Author: staff@maroniteparchy.org.cy

Dear brothers and sisters in Christ,

Whenever I ask someone: Do you love Jesus? The answer is obvious: Of course I love Jesus!

There is no greater love than the love with which God has loved us. The apostle John tells us, "God so loved the world that he gave his only Son, that whoever believes in him should not perish but have eternal life." John 3:16, and Jesus said, "Greater love hath no man than this, that a man lay down his life for his friends." John 15:13

But how do we respond to God's love? Nothing can reward love. Revelation tells us, " If a man would give all the substance of his house for love, he would utterly be contemned." Song of Solomon 8:7
We can only respond to God's love with love. "We love him, because he first loved us." 1 John 4:19

Our love for Christ is linked to results and bears fruit. Jesus says in this Sunday's reading, "He who loves me will be loved by my Father, and I will love him, and manifest myself to him... we will come to him, and make our home with him." If we love Jesus, we enter the circle of God's and Christ's love, and Jesus manifests himself to us. God the Son and God the Father will make their dwelling in us through the Holy Spirit. These words come as no surprise to us, for the apostle Paul tells us, "Do you not know that you are God's temple, and that God's Spirit dwells in you?" 1 Corinthians 3:16

Jesus shows us the way to reach his love, saying, "If anyone loves me, he will keep my word." Yes, if we want to love God with true love, we must keep his word. Where do we find this word? We find it exclusively in the Bible, because that's the only book called "the Word of God!"

Keeping the word of God does not mean memorizing it by heart as some people think, but reading it, understanding it, implanting it in our hearts and preserving it in our lives. It is a pilgrimage of knowledge with God that leads to love between us, because man cannot love the one he does not know!

How do people get to know each other? Isn't it through constant conversation and exchanges?

We talk to God when we sit with him in prayer. We talk to him, but he also wants to talk to us! To hear and keep the word of God, and thus love him, we need to come closer to that word. Our encounter with him in his word becomes a mutual dialogue that reveals him to us and us to him, and we enter into a communion of love with him. In this way, his promise is fulfilled in us: "Whoever loves me will be loved by my Father, and I will love him, and make myself known to him.... If anyone loves me, he will keep my word, and my Father will love him; and we will come to him, and make our abode with him."

Remember that Jesus is the incarnate Word of God. The epistle to the Hebrews tells us, "After God spoke to our fathers many times and in many ways in the past through the prophets, in these last days he has spoken to us through the Son." Hebrews 1:1-2 "And the word was made flesh, and dwelt among us." John 1:14.

Therefore, whoever wants to love the incarnate Word of God, that is Jesus, must love his word, that is the Bible.

† Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre

Chers frères et sœurs en Christ,

Chaque fois que je demande à quelqu'un : Aimes-tu Jésus ? La réponse est évidente : Bien sûr, j'aime Jésus !

Il n'y a pas de plus grand amour que celui avec lequel Dieu nous a aimés. L'apôtre Jean nous dit : "Dieu a tant aimé le monde qu’il a donné son Fils unique, afin que quiconque croit en lui ne périsse point, mais qu’il ait la vie éternelle." Jean 3:16, et Jésus dit : "Il n’y a pas de plus grand amour que de donner sa vie pour ses amis." Jean 15:13

Mais comment répondons-nous à l'amour de Dieu ? Rien ne peut récompenser l'amour. La révélation nous dit: "Quand un homme offrirait tous les biens de sa maison contre l’amour, Il ne s’attirerait que le mépris." Cantique des Cantiques 8:7

Nous ne pouvons répondre à l'amour de Dieu que par l'amour. "Nous l’aimons, parce qu’il nous a aimés le premier." 1 Jean 4:19

Notre amour pour le Christ est lié à des résultats et porte des fruits. Jésus dit dans la lecture de ce dimanche: "Celui qui m’aime sera aimé de mon Père, je l’aimerai, et je me ferai connaître à lui... nous viendrons à lui, et nous ferons notre demeure chez lui." Si nous aimons Jésus, nous entrons dans le cercle de l'amour de Dieu et du Christ, et Jésus se manifeste à nous. Dieu le Fils et Dieu le Père feront leur demeure en nous par le Saint-Esprit. Ces paroles ne nous surprennent pas, car l'apôtre Paul nous dit : "Ne savez-vous pas que vous êtes le temple de Dieu, et que l’Esprit de Dieu habite en vous?" 1 Corinthiens 3:16

Jésus nous trace le chemin à suivre pour atteindre son amour, en disant : "Si quelqu’un m’aime, il gardera ma parole." Oui, si nous voulons aimer Dieu d'un amour véritable, nous devons garder sa parole. Où trouvons-nous cette parole ? Nous la trouvons exclusivement dans la Bible, car c'est le seul livre appelé "la Parole de Dieu!"

Garder la parole de Dieu ne signifie pas la mémoriser par cœur comme certains le pensent, mais la lire, la comprendre, l'implanter dans nos cœurs et la préserver dans nos vies. C'est un pèlerinage de connaissance avec Dieu qui mène à l'amour entre nous, car l'homme ne peut aimer celui qu'il ne connaît pas !

Comment les gens se font connaissance? N'est-ce pas par la conversation et les échanges répétés et constants?

