility in the
world, whether sick or healthy, small or large, child, teenager, adult,
young or old....

2. "All nations will be gathered before him (...)".
God the Father sent his Son into the world so that the world could be saved
and find the path the Father wanted for every human being. Christ, the
Son of God, was sent by the Father to proclaim and bring salvation to
everyone, in every age and on every continent. And there, on that day, all
humanity will be able to see and understand "the breadth and length and
height and depth and to know the love of Christ that surpasses
knowledge." (Eph 3:18) We will be judged with love and mercy, but also
with justice.

3. "He will separate men from one another (...)".
"Then the King will say to those on his right, "Come, you blessed of my
Father, inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the
world" and to those on his left, "Whenever you did not do it to one of the
least of these, you did it to me.
The measure will be the same for all: justice will be proclaimed. Our
behaviour during our passage on earth will be judged according to the
good and evil we have done, and our sins of omission will also be judged:
our attention to others, our desire to do them good, to relieve them, will
be weighed and measured.
Our actions are important, and indicate our desire for the "final good" that
will enable us to see God face to face, and to know him as each of us is
known by him. Today, as yesterday, and until the last day, God wants to
establish his Kingdom, and he needs people. He needs the poor of heart,
those who hunger for justice, the merciful, those who live in peace and
propagate charity and truth; just as he needs those who are persecuted so
that his justice may be proclaimed and known: "God’s way of making
people right begins and ends with faith." as St. Paul taught the Romans
(Romans 1:17).

Prayer:
Lord, open my eyes and my heart. May I see you in everyone you put in
my path, and give them what they need.
Help me to realize that my actions will either lead me to you or away from
you. I want to reach that state where I am in full communion with you.
Never let me forget that the path that leads me there is that of love and
that to love is to give oneself to others, always seeking to do what is right.

† Mgr Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Le Temps de l’Exaltation de la Sainte Croix

Homélie de Son Excellence Mgr. Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre

7ème Dimanche du temps de l’Exaltation de la Sainte Croix

Recevez en héritage le Royaume
préparé pour vous depuis la création du monde.
Saint Matthieu 25, 31-46

Chers frères et sœurs en Christ,

Ce passage évangélique n’est pas une parabole : le Seigneur nous parle du
jugement dernier qui aura lieu lors de son retour en gloire et il nous
demande d’orienter toute notre vie et chacun de nos actes en fonction de
cette espérance qui ne peut que reposer sur notre foi. Saint Paul enseignait
avec force aux Corinthiens que « Nous voyons actuellement de manière
confuse, comme dans un miroir ; ce jour-là, nous verrons face à face. » (1
Cor 13, 12)

1. « Quand le Fils de l’homme viendra dans sa gloire (… ) »
Il est le Fils de l’homme qui nous demande de vivre dans la charité et de
ne rien faire sans cette disposition de « voir » sa présence en chacun de
ceux que nous rencontrons physiquement ou « en pensée ». Il veut que
nous comprenions qu’il a voulu répondre au dessein du Père par son
Incarnation : « Et le Verbe de Dieu plante sa tente parmi nous, pécheurs
ayant besoin de miséricorde. » (Pape François, angélus du 5 janvier 2014).
Ainsi, mon attitude et mon comportement doivent être bienveillants
envers chacun de ceux que je rencontre. Je suis invité à vivre sincèrement
et réellement ce à quoi je crois : le Seigneur ne s’est pas incarné seulement
pour moi, il a réalisé cet abaissement pour tous et chacun des hommes,
qu’il soit puissant ou qu’il soit sans aucune responsabilité dans le monde,
qu’il soit malade ou en bonne santé, petit ou grand, enfant, adolescent,
adulte, jeune ou vieux …

2. « Toutes les nations seront rassemblées devant lui (…) »
Dieu le Père a envoyé son Fils au monde pour que le monde soit sauvé et
retrouve le chemin que le Père désirait pour chaque personne de
l’humanité. Le Christ, le Fils de Dieu, a été envoyé par le Père pour
annoncer et procurer le salut à chacun, de tous les temps et de tous les
horizons. Et là, ce jour-là, toute l’humanité pourra voir et comprendre « la
largeur, la longueur, la hauteur et la profondeur de l’amour du Christ qui
surpasse toute connaissance. » (Ep 3, 18) Nous serons jugés avec amour et
miséricorde, certes, mais en toute justice.