Nous parlons à Dieu lorsque nous nous asseyons avec lui en prière. Nous lui parlons, mais il veut aussi nous parler ! Pour entendre et garder la parole de Dieu, et ainsi l'aimer, nous devons nous rapprocher de cette parole. Notre rencontre avec lui dans sa parole devient un dialogue mutuel qui le révèle à nous et nous révèle à lui, et nous entrons dans une communion d'amour avec lui. Ainsi, sa promesse s'accomplit en nous: " Celui qui m’aime sera aimé de mon Père, je l’aimerai, et je me ferai connaître à lui... Si quelqu’un m’aime, il gardera ma parole, et mon Père l’aimera; nous viendrons à lui, et nous ferons notre demeure chez lui."

Rappelez-vous que Jésus est la Parole incarnée de Dieu. L'épître aux Hébreux nous dit: "Après avoir autrefois, à plusieurs reprises et de plusieurs manières, parlé à nos pères par les prophètes, Dieu, dans ces derniers temps, nous a parlé par le Fils." Hébreux 1:1-2 " Et la parole a été faite chair, et elle a habité parmi nous." Jean 1:14.

Donc, quiconque veut aimer la Parole incarnée de Dieu, c'est-à-dire Jésus, doit aimer sa parole, c'est-à-dire la Bible.

† Selim Sfeir

Archevêque Maronite de Chypre

Chers frères et sœurs en Christ,

Aujourd’hui, une semaine après la Pentecôte où nous avons reçu le don de l’Esprit, l’Eglise nous invite à méditer sur le grand mystère de la Trinité, mystère comme tous les mystères typiquement chrétiens, inaccessible à nos intelligences humaines.
Et pourtant ce mystère est de ceux qui répondent à une des attentes les plus profondes de l’humanité : l’unité dans l’amour ou l’amour dans l’unité. C’est l’amour qui est la source et le fondement de toute vraie unité. Jésus lui-même le fera comprendre et témoignera auprès de ses disciples que la nature même de l’être de Dieu c’est l’amour.

Les disciples suivent ce que Jésus leur a demandé de faire et ils vont en Galilée, et sur la montagne. Ce terme nous indique et nous rappelle toutes les Théophanies qui s'y sont déroulées. Lieu emblématique qui dit la présence divine, Jésus leur donne rendez-vous à l'endroit où la présence de Dieu est une évidence. Les disciples le savaient bien, car ils connaissaient par cœur les événements de l'histoire de l'ancien testament et de ce qui s'y est déroulé. Bien entendu sur la montagne, lieu de la Théophanie, les disciples voient Jésus, et ils se prosternent devant lui. Avaient-ils oublié le commandement, Dieu est le Seigneur tu n'auras pas d'autre Dieu que lui et tu ne te prosterneras pas devant d'autre Dieu ? S'ils se prosternent devant Jésus, c'est qu'ils reconnaissent en lui Dieu, Mais peut-être que certains d'entre eux, empêchés par leur foi juive, n'ont pas pu s'empêcher de douter ??? Cela nous paraît, à première vue déconcertant, mais à y regarder de plus près, très consolant pour nous, qui passons par des moments de doute.

Oui nous nous disons les disciples du XXIème siècle, et nous le sommes. Si nous traversons des doutes, les disciples en présence de Jésus, ont connu des doutes.
Mais Jésus ne va pas s'attarder sur les doutes de certains de ses disciples ; s'il les a réunis, c'est pour une tâche bien plus importante.

Jésus se rend proche. Quelle joie pour nous aujourd'hui, traversant des moments de doutes, nous voyons que Jésus se rend encore plus proche de nous. Alors que nous savons que ceux qui nous sont les plus proches, aux moments de doute, sont prêts à nous larguer et à faire comme s'ils ne nous connaissent pas. Jésus se rend proche et leur parle. Beaucoup de nos amis, dans les moments difficiles ne nous adressent même plus la parole. Jésus voit en eux des disciples bien-aimés, et non pas des gens qui doutent, et il ne s'en éloigne jamais.

Jésus n'attend pas que les doutes s'estompent. Au moment du doute, et malgré le doute, il les charge de sa mission : "tout pouvoir m'a été donné au ciel et sur la terre...”. Par Jésus, les disciples sont envoyés enseigner toutes les nations, les baptisant au nom du Père et du Fils et du Saint Esprit, leur enseignant tout ce que je vous ai commandé. Et le plus important, c'est que Jésus les tranquillise : "Et voici que je serais avec vous tous les jours, jusqu'à la fin du temps".

Notre mission est la même, regardons vers Jésus rappelons-nous que nous sommes envoyés afin d'enseigner, de baptiser et de faire des disciples, et ce, avec le nom et la force de la Trinité Sainte, et jusqu’à la fin du temps. Soyons à la mesure de la confiance que Jésus continue de mettre en nous.

Prière
Seigneur, toi qui es Père, Fils et Saint-Esprit, puissions-nous aujourd’hui reconnaître de quel amour tu nous as aimés, accueillir cet amour pour en vivre et le répandre autour de nous.

Seigneur, fais de nous des apôtres !

† Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Σήμερα, μια εβδομάδα μετά την Πεντηκοστή, όταν λάβαμε το δώρο του Πνεύματος, η Εκκλησία μας καλεί να διαλογιστούμε πάνω στο μεγάλο μυστήριο της Αγίας Τριάδας, ένα μυστήριο όπως όλα τα τυπικά χριστιανικά μυστήρια, απρόσιτο στην ανθρώπινη νοημοσύνη μας.

Και όμως αυτό το μυστήριο είναι ένα μυστήριο που ανταποκρίνεται σε μια από τις βαθύτερες προσδοκίες της ανθρωπότητας: ενότητα στην αγάπη ή αγάπη στην ενότητα. Η αγάπη είναι η πηγή και το θεμέλιο κάθε αληθινής ενότητας. Ο ίδιος ο Ιησούς θα το καταστήσει αυτό σαφές και θα μαρτυρήσει στους μαθητές Του ότι η ίδια η φύση της ύπαρξης του Θεού είναι η αγάπη.

Οι μαθητές ακολούθησαν αυτό που τους ζήτησε ο Ιησούς και πήγαν στη Γαλιλαία και στο βουνό. Ο όρος αυτός υποδηλώνει και μας θυμίζει όλες τις θεοφανείες που έλαβαν χώρα εκεί. Ένας εμβληματικός τόπος που μιλάει για τη θεϊκή παρουσία, ο Ιησούς τους έδωσε έναν τόπο συνάντησης όπου η παρουσία του Θεού ήταν φανερή. Οι μαθητές το γνώριζαν καλά αυτό, επειδή γνώριζαν από την καρδιά τους τα γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης. Φυσικά, στο βουνό όπου έγιναν τα Θεοφάνια, οι μαθητές είδαν τον Ιησού και προσκύνησαν μπροστά Του. Είχαν ξεχάσει την εντολή: Ο Θεός είναι Κύριος, δεν θα έχετε άλλον Θεό εκτός από αυτόν και δεν θα προσκυνάτε κανέναν άλλο Θεό; Αν προσκύνησαν τον Ιησού, ήταν επειδή τον αναγνώρισαν ως Θεό, Αλλά ίσως κάποιοι από αυτούς, εμποδισμένοι από την εβραϊκή τους πίστη, δεν μπορούσαν να μην αμφιβάλλουν; Εκ πρώτης όψεως αυτό φαίνεται ανησυχητικό, αλλά με μια πιο προσεκτική εξέταση είναι πολύ παρήγορο για εμάς, που περνάμε στιγμές αμφιβολίας.

Ναι, αποκαλούμε τους εαυτούς μας μαθητές του 21ου αιώνα, και έτσι είμαστε.  Αν περνάμε αμφιβολίες, οι μαθητές παρουσία του Ιησού περνούσαν αμφιβολίες. Αλλά ο Ιησούς δεν πρόκειται να ασχοληθεί με τις αμφιβολίες κάποιων μαθητών Του- αν τους συγκέντρωσε, είναι για ένα πολύ πιο σημαντικό έργο.

Ο Ιησούς έρχεται κοντά τους. Τι χαρά είναι για εμάς σήμερα, καθώς περνάμε στιγμές αμφιβολίας, να βλέπουμε ότι ο Ιησούς φέρνει Tον εαυτό του ακόμη πιο κοντά μας. Και ξέρουμε ότι αυτοί που είναι πιο κοντά μας, σε στιγμές αμφιβολίας, είναι έτοιμοι να μας παρατήσουν και να προσποιηθούν ότι δεν μας γνωρίζουν. Ο Ιησούς έρχεται κοντά τους και τους μιλάει. Σε δύσκολες στιγμές, πολλοί από τους φίλους μας δεν μας μιλούν πια καν. Ο Ιησούς τους βλέπει ως αγαπημένους μαθητές, όχι ως αμφιβάλλοντες, και ποτέ δεν απομακρύνεται από αυτούς.

Ο Ιησούς δεν περιμένει να σβήσουν οι αμφιβολίες. Τη στιγμή της αμφιβολίας, και παρά την αμφιβολία, τους αναθέτει την αποστολή του: «Μου δόθηκε κάθε εξουσία στον ουρανό και στη γη....» Μέσω του Ιησού, οι μαθητές στέλνονται να διδάξουν όλα τα έθνη, βαπτίζοντάς τα στο όνομα του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντάς τους όλα όσα σας διέταξα. Και το πιο σημαντικό, ο Ιησούς τους διαβεβαίωσε: «Και ιδού, εγώ θα είμαι μαζί σας πάντοτε, μέχρι το τέλος του κόσμου.»

Η αποστολή μας είναι η ίδια: ας κοιτάξουμε τον Ιησού και ας θυμόμαστε ότι είμαστε σταλμένοι να διδάσκουμε, να βαφτίζουμε και να κάνουμε μαθητές, στο όνομα και με τη δύναμη της Αγίας Τριάδας, μέχρι το τέλος του κόσμου. Ας ανταποκριθούμε στην εμπιστοσύνη που συνεχίζει να μας δείχνει ο Ιησούς.

Προσευχή: Κύριε Θεέ, εσύ που είσαι ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, ας αναγνωρίσουμε σήμερα την αγάπη με την οποία μας αγάπησες και ας καλωσορίσουμε αυτή την αγάπη ώστε να ζήσουμε με αυτήν και να τη διαδώσουμε γύρω μας.

Κύριε, κάνε μας αποστόλους!