3. « Il séparera les hommes les uns des autres (…) »
« Alors le Roi dira à ceux qui sont à sa droite, Venez, les bénis de mon
Père, recevez en héritage le Royaume préparé pour vous depuis la
fondation du monde. » et il dira à ceux qui sont à sa gauche « Chaque fois
que vous ne l’avez pas fait à l’un de ces plus petits, c’est à moi que vous
ne l’avez pas fait. »
La mesure sera la même pour tous : c’est la justice qui sera proclamée.
Notre comportement au cours de notre passage sur terre sera regardé selon
le bien et le mal que nous avons fait et nos péchés d’omission seront
également jugés : notre attention aux autres, le désir de leur faire du bien,
de les soulager sera pesé et mesuré.
Nos actes sont importants et indiquent notre désir du « bien final » qui
nous permettra de voir Dieu face à face et de le connaître comme chacun
d’entre nous est connu de lui. Aujourd’hui comme hier et jusqu’au dernier

jour, Dieu veut établir son Royaume et il a besoin des hommes. Il a besoin
des pauvres de cœur, des affamés de justice, des miséricordieux, de ceux
qui vivent en paix et qui propagent charité et vérité ; tout comme de ceux
qui sont persécutés pour que sa justice soit annoncée et connue : « cette
justice qui naît de la foi et qui fait grandir dans la foi » comme saint Paul
l’enseignait aux Romains (Rm 1, 17)

Prière :
Seigneur, ouvre mes yeux et mon cœur. Que je sache te voir en chacun de
ceux que tu mets sur ma route et que je puisse lui donner ce dont il a
besoin.
Aide-moi à me rendre compte que mes actions me conduiront ou bien vers
toi ou loin de toi. Je veux atteindre cet état dans lequel je serai en pleine
communion avec toi. Ne me laisse jamais oublier que le chemin qui m’y
emmène est celui de l’amour, et qu’aimer c’est se donner aux autres, en
cherchant toujours à faire ce qui est bien.

+ Mgr Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre

Περίοδος της Ανυψώσεως του Τιμίου Σταυρού

Ομιλία του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών
Κύπρου κ.κ. Σελίμ Σφέιρ

6η Κυριακή της Ανυψώσεως του Τιμίου Σταυρού
( Ματθαίος 25 / 14 - 30)