† Σελίμ Σφέιρ

Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Θεός εκδηλωνόταν με φωτιά από τον ουρανό. Κάθε φορά που η φωτιά κατέβαινε από τον ουρανό, υπήρχε μια διαθήκη ή μια ανανέωση της διαθήκης. Στο βιβλίο της Εξόδου, όταν ο Θεός έδωσε στον Μωυσή τις εντολές και καθιέρωσε τη Μωσαϊκή Διαθήκη, διαβάζουμε: «Το όρος Σινά ήταν όλο καπνός, επειδή ο Κύριος είχε κατέβει σ' αυτό εν μέσω φωτιάς.» (Έξοδος 19:18) Στη συνέχεια, διαβάζουμε στο δεύτερο βιβλίο των Χρονικών, αφού ο βασιλιάς Σολομώντας ανανέωσε τη διαθήκη σε μια προσευχή προς τον Θεό ενώπιον του λαού: «Όταν ο Σολομώντας τελείωσε την προσευχή, κατέβηκε φωτιά από τον ουρανό και κατέφαγε τα ολοκαυτώματα και τις θυσίες, και η δόξα του Κυρίου γέμισε τον οίκο.» (2 Χρονικών 7:1) Ομοίως, διαβάζουμε στο πρώτο βιβλίο των Βασιλέων, όταν ο προφήτης Ηλίας αμφισβήτησε τους προφήτες του Βάαλ και απέδειξε ότι ο αληθινός Θεός είναι ο ζωντανός Θεός, πρόσφερε θυσία και ανανέωσε τη διαθήκη μεταξύ του λαού και του Θεού: «Και έπεσε η φωτιά του Κυρίου και κατέφαγε το ολοκαύτωμα....» (Α΄ Βασιλέων 18:38) Επιπλέον, δεν ξεχνάμε την παρουσία του Θεού στη φλεγόμενη βάτο και τη στήλη φωτιάς για να καθοδηγήσει τον λαό Του μέσα από την έρημο στο ταξίδι του προς τη Γη της Επαγγελίας.

Αλλά σήμερα, την Πεντηκοστή, υπάρχει μια νέα διάσταση στις πύρινες γλώσσες, επειδή σήμερα το Άγιο Πνεύμα κατεβαίνει, όχι στο βουνό ή στη θυσία, αλλά στους ανθρώπους. Αν συνδέσουμε αυτά τα γεγονότα με αυτό που είπε ο προφήτης Ιερεμίας: «Ιδού, έρχονται ημέρες, λέει ο Κύριος, κατά τις οποίες θα κάνω μια νέα διαθήκη με τον οίκο του Ισραήλ και τον οίκο του Ιούδα... Θα βάλω μέσα τους το νόμο μου και θα τον γράψω στην καρδιά τους- και θα είμαι ο Θεός τους, και αυτοί θα είναι λαός μου.» (Ιερεμίας 31: 31,33) και σε αυτό που είπε ο προφήτης Ιωήλ: «Μετά απ' αυτό θα στείλω το πνεύμα μου επάνω σε κάθε σάρκα- οι γιοι σας και οι θυγατέρες σας θα προφητεύσουν, οι γέροντές σας θα ονειρευτούν όνειρα, και οι νέοι σας θα δουν οράματα.» (Ιωήλ 2:28)

Και αν ξαναδιαβάσουμε τι είπε ο Ιησούς στους μαθητές του στο σημερινό Ευαγγέλιο: "Και εγώ θα παρακαλέσω τον Πατέρα, και θα σας δώσει άλλον Παρηγορητή, για να μείνει μαζί σας στον αιώνα, το Πνεύμα της αλήθειας, το οποίο ο κόσμος δεν μπορεί να δεχτεί, επειδή δεν το βλέπει ούτε το γνωρίζει- εσείς όμως το γνωρίζετε, επειδή μένει μαζί σας και θα είναι μέσα σας". (Ιωα 14:16-17), μια νέα διάσταση της Πεντηκοστής και του ερχομού του Αγίου Πνεύματος με γλώσσες φωτιάς διαμορφώνεται μπροστά μας. Διότι η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος με γλώσσες φωτιάς από τον Θεό και η ανάπαυσή του στα κεφάλια των αποστόλων δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα σημάδι της επιβεβαίωσης της Νέας Διαθήκης που είχε προφητεύσει ο Ιερεμίας, που είχε συνάψει ο Ιησούς με τους μαθητές Του, και της εκπλήρωσης της υπόσχεσής Του να στείλει αυτό το Πνεύμα για να κατοικήσει μέσα τους και να αποτυπωθεί στις καρδιές τους.

Αυτό το Πνεύμα ένωσε τους αποστόλους στην ενότητα του σώματος του Χριστού, δηλαδή της Εκκλησίας. Αυτό το Πνεύμα είναι ο ιδρυτής της και συνεχίζει να εργάζεται μέσα μας σήμερα. Είναι η εγγύηση της ενότητάς μας παρά τις φαινομενικές διαφορές μεταξύ μας. Εγγυάται την υιοθεσία μας από τον Θεό μέσω της χάρης, όταν βαπτιζόμαστε και πιστεύουμε στον Ιησού Χριστό. Όταν βαπτιζόμαστε, λαμβάνουμε το Άγιο Πνεύμα, το οποίο κατοικεί και ενεργεί μέσα μας, στο βαθμό που επιτρέπουμε σε αυτή την Πεντηκοστή να ανάψει και να δράσει. Το Πνεύμα του Θεού δεν εισβάλλει στη ζωή μας με τη βία, αλλά με την ευγένεια του Θεού, που ενεργεί στη συνείδησή μας για να μας καθοδηγεί πάντα να πορευόμαστε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, εκπληρώνοντάς το στη ζωή μας.