Αξιοποίηση των δώρων του Θεού στο έπακρο

Ο Ιησούς είπε στους μαθητές του αυτή την παραβολή: «Η
βασιλεία του Θεού μοιάζει μ' έναν άνθρωπο ο οποίος φεύγοντας
για ταξίδι, κάλεσε τους δούλους του και τους εμπιστεύτηκε τα
υπάρχοντά του. Σ' άλλον έδωσε πέντε τάλαντα, σ' άλλον δύο, σ'
άλλον ένα, στον καθένα ανάλογα με την ικανότητά του, κι έφυγε
αμέσως για το ταξίδι. Αυτός που έλαβε τα πέντε τάλαντα, πήγε
και τα εκμεταλλεύτηκε και κέρδισε άλλα πέντε. Κι αυτός που
έλαβε τα δύο τάλαντα, κέρδισε επίσης άλλα δύο. Εκείνος όμως
που έλαβε το ένα τάλαντο, πήγε κι έσκαψε στη γη και έκρυψε τα
χρήματα του κυρίου του.
Ύστερα από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, γύρισε ο κύριος
εκείνων των δούλων και έκανε λογαριασμό μαζί τους.
Παρουσιάστηκε τότε εκείνος που είχε λάβει τα πέντε τάλαντα και
του έφερε άλλα πέντε. «Κύριε», του λέει, «μου εμπιστεύτηκες
πέντε τάλαντα· κοίτα, κέρδισα μ' αυτά άλλα πέντε». Ο κύριός του
του είπε: «εύγε, καλέ και έμπιστε δούλε! Αποδείχτηκες
αξιόπιστος στα λίγα, γι' αυτό θα σου εμπιστευτώ πολλά. Έλα να
γιορτάσεις μαζί μου.» Παρουσιάστηκε κι ο άλλος με τα δύο
τάλαντα και του είπε: «κύριε, μου εμπιστεύτηκες δύο τάλαντα·
κοίτα, κέρδισα άλλα δύο.» Του είπε ο κύριός του: «εύγε, καλέ και
έμπιστε δούλε! Αποδείχτηκες αξιόπιστος στα λίγα, γι' αυτό θα
σου εμπιστευτώ πολλά. Έλα να γιορτάσεις μαζί μου.»
Παρουσιάστηκε κι εκείνος που είχε λάβει το ένα τάλαντο και του
είπε: «κύριε, ήξερα πως είσαι σκληρός άνθρωπος. Θερίζεις εκεί
όπου δεν έσπειρες και συνάζεις καρπούς εκεί που δε φύτεψες. Γι'
αυτό φοβήθηκα και πήγα κι έκρυψα το τάλαντό σου στη γη.
Ορίστε τα λεφτά σου.» Ο κύριός του του αποκρίθηκε: «δούλε
κακέ και οκνηρέ, ήξερες πως θερίζω όπου δεν έσπειρα, και
συνάζω καρπούς απ' όπου δε φύτεψα! Τότε έπρεπε να βάλεις τα
χρήματά μου στην τράπεζα, κι εγώ όταν θα γυρνούσα πίσω, θα
τα έπαιρνα με τόκο. Πάρτε του, λοιπόν, το τάλαντο και δώστε το
σ' αυτόν που έχει τα δέκα τάλαντα. Γιατί σε καθέναν που έχει, θα
του δοθεί με το παραπάνω και θα 'χει περίσσευμα ενώ απ' όποιον
δεν έχει, θα του πάρουν και τα λίγα που έχει. Κι αυτόν τον
άχρηστο δούλο πετάξτε τον έξω στο σκοτάδι. Εκεί θα κλαίνε, και
θα τρίζουν τα δόντια.»

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

1. Ο Θεός με εμπιστεύεται.
Όπως ο κύριος εμπιστεύεται την περιουσία του στους
δούλους του, έτσι και ο Θεός μου έχει εμπιστευτεί πολλά
πράγματα: τη ζωή, τη νοημοσύνη, τη μόρφωση, τα υλικά αγαθά
κ.λπ. Μου τα έχει δώσει, επειδή περιμένει να τα χρησιμοποιήσω
για να παράγουν καρπούς. Σε έναν δούλο ο κύριος δίνει πέντε
τάλαντα, σε έναν άλλο δύο τάλαντα και στον τρίτο ένα. Στον
καθένα δίνεται ό,τι είναι ικανός να επενδύσει. Με τον ίδιο τρόπο,
ο Θεός μου δίνει ακριβώς ό,τι είμαι σε θέση να επενδύσω. Ο
καθένας από εμάς είναι πιστός στο βαθμό που δοξάζει τον Θεό
χρησιμοποιώντας τα ταλέντα του στο μέτρο των δυνατοτήτων
του!

2. Παίρνοντας ρίσκα.
Ο δούλος στον οποίο δόθηκαν πέντε τάλαντα σπεύδει να τα
χρησιμοποιήσει για να κερδίσει άλλα πέντε. Παίρνει ένα ρίσκο.
Όταν αρχίζει να ασχολείται με τις υποθέσεις του δεν είναι
σίγουρος αν θα χάσει όλο ή μέρος του κεφαλαίου ή αν θα έχει
κέρδος. Αλλά μόνο επειδή παίρνει ένα ρίσκο μπορεί να
παρουσιάσει στον κύριό του δέκα τάλαντα όταν επιστρέψει.
Ο Θεός θέλει να παίρνουμε ρίσκο με αυτά που μας
εμπιστεύεται. Με άλλα λόγια, μπορούμε να εκθέσουμε τον εαυτό
μας σε πιθανή αποτυχία, σε απώλεια. Αν δεν πάρουμε το ρίσκο,
μπορεί να μην παράγουμε ποτέ τους καρπούς που περιμένει ο
Θεός από εμάς.
Αυτό για το οποίο επικρίνεται αυτός ο υπηρέτης είναι ο
εγωισμός και η τεμπελιά του, επειδή ζούσε αποτραβηγμένος στην
ύπαρξή του.
Αυτό είναι που μας προκαλεί σχετικά με τον τρόπο ζωής μας
ως χριστιανοί. Αυτό που συνέβη σε αυτόν τον υπηρέτη μπορεί να
συμβεί στον καθένα από εμάς, αν αποφασίσουμε να ζήσουμε τη
ζωή μας για τον εαυτό μας και όχι για τον Θεό. Όποιος αναζητά
τον εαυτό του αρνούμενος να δώσει και να μοιραστεί τα ταλέντα
του, βρίσκεται χωρίς τον Θεό και οδεύεται προς την καταστροφή
του.

3. Θα του δοθούν ακόμη περισσότερα.
Φαίνεται μάλλον άδικο ο δούλος που έχει δέκα τάλαντα να
λαμβάνει το τάλαντο του τεμπέλη. Δεν έχει ήδη αρκετά; Δεν είναι
να παίρνεις από τους φτωχούς για να δίνεις στους πλούσιους; Ο
Χριστός σίγουρα μας διδάσκει ένα μάθημα για την πνευματική
ζωή. Ό,τι δεν αναπτύσσεται, πεθαίνει. Αν η πνευματική μας ζωή
μένει στάσιμη, θα πεθάνει και η λίγη πνευματική ζωή που μπορεί
να είχαμε θα εξαφανιστεί. Από την άλλη πλευρά, όταν η
πνευματική μας ζωή είναι ζωντανή, αναπτύσσεται, παράγει όλο
και περισσότερους καρπούς. Παράγει καρπούς σε αφθονία.

Προσευχή : Σε ευχαριστώ Κύριε για όλα τα ταλέντα και τις
ιδιότητες που μου έδωσες. Βοήθησέ με να μη φοβάμαι να
επενδύσω όλα αυτά τα ταλέντα για να παράγω καρπούς για το
βασίλειό Σου. Δώσε μου τον αποστολικό ζήλο, τη γενναιοδωρία
και την επιμονή να παράγω καρπούς σε αφθονία.Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

The Time of the Exaltation of the Holy Cross

Homily of His Excellency Msgr Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

6th Sunday of the time of the Exaltation of the Holy Cross
Mattew 25 / 14 -30

Let's make the most of God's gifts

Dear brothers and sisters in Christ,

1. God trusts me.
Just as a master entrusts his slaves with his property, God has entrusted
me with several gifts: life, intelligence, education, material possessions,
and so on. He has given them to me because He expects me to use them
to bear fruit. To one slave, the master gives five talents, to another two
talents, and to the third, one talent. To each, he gives what he is capable
of investing. Likewise, God gives me exactly what I am able to invest.
Each of us is faithful to the extent that we praise God by making the best
use of our talents!

2. Taking risks.
The slave who was given five talents hurried to put them to make them
yield more, in order to gain five more. He takes a risk. When he starts
doing business, he is not sure whether he will lose all or part of his capital,
or whether he will make a profit. But it is only because he takes a risk that
he can present ten talents to his master upon his returns.
God wants us to take risks with what he entrusts to us. This means that we
may expose ourselves to possible failure and loss. If we do not take risks,
we may never produce the fruit that God expects from us.
What is reproached to this servant is his selfishness and laziness, because
he lived in isolation, focused only on his own existence.
This is a challenge to our Christian way of life. What happened to this
servant can happen to any of us, if we decide to live our lives for ourselves
and not for God. Anyone who seeks himself by refusing to give and share
his talents, ends up isolated from God, and on path to his own ruin.

3. More will be given to him.
It seems rather unfair that the slave who has ten talents receives the lazy
man's talent. Doesn't he already have enough? Isn't this taking from the
poor to give to the rich? Christ is surely teaching us a lesson about the
spiritual life. What does not grow, dies. If our spiritual life stagnates, it
will die, and the little spiritual life we may have had will disappear. On
the other hand, when our spiritual life is vibrant and growing, it produces
more and more fruit. It produces fruit in abundance.