Προσεύχομαι μαζί με όλους σας σήμερα να ανοίγουμε το μυαλό μας κάθε μέρα για να δεχτούμε αυτό το Πνεύμα που μας δόθηκε την Πεντηκοστή στο Βάπτισμα, όταν «...ο Θεός έστειλε το Πνεύμα του Υιού του στις καρδιές μας, φωνάζοντας: Αββά! Πατέρα» (Γαλάτας 4:6). Προσεύχομαι οι φωτεινές γλώσσες του Αγίου Πνεύματος να παραμείνουν αναμμένες στη ζωή μας για να φωτίζουν τις συνειδήσεις μας με την πίστη πάνω στην οποία έχουμε θεμελιωθεί στον Ιησού Χριστό. Αυτή την ημέρα της Πεντηκοστής, σας λέω, όπως και ο απόστολος Παύλος: «Μη θλίβετε το Άγιο Πνεύμα του Θεού, με το οποίο σφραγιστήκατε για την ημέρα της λύτρωσης.» (Εφεσίους 4:30) και «Μη σβήνετε το Πνεύμα.» (Α΄ Θεσσαλονικείς 5:19). Αμην.

† Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Chers frères et sœurs en Christ,

Ce n'était pas la première fois que Dieu se manifestait avec du feu du ciel. Chaque fois que le feu descendait du ciel, il y avait une alliance ou un renouvellement d'alliance. Dans le livre de l'Exode, lorsque Dieu a donné à Moïse les commandements et a établi l'Alliance Mosaïque, nous lisons : "La montagne de Sinaï était tout en fumée, parce que l’Éternel y était descendu au milieu du feu." (Exode 19:18) Ensuite, nous lisons dans le deuxième livre des Chroniques, après que le roi Salomon a renouvelé l'alliance dans une prière adressée à Dieu devant le peuple : "Lorsque Salomon eut achevé de prier, le feu descendit du ciel et consuma l’holocauste et les sacrifices, et la gloire de l’Éternel remplit la maison." (2 Chroniques 7:1) De même, nous lisons dans le premier livre des Rois, lorsque le prophète Élie a défié les prophètes de Baal et a prouvé que le vrai Dieu est le Dieu vivant, il a offert un sacrifice et a renouvelé l'alliance entre le peuple et Dieu : "Et le feu de l’Éternel tomba, et il consuma l’holocauste..." (1 Rois 18:38) En outre, nous n'oublions pas la présence de Dieu dans le buisson ardent et dans la colonne de feu pour guider son peuple dans le désert pendant leur voyage vers la Terre promise.

Mais aujourd'hui, à la Pentecôte, il y a une nouvelle dimension aux langues de feu, car l'Esprit Saint descend aujourd'hui, non pas sur la montagne ou sur le sacrifice, mais sur les êtres humains. Si nous relions ces événements à ce que le prophète Jérémie a dit : "Voici, les jours viennent, dit l’Éternel, où je ferai avec la maison d’Israël et la maison de Juda une alliance nouvelle... Je mettrai ma loi au dedans d’eux, Je l’écrirai dans leur cœur; et je serai leur Dieu, et ils seront mon peuple." (Jérémie 31:31,33) et à ce que le prophète Joël a dit : "Après cela, je répandrai mon esprit sur toute chair; vos fils et vos filles prophétiseront, vos vieillards auront des songes, et vos jeunes gens des visions." (Joël 2:28)

Et si nous relisons ce que Jésus a dit à ses disciples dans l'Évangile d'aujourd'hui : "Et moi, je prierai le Père, et il vous donnera un autre consolateur, afin qu’il demeure éternellement avec vous, l’Esprit de vérité, que le monde ne peut recevoir, parce qu’il ne le voit point et ne le connaît point; mais vous, vous le connaissez, car il demeure avec vous, et il sera en vous." (Jean 14:16-17), une nouvelle dimension de la Pentecôte et de l'avènement de l'Esprit Saint avec des langues de feu se dessine devant nous. Car la descente de Dieu, de l'Esprit Saint, avec des langues de feu et son repos sur la tête des apôtres n'était rien d'autre qu'un signe de la confirmation de la Nouvelle Alliance dont Jérémie avait prophétisé, que Jésus avait établie avec ses disciples, et de l'accomplissement de sa promesse d'envoyer cet Esprit pour demeurer en eux et s'imprimer dans leurs cœurs.

Cet Esprit a uni les apôtres dans l'unité du corps du Christ, c'est-à-dire l'Église. Cet Esprit en est le fondateur, et il continue à œuvrer en nous aujourd'hui. Il est la garantie de notre unité malgré les différences apparentes entre nous. Il garantit notre adoption par Dieu par la grâce lorsque nous sommes baptisés et croyons en Jésus-Christ. Lorsque nous sommes baptisés, nous recevons l'Esprit Saint, qui habite et agit en nous, dans la mesure où nous permettons à cette Pentecôte de s'allumer et d'agir. L'Esprit de Dieu n'envahit pas nos vies par la force, mais par la douceur de Dieu, il agit dans nos consciences pour nous guider toujours à marcher selon la volonté de Dieu, l'accomplissant dans nos vies.