Prayer
Thank you Lord for all the talents and qualities you have given me. Help
me not to be afraid to invest these talents to produce fruit for your
kingdom. Grant me the apostolic zeal, generosity and perseverance to bear
fruit in abundance.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Le Temps de l’Exaltation de la Sainte Croix

Homélie de Son Excellence Mgr. Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre

6ème Dimanche du temps de l’Exaltation de la Sainte Croix
Matthieu 25 / 14 -30

Utilisons au mieux les dons de Dieu

Chers frères et sœurs en Christ,

1. Dieu a confiance en moi.
De même que le maître confie à ses esclaves sa propriété, de même Dieu
m’a confié plusieurs biens : la vie, l’intelligence, l’éducation, les
possessions matérielles, etc. Il me les a données parce qu’il attend que je
les utilise pour produire du fruit. A un esclave le maître remet cinq talents,
à l’autre deux talents et au troisième un. A chacun il est donné ce qu’il est
capable d’investir. De même Dieu me donne exactement ce que je suis
capable d’investir. Chacun de nous est fidèle dans la mesure où il loue
Dieu en utilisant ses talents au mieux !

2. Prendre du risque.
L’esclave à qui on a donné cinq talents se dépêche de les faire fructifier
afin d’en gagner cinq de plus. Il prend un risque. Quand il commence à
faire des affaires il n’est pas sûr s’il perdra tout ou une partie du capital
ou s’il fera un profit. Mais c’est seulement parce qu’il prend un risque
qu’il peut présenter à son maître dix talents quand il revient.
Dieu veut que nous prenions un risque avec ce qu’il nous confie. C’est-à-
dire qu’on peut s’exposer à un échec possible, à une perte. Si nous ne
prenons pas de risque, nous ne produirons peut-être jamais le fruit que
Dieu attend de nous.
Ce qui est reproché à ce serviteur, c'est son égoïsme et sa paresse, car il a
vécu replié sur sa propre existence.
Voilà qui nous interpelle sur notre façon de vivre en chrétiens. Ce qui
arrive à ce serviteur peut arriver à chacun d'entre nous si nous décidons
de vivre notre vie pour nous-mêmes et non pour Dieu. Quiconque se
cherche lui-même en refusant de donner et de partager ses talents, se
retrouve lui-même, sans Dieu, et pour sa propre ruine.

3. Plus encore lui sera donné.
Il semble assez injuste que l’esclave qui a dix talents reçoive le talent du
paresseux. N’a-t-il pas déjà assez ? N’est-ce pas prendre aux pauvres pour
donner aux riches ? Le Christ nous donne sûrement une leçon sur la vie
spirituelle. Ce qui ne croît pas, meurt. Si notre vie spirituelle stagne elle
mourra et le peu de vie spirituelle que nous avons peut-être eue
disparaîtra. D’un autre côté, quand notre vie spirituelle est vibrante,
grandissante, elle produit de plus en plus de fruit. Elle produit du fruit en
abondance.

Prière
Merci Seigneur pour tous les talents, toutes les qualités que tu m'as
donnés. Aide-moi à ne pas avoir peur d’investir tous ces talents pour
produire des fruits pour ton royaume. Accorde-moi le zèle apostolique, la
générosité et la ténacité afin de produire du fruit en abondance.

† Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre

Περίοδος της Ανυψώσεως του Τιμίου Σταυρού

Ομιλία του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών
Κύπρου κ.κ. Σελίμ Σφέιρ

5η Κυριακή της Ανυψώσεως του Τιμίου Σταυρού
( Ματθαίος 25 / 1 - 13)

«Ο ερχομός της βασιλείας του Θεού θα μοιάζει με ό,τι έγινε
με δέκα παρθένες. Αυτές πήραν τα λυχνάρια τους και βγήκαν να
προϋπαντήσουν το γαμπρό. Πέντε απ' αυτές ήταν συνετές και
πέντε άμυαλες. Οι άμυαλες πήραν τα λυχνάρια τους, μα δεν
πήραν μαζί τους και λάδι. Απεναντίας, οι συνετές πήραν μαζί με
τα λυχνάρια τους και λάδι στα δοχεία τους. Επειδή όμως ο
γαμπρός αργοπορούσε, νύσταξαν όλες και κοιμήθηκαν. Κατά τα
μεσάνυχτα ακούστηκε μια φωνή: «έρχεται ο γαμπρός· βγείτε να
τον προϋπαντήσετε!» Όλες, λοιπόν, οι παρθένες σηκώθηκαν και
τακτοποίησαν τα λυχνάρια τους. Οι άμυαλες είπαν τότε στις
συνετές: «δώστε μας από το λάδι σας, γιατί τα λυχνάρια μας
σβήνουν». Οι συνετές όμως απάντησαν: «όχι, γιατί δε θα φτάσει
και για μας και για σας· καλύτερα, πηγαίνετε στους πωλητές ν'
αγοράσετε για δικό σας». Αλλά ενώ πήγαιναν ν' αγοράσουν λάδι,
ήρθε ο γαμπρός. Τότε οι έτοιμες παρθένες μπήκαν μαζί του στη
γιορτή του γάμου, και έκλεισε η πόρτα. Ύστερα από λίγο
φτάνουν και οι υπόλοιπες παρθένες κι άρχισαν να φωνάζουν:
«κύριε, κύριε, άνοιξέ μας!» Εκείνος όμως τους αποκρίθηκε:
«αλήθεια σας λέω, δε σας ξέρω». Να είστε, λοιπόν, άγρυπνοι,
γιατί δεν ξέρετε ούτε την ημέρα ούτε την ώρα που θα έρθει ο Υιός
του Ανθρώπου».

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

1. Ο χαρακτήρας των παρθένων
Τι όμορφο ξεκίνημα! Όλες μαζί, αυτές οι παρθένες βγήκαν να
συναντήσουν τον γαμπρό. Εμφανισιακά, αυτές οι νεαρές κοπέλες
είναι όλες ίδιες: κρατούν στα χέρια τους μια άναπτη λυχνία,
σταματούν στο δρόμο, νυστάζουν και αποκοιμούνται μέσα στη
νύχτα. Στην πραγματικότητα, υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά
μεταξύ τους: πέντε είναι «σοφές» και έχουν λάδι για να
τροφοδοτήσουν τη λυχνία τους όταν το χρειάζονται, και πέντε
είναι «ανόητες» και δεν έχουν καθόλου. «Όπως ο νυμφίος
καθυστέρησε....» Αυτή είναι η σκέψη τους, η ίδια με εκείνη του
κακού δούλου στο προηγούμενο κεφάλαιο, ο οποίος «έλεγε μέσα
στην καρδιά του: «Ο αφέντης μου καθυστερεί τον ερχομό Tου.»
Υπάρχει πράγματι καθυστέρηση; Όχι, λέει ο Απόστολος Πέτρος:
«Ο Κύριος δεν είναι αργός στην υπόσχεση, όπως νομίζουν
μερικοί ότι είναι αργός, αλλά υπομονετικός...» (Β΄ Πέτρου 3:9).
Αυτή είναι η εποχή της υπομονής του Θεού. Είναι επίσης η
δοκιμασία της επιμονής μας και η ώρα να μάθουμε υπομονή. Στις
προσευχές μας, λοιπόν, ας προσέχουμε να μη χρησιμοποιούμε
μάταιες και ψεύτικες επαναλήψεις όπως: «Αν ο Κύριος
καθυστερήσει περισσότερο...!»
Αυτή την ανυπομονησία τη συναντάμε ήδη στους πρόποδες του
Σινά, όταν «ο λαός είδε ότι ο Μωυσής καθυστέρησε να κατέβει
από το βουνό» (Έξ. 32:1). Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Η
ειδωλολατρία του χρυσού μόσχου!
«Όλοι νύσταξαν και αποκοιμήθηκαν» Ο ύπνος δεν έρχεται
μονομιάς, αλλά, μετά από μια περίοδο απραξίας ή κούρασης,
καταλαμβάνει σταδιακά το μυαλό μας. Συχνά χρειαζόμαστε αυτή
την προτροπή, γιατί όσοι κοιμούνται είναι σαν νεκροί και χωρίς
φως: «Ξυπνήστε, όσοι κοιμάστε, και σηκωθείτε από τους
νεκρούς, και ο Χριστός θα λάμψει επάνω σας» (Εφεσ. 5:11-14).
Για να είμαστε σε θέση να παρακολουθούμε και να
περιμένουμε τον Κύριο, πρέπει να είμαστε αφοσιωμένοι σ' Αυτόν
και το Άγιο Πνεύμα να μας δίνει την πνευματική ενέργεια που
τόσο απεγνωσμένα χρειαζόμαστε για να περπατάμε ταπεινά με
τον Θεό. Γνωρίζω ότι ο Κύριος έρχεται για να αναζητήσει τους
δικούς Του, είναι μια αλήθεια του Λόγου που ήρθε ξανά στο φως
τον 19ο αιώνα. Αλλά δεν μου αρκεί να τη γνωρίζω, πρέπει επίσης
να την πιστέψω και να τη ζήσω. Είμαι πραγματικά σαν μια από
εκείνες τις σοφές νεαρές γυναίκες που είχαν λάδι στο λυχνάρι
τους; Το λάδι είναι μια εικόνα του Αγίου Πνεύματος, του θεϊκού
προσώπου που κατοικεί στον πιστό (Ρωμ. 8:9)- μιλάει για τη
θεϊκή ζωή και τη ζωντανή πίστη (Ιωάννης 3:5). Είναι επίσης το
έργο του Αγίου Πνεύματος να μας αφυπνίζει, κάνοντάς μας να
βλέπουμε τη δόξα του Κυρίου όπως ο Πέτρος, ο Ιωάννης και ο
Ιάκωβος, οι οποίοι «ήταν αυτόπτεις μάρτυρες της
μεγαλοπρέπειάς Του» (Β΄ Πέτρου 1:16).