Je prie aujourd'hui avec vous tous, afin que nous nous ouvrions chaque jour nos esprits pour recevoir cet Esprit qui nous a été donné à la Pentecôte du baptême, quand "…Dieu a envoyé dans nos cœurs l’Esprit de son Fils, lequel crie: Abba! Père!" (Galates 4:6). Je prie pour que les langues de lumière de l'Esprit Saint restent allumées dans nos vies pour éclairer nos consciences par la foi sur laquelle nous avons été fondés en Jésus-Christ. En ce jour de Pentecôte, je vous dis, comme l'apôtre Paul: "N’attristez pas le Saint Esprit de Dieu, par lequel vous avez été scellés pour le jour de la rédemption." (Éphésiens 4:30) et "N’éteignez pas l`Esprit." (1 Thessaloniciens 5:19).

† Selim Sfeir

Archevêque Maronite de Chypre

Dear brothers and sisters in Christ,

This was not the first time God had manifested himself with fire from heaven. Every time fire came down from heaven, there was a covenant or covenant renewal. In the book of Exodus, when God gave Moses the commandments and established the Mosaic Covenant, we read, "Mount Sinai was all smoke, because the Lord had come down to it in the midst of fire." (Exodus 19:18) Then we read in the second book of Chronicles, after King Solomon renewed the covenant in a prayer to God before the people: "When Solomon had finished praying, fire came down from heaven and consumed the burnt offering and the sacrifices, and the glory of the Lord filled the house." (2 Chronicles 7:1) Similarly, we read in the first book of Kings, when the prophet Elijah challenged the prophets of Baal and proved that the true God is the living God, he offered a sacrifice and renewed the covenant between the people and God: "And the fire of the Lord fell, and consumed the burnt offering..." (1 Kings 18:38) Furthermore, we do not forget the presence of God in the burning bush and the pillar of fire to guide his people through the desert on their journey to the Promised Land.

But today, at Pentecost, there is a new dimension to the tongues of fire, as the Holy Spirit descends today, not on the mountain or on the sacrifice, but on human beings. If we link these events to what the prophet Jeremiah said: "Behold, the days are coming, says the Lord, when I will make a new covenant with the house of Israel and the house of Judah.... I will put my law within them, I will write it in their hearts; and I will be their God, and they shall be my people." (Jeremiah 31:31,33) and to what the prophet Joel said, "After this I will pour out my spirit on all flesh; your sons and your daughters shall prophesy, your old men shall dream dreams, and your young men shall see visions." (Joel 2:28)

And if we reread what Jesus said to his disciples in today's Gospel: "And I will pray the Father, and he will give you another Comforter, that he may abide with you forever, the Spirit of truth, whom the world cannot receive, because it neither sees him nor knows him; but you know him, for he abides with you, and will be in you." (John 14:16-17), a new dimension of Pentecost and the coming of the Holy Spirit with tongues of fire unfolds before us.
For God's descent of the Holy Spirit with tongues of fire and his resting on the heads of the apostles was nothing other than a sign of the confirmation of the New Covenant that Jeremiah had prophesied, that Jesus had established with his disciples, and of the fulfillment of his promise to send this Spirit to dwell in them and imprint himself on their hearts.

This Spirit has united the apostles in the unity of the body of Christ, the Church. This Spirit is its founder, and continues to work in us today. He is the guarantee of our unity, despite the apparent differences between us. It guarantees our adoption by God through grace when we are baptized and believe in Jesus Christ. When we are baptized, we receive the Holy Spirit, who dwells and acts within us, to the extent that we allow this Pentecost to ignite and act. The Spirit of God does not invade our lives by force, but by God's gentleness, acting in our consciences to guide us always to walk according to God's will, fulfilling it in our lives.

I pray today with all of you, that we may open our minds each day to receive this Spirit that was given to us at Pentecost of Baptism, when "...God sent into our hearts the Spirit of his Son, who cries out: Abba! Father!" (Galatians 4:6). I pray that the tongues of light of the Holy Spirit will remain alight in our lives, illuminating our consciences through the faith on which we have been founded in Jesus Christ. On this day of Pentecost, I say to you, like the apostle Paul, "Do not grieve the Holy Spirit of God, by whom you were sealed for the day of redemption." (Ephesians 4:30) and "Do not quench the Spirit." (1 Thessalonians 5:19).

† Selim Sfeir
Maronite Archbishop of Cyprus

Αγαπητά εν Χριστώ αδέλφια,

«Αγαπάτε ο ένας τον άλλον»

«Μικρά μου παιδιά, είμαι μαζί σας για λίγο καιρό ακόμα. Θα με αναζητήσετε- και όπως είπα στους Ιουδαίους: «Δεν μπορείτε να έρθετε εκεί που πηγαίνω, έτσι σας λέω και τώρα. Σας δίνω μια νέα εντολή: Να αγαπάτε ο ένας τον άλλον- όπως σας αγάπησα εγώ, έτσι να αγαπάτε και εσείς ο ένας τον άλλον».(Ιωά 13: 33-34)
Ο Ιησούς μας δίνει την εντολή να αγαπάμε ο ένας τον άλλον, όπως ακριβώς έκανε και στους μαθητές Του όταν είπε: «Παιδιά μου». Αλλά δεν μας δίνει απλώς την εντολή «Σας δίνω μια νέα εντολή: Αγαπάτε αλλήλους». Μας δίνει επίσης ένα πρότυπο με το οποίο μπορούμε να μετρήσουμε την πρακτική μας σε αυτή την αγάπη. Γνωρίζει την αδυναμία μας και την ανεπάρκειά μας να την πραγματοποιήσουμε πλήρως, αλλά μέσω αυτού του προτύπου θέλει να ταπεινώσει την υπερηφάνειά μας, αν ποτέ νομίζουμε ότι έχουμε εκπληρώσει αυτή την εντολή. Δεν μας λέει να αγαπάμε όσο μπορούμε ή όσο μας αγαπούν οι άλλοι, αλλά μας λέει: «Όπως σας αγάπησα εγώ, έτσι και εσείς πρέπει να αγαπάτε ο ένας τον άλλον».

Το ερώτημα λοιπόν είναι: πώς μας αγάπησε;

Ο Ιησούς είπε: «Διότι ο Θεός τόσο πολύ αγάπησε τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Υιό Του τον μονογενή, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ' αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή. Διότι ο Θεός δεν έστειλε τον Υιό του στον κόσμο για να κρίνει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος μέσω αυτού». (Ιωά 3:16-17) Και ο απόστολος Παύλος προσθέτει: «Ο Θεός όμως αποδεικνύει την αγάπη του για μας με το ότι, ενώ εμείς ήμασταν ακόμα αμαρτωλοί, ο Χριστός πέθανε για μας». (Ρωμ 5:8)

Έτσι, ο Λόγος του Θεού δεν λέει ότι ο Θεός μας αγάπησε όταν γίναμε δίκαιοι και άγιοι! Αλλά ενώ ήμασταν ακόμα αμαρτωλοί, ο Θεός μας αγάπησε και μας έσωσε. Ο Ιησούς μας συνιστά να αγαπάμε ο ένας τον άλλον σύμφωνα με αυτό το πρότυπο. «Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αγαπάμε ο ένας τον άλλον όχι μόνο όταν είμαστε δίκαιοι μεταξύ μας, αλλά και όταν οι αδελφοί μας μας φέρονται άσχημα, πρέπει να τους αγαπάμε. Όχι μόνο με μια επιφανειακή αγάπη που εκφράζεται με λόγια, αλλά με μια αγάπη που δίνει τον εαυτό της, μια αγάπη σαν αυτή του Ιησού που μας αγάπησε όταν εμείς δεν ήμασταν ακόμη συμφιλιωμένοι μαζί Του».
Ο Ιησούς δεν επιδιώκει μόνο να αποκαταστήσει τις σχέσεις μεταξύ των μαθητών Του, αλλά θέλει αυτή η εντολή της αγάπης να γίνει μάρτυρας σε ολόκληρο τον κόσμο και αυτή η αγάπη να είναι σκόπιμη. Λέει: «Από αυτό θα γνωρίζουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, αν έχετε αγάπη ο ένας για τον άλλον».

Αν θέλετε να ξέρετε αν έχετε αληθινή αγάπη, διαβάστε αυτό το απόσπασμα από τη Βίβλο και αντικαταστήστε τη λέξη «φιλανθρωπία» με το όνομά σας, και στη συνέχεια εξετάστε τον εαυτό σας σύμφωνα με αυτό το πρότυπο.
«Η φιλανθρωπία είναι υπομονετική, είναι γεμάτη καλοσύνη- η φιλανθρωπία δεν ζηλεύει- η φιλανθρωπία δεν καυχιέται, δεν υπερηφανεύεται, δεν κάνει τίποτα ανέντιμο, δεν επιδιώκει το συμφέρον της, δεν θυμώνει, δεν υποπτεύεται το κακό, δεν χαίρεται στην αδικία, αλλά χαίρεται στην αλήθεια- συγχωράει τα πάντα, πιστεύει τα πάντα, ελπίζει τα πάντα, υπομένει τα πάντα». (Α Κορ 13:4-7)

Αυτό μπορεί να ακούγεται σαν μια μεγάλη εντολή, αλλά δεν είναι η απόλυτη. Κάποιοι μπορεί να πουν: «Η επίτευξη αυτής της εντολής είναι δύσκολη». Θα πω ότι, παρόλο που αυτή η εντολή, που συνδέεται με τη δωρεάν θεία αγάπη, «όπως εγώ σας αγάπησα», την οποία ο Κύριος χαράζει για εμάς, παραμένει περιορισμένη στην έκφραση «ο ένας τον άλλον». Το να αγαπάς τον αδελφό σου είναι καλό πράγμα, αλλά το να αγαπάς τον εχθρό σου είναι η τελειότητα. Ο Ιησούς προχώρησε ακόμη περισσότερο όταν είπε: «Εγώ όμως σας λέω, αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευλογείτε αυτούς που σας καταριούνται, κάνετε καλό σ' αυτούς που σας μισούν και προσεύχεστε για αυτούς που σας κακοποιούν και σας καταδιώκουν, για να γίνετε παιδιά του Πατέρα σας στους ουρανούς». (Ματ 5: 44-45) Αν μας είναι δύσκολο να αγαπήσουμε τους αδελφούς μας, πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να αγαπήσουμε τους εχθρούς μας;

Αδελφοί και αδελφές, ας αγαπάμε ο ένας τον άλλον όπως μας αγάπησε ο Ιησούς, αγνοώντας κάθε προσβολή, διότι «όποιος δεν αγαπάει δεν έχει γνωρίσει τον Θεό, διότι ο Θεός είναι αγάπη». (1 Ιωά 4:8).

† Σελίμ Σφέιρ
Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου

Chers frères et sœurs en Christ,

" Aimez-vous les uns les autres"

" Mes petits enfants, je suis pour peu de temps encore avec vous. Vous me chercherez; et, comme j’ai dit aux Juifs: Vous ne pouvez venir où je vais, je vous le dis aussi maintenant. Je vous donne un commandement nouveau: Aimez-vous les uns les autres; comme je vous ai aimés, vous aussi, aimez-vous les uns les autres." (Jean 13: 33-34)
Jésus nous adresse un commandement d'amour entre nous comme il l'a fait avec ses disciples en disant : "Mes enfants." Mais il ne se contente pas de nous donner le commandement "Je vous donne un commandement nouveau: Aimez-vous les uns les autres." Il nous donne également une norme par laquelle nous pouvons mesurer notre pratique de cet amour. Il est conscient de notre faiblesse et de notre insuffisance pour le réaliser pleinement, mais à travers cette norme, il veut humilier notre orgueil, si jamais nous pensons avoir accompli ce commandement. Il ne nous dit pas d'aimer autant que nous le pouvons, ou autant que les autres nous aiment, mais il nous dit : " comme je vous ai aimés, vous aussi, aimez-vous les uns les autres."

La question qui se pose alors est : comment nous a-t-il aimés ?

Jésus dit : " Car Dieu a tant aimé le monde qu’il a donné son Fils unique, afin que quiconque croit en lui ne périsse point, mais qu’il ait la vie éternelle. Dieu, en effet, n’a pas envoyé son Fils dans le monde pour qu’il juge le monde, mais pour que le monde soit sauvé par lui." (Jean 3:16-17) Et l'apôtre Paul ajoute : " Mais Dieu prouve son amour envers nous, en ce que, lorsque nous étions encore des pécheurs, Christ est mort pour nous." (Romains 5:8)

Ainsi, la Parole de Dieu ne dit pas que Dieu nous a aimés lorsque nous sommes devenus justes et saints ! Mais alors que nous étions encore des pécheurs, Dieu nous a aimés et nous a sauvés. Jésus nous recommande d'aimer les uns les autres selon cette norme. "Cela signifie que nous devons nous aimer les uns les autres non seulement lorsque nous sommes justes les uns envers les autres, mais aussi lorsque nos frères nous traitent mal, nous devons les aimer. Pas seulement avec un amour superficiel exprimé par des paroles, mais avec un amour de don de soi, un amour semblable à celui de Jésus qui nous a aimés alors que nous n’étions pas encore réconciliés avec lui."
Jésus ne cherche pas seulement à rétablir les relations entre ses disciples, mais il veut que ce commandement d'amour soit un témoignage pour le monde entier, et que cet amour soit intentionnel. Il dit : " A ceci tous connaîtront que vous êtes mes disciples, si vous avez de l’amour les uns pour les autres."

Si vous voulez savoir si vous êtes dans l'amour véridique, lisez ce passage de la Bible et remplacez le mot "charité" par votre nom, puis examinez-vous selon cette norme.
" La charité est patiente, elle est pleine de bonté; la charité n’est point envieuse; la charité ne se vante point, elle ne s`enfle point d`orgueil, elle ne fait rien de malhonnête, elle ne cherche point son intérêt, elle ne s’irrite point, elle ne soupçonne point le mal, elle ne se réjouit point de l’injustice, mais elle se réjouit de la vérité; elle excuse tout, elle croit tout, elle espère tout, elle supporte tout." (1 Corinthiens 13:4-7)

Ce commandement peut sembler très grand, mais ce n'est pas le summum. Certains pourraient dire : "Atteindre ce commandement est difficile." Je dirai que même si ce commandement, lié à la gratuité de l'amour divin, "comme je vous ai aimés", que le Seigneur nous trace, reste limité à l'expression "les uns les autres". Aimer son frère est une bonne chose, mais aimer son ennemi, voilà la perfection. Jésus est allé encore plus loin en disant : " Mais moi, je vous dis: Aimez vos ennemis, bénissez ceux qui vous maudissent, faites du bien à ceux qui vous haïssent, et priez pour ceux qui vous maltraitent et qui vous persécutent, afin que vous soyez fils de votre Père qui est dans les cieux." (Matthieu 5: 44-45) Si nous trouvons difficile d'aimer nos frères, quelle difficulté éprouvons-nous alors à aimer nos ennemis ?

Frères et sœurs, aimons-nous les uns les autres comme Jésus nous a aimés, ignorant toute offense, car "Celui qui n’aime pas n’a pas connu Dieu, car Dieu est amour." (1 Jean 4:8).

† Selim Sfeir
Archevêque Maronite de Chypre