2. Η κραυγή του μεσονυκτίου
«Στη μέση της νύχτας, ακούστηκε μια κραυγή: «Ιδού, ο
νυμφίος! Βγείτε έξω να τον συναντήσετε!» Τα κορίτσια
ξύπνησαν με ένα ξάφνιασμα. Οι πέντε που είχαν πάρει λάδι
άναψαν τα λυχνάρια τους και μπήκαν «μαζί Του» στο γάμο. Για
τις άλλες πέντε ήταν πολύ αργά. Πολύ αργά για να «αγοράσουν»
λάδι από τη μόνη διαθέσιμη πηγή. Δεν μπορείς να υπολογίζεις
στους άλλους, γιατί: «Δεν μπορεί ποτέ ένας άνθρωπος να
εξαγοράσει τον αδελφό του, ούτε να δώσει στον Θεό τα λύτρα
του» (Ψαλμ. 49:7)- δεν μπορείς να αγοράσεις τη σωτηρία με
χρήματα (Ησαΐας 55:1), γιατί δεν έχει τιμή! Σήμερα είναι επίσης
η μέρα να μιλήσετε με τον φίλο σας, τον γείτονά σας, γιατί
σήμερα είναι η μέρα της σωτηρίας. Αύριο μπορεί να είναι πολύ
αργά.

3. Η είσοδος στο γάμο
«Ήρθε ο νυμφίος,» και όσοι ήταν έτοιμοι μπήκαν μαζί Του
στο γάμο- και η πόρτα ήταν κλειστή. Ο καιρός της χάριτος
τελείωσε. Δεν υπάρχει «δεύτερη ευκαιρία.» Δεν έχει νόημα να
έχεις το όνομα του Θεού στο στόμα σου: δεν αποτελεί απόδειξη
της πραγματικότητας της θεϊκής ζωής σε έναν άνθρωπο. Πολλοί
θα πουν: «Κύριε, Κύριε...», αλλά η απάντηση θα είναι: «Δεν σε
γνώρισα ποτέ- φύγε μακριά μου, εσύ που ασκείς ανομία.»
Το κεντρικό μήνυμα αυτών των στίχων είναι μια πρόσκληση
να είμαστε έτοιμοι να βγούμε έξω και να συναντήσουμε τον
Κύριο, ο οποίος ο ίδιος μας ενθαρρύνει λέγοντας: «Ας είναι
περιζωσμένες οι οσφύες σας και αναμμένα τα λυχνάρια σας- να
είστε σαν άνθρωποι που περιμένουν τον Κύριό τους....» (Λουκάς
12:35).

Προσευχή : Σ' αγαπώ, Κύριε, με όλη μου την καρδιά. Θέλω να
απαρνηθώ την αμαρτία και τη νοοτροπία του κόσμου και να
αγαπώ τον πλησίον μου όπως τον εαυτό μου.
Βοήθησέ με να έχω την καρδιά μου σε εγρήγορση, να προσέχω
την πίστη μου και να μην αφήσω ποτέ τη φλόγα της αγάπης σου
μέσα μου να σβήσει.
Είθε το λυχνάρι μου να είναι πάντα αναμμένο, έτοιμο να λάμψει
για τη δόξα Σου. Σου εμπιστεύομαι την πίστη και τη ζωή μου,
Κύριε, και σε ευχαριστώ για τη συνεχή χάρη και την άνευ όρων
αγάπη Σου. Αμήν.

+ Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

The Time of the Exaltation of the Holy Cross

Homily of His Excellency Msgr Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

5th Sunday of the time of the Exaltation of the Holy Cross
Matthew 25 / 1 -13

Dear brothers and sisters in Christ,

1. The character of virgins
What a beautiful start! All together, these virgins have gone out to meet
the bridegroom. In appearance, they all look the same: they carry an unlit
lamp in their hands, stop along the way, doze off and fall asleep in the
night. In reality, however, there is an essential difference between them:
five are "wise" and have oil to feed their lamp when needed, and five are
"foolish" and have none. "How long the bridegroom delayed...". This is
their thought, the same as that of the wicked slave in the previous chapter,
who "said in his heart: My master delays coming... " Is there really a
delay? No, says the apostle Peter : "The Lord is not being slow in doing
what he promised—the way some people understand slowness. But God
is being patient... (2P 3:9). This is the time of God's patience. It is also the
test of our perseverance, and the time to learn patience. In our prayers,
therefore, let us be careful not to use vain and false repetitions such as :
"If the Lord delays any longer...!
We already find this impatience at the foot of Sinai, when "The people
saw that a long time had passed and Moses had not come down from the
mountain" (Ex. 32:1). What was the result? The idolatry of the golden calf!
"They all dozed off and fell asleep". Sleep does not come all at once, but
after a period of idleness or weariness, it gradually takes hold of our
minds. We often need this exhortation, for he who sleeps is as good as
dead and without light: "Wake up, you who are sleeping! Rise from death,
and Christ will shine on you" (Eph. 5:11-14).
To be able to watch and wait for the Lord, our affections must be
committed to Him, and the Holy Spirit must give us that spiritual energy
we so desperately need to walk humbly with God. I know that the Lord
comes to seek His own; this is a truth of the Word that was brought to
light again in the 19th century. However, it is not enough for me to know
it, I have to believe it and live it. Am I really like one of those wise young
girls with oil in her lamp? Oil is an image of the Holy Spirit, the divine
person who dwells in the believer (Rm. 8:9); it speaks of divine life and living
faith (John 3:5). It is also the Holy Spirit's job to awaken us, making us see the
glory of the Lord like Peter, John and James who " saw the greatness of
Jesus with his own eyes. " (2 P. 1:16).

2. The midnight cry
"In the middle of the night, a cry rang out: "Behold the bridegroom; go
out to meet him! The girls awake with a start. The five who had taken oil
light their lamps and enter "with him" into the wedding. For the other five,
it is too late. Too late to "buy" oil from the only source available. You
cannot count on the others, because: "But no one has enough to buy back
a life, and you cannot bribe God" (Ps. 49:7); you cannot buy salvation with
money (Is. 55:1), because it has no price! Today is also the day to talk to your

friend, your neighbour, because today is the day of salvation. Tomorrow
may be too late.

3. The entrance to the wedding
The bridegroom came: those who were ready went in with him to the
wedding; and the door was shut. The time of grace is over. There are no
"second chances". It is no use having God's name on your lips: it is no
proof of the reality of divine life in a man. Many will say : "Lord, Lord...",
but the answer will be: "I never knew you; go away from me, you who
practice iniquity".
The central message of these verses is a call to be ready to go out and meet
the Lord, who encourages us by saying: "Be ready! Be fully dressed and
have your lights shining. Be like servants who are waiting for their
master...". (Luke 12:35-36).

Prayer
I love you, Lord, with all my heart. I want to renounce sin and the
mentality of the world, and love my neighbour as myself.
Help me to keep my heart vigilant, to watch over my faith and never let
the flame of your love in me go out.
May my lamp always be lit, ready to shine for your glory. I entrust my
faith and my life to you, Lord, and I thank you for your constant grace
and unconditional love.

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